Άλλο ρατσισμός κι άλλο η οικονομική αναρχία που συμβαίνει σε ΟΛΟ το κέντρο της Αθήνας από τους απολύτως ανεξέλεγκτους "μετανάστες". Mια χυδαία μπίζνα που υποστηρίζεται τελικά από όλους μας. Δε μπορώ να φανταστώ ότι η πλατεία στο Μοναστηράκι και όλη η Ερμού έχει μετατραπεί σε ανοιχτή εκδήλωση αντιρατσιστικού ήθους από τους Αθηναίους. Η δεξιά πλευρά της Πανεπιστημίου από το Οφθαλμιατρείο έως την Εθνική Βιβλιοθήκη είναι απλά αδιάβατη από τους ...μικροπωλητές. Παρακαλώ τους υπευθύνους να φωτίζουν αντί των κτηρίων , τα εμπορεύματα των ανασφάλιστων εμπόρων. Στην Ερμού ευτυχώς φωτίζονται από τα φώτα των εμπορικών καταστημάτων. Πάλι η ιδιωτική πρωτοβουλία στην πρωτοπορία του αντιρατσιστικού κύματος. Ναι από τα εμπορικά καταστήματα που πληρώνουν , υπαλλήλους τους ασφαλίζουν, πληρώνουν το ΤΕΒΕ τους, τα δημοτικά Τέλη, την αποχέτευση τη ΔΕΗ , τον ΟΤΕ , ελέγχονται και φορολογούνται για να μπορούν να συμμετέχουν στην ερημοποίηση και του δικού τους δρόμου σε λίγους μήνες.
Με το πρόσχημα της ευαισθησίας και του αντιρατσισμού, καλύπτουμε κυκλώματα ανεξέλεγκτα, κυκλώματα που πρωτίστως εκμεταλλεύονται ανίσχυρους μετανάστες και δευτερευόντως τορπιλίζουν τα θεμέλια ενός ήδη τραβεστί κοινωνικού και οικονομικού ιστού.
Ευαισθησία είναι να απαιτούμε καθημερινά να έχουμε το σεβασμό που δείχνουμε κι όταν δεν τον δείχνουμε εμείς, να σιωπούμε μέχρι την επόμενη πυρκαγιά…

Πάντα αντιπαθούσα τα Χριστούγεννα, κάθε λαμπιόνι είναι και μια ιστορία μοναξιάς, όταν μια κυριακάτικη απογευματινή βόλτα στο κέντρο με εκανε να νοιώσω ασφυξία τότε συνειδητοποίησα πόσο εχει ξεφύγει η κατάσταση. Αυτό που συμβαίνει στο κέντρο εχει ξεφύγει από την συναισθηματική γραφικότητα. Είναι επικίνδυνο, παράνομο, και κυρίως χυδαίο.

(στη photo η προσοψη της Σχολής Καλων Τεχνών στην Πειραιώς. )

ξανάνοιξε το Πιλ Πουλ !!!

Ήταν ζήτημα χρόνου να ανοίξει

το πιο όμορφο εστιατόριο της πόλης

κι αυτή τη φορά μας περίμεναν απανωτές εκπλήξεις

Γνήσια γκουρμέ πιάτα με φαντασία κι εξαιρετική γεύση
άψογο σέρβις έμπειρος σομελιέ
τίποτε δήθεν και προσποιητό
και τιμές επιτέλους λογικές

Δοκιμάστε άφοβα τις ψητές ντομάτες , τη παντζαροσαλάτα και το λαβράκι φιλέτο
πιείτε το μοχιτο χωρίς αλκοόλ με σιρόπι πιπερόριζας, εδώ το λένε virgin mojito

Για όλα αυτά υπεύθυνος ο σούπερ ταλαντούχος σεφ Αθηναγόρας Κωστάκος, γνωστός και μη εξαιρετέος από άλλα στέκια καλοφαγάδων, κεφάτος , τολμηρός , έμπειρος και μόνο 27 χρόνων.

τ 'αγόρια του μαγαζιού με τα κατοικίδια

Η pop γερνάει σκορπώντας άλλοθι νεότητας

όταν όλα στέκουν γερασμένα και δυσκίνητα

στις φωτογραφίες της επόμενης μέρας

και τα ιδρωμένα t-shirts πετιούνται σαν εραστές μιάς χρήσης

προσπαθούσα να σε διαβάσω

κλειστό βιβλίο παρέμεινες κι εκεί

κάτω από τα φώτα της σκηνής

μόνο για μια στιγμή φωτίστικες

την ώρα που μάζευες τα ασημένια αστέρια

του τέλους

μόνο για μια στιγμή

κι εσβησες ξανά

σα να φοβήθηκες

το φως σου μη με κάψει

να ξερες πως το σκοτάδι σου είναι

που με πυρπολεί

και με εκτοξεύει

στις εσχατιές του κόσμου

το σκοτάδι σου

που τόσο περίτεχνα νομίζεις

πως καλύπτεις...

...αυτη η μαγεία που εκπέμπεται

στην απόσταση ανάμεσα στα σώματα μας

την ώρα που κινούνται φυγόκεντρα

προσπαθώντας το όνειρο που ζούμε

να τον κάνουν μια αχρείαστη πραγματικότητα

την ώρα που τα αγόρια στη σκηνή παίζουν

το τραγούδι μας...

παραθαλάσσια

τελειώνει ο Νοέμβρης

γεμίζουν τα ημερολόγια της απραξίας

παραμένω στη θάλασσα

κοιτάζω

τι παράξενο στη δισκοθήκη μου

δεν έχω τραγούδια χαράς

είχα ξεχάσει τον ήχο της ευτυχίας

μαθαίνω πάλι από την αρχή

να ακούω

μια δύναμη αισιοδοξίας

στριμώνεται στο εσωτερικό μου

διεκδικεί νέες δραστηριότητες

γεμίζει αφόρτιστες μπαταρίες ονείρων

επιστρέφω στη δράση

τελικά όλα ήταν θέμα χλωροφύλλης

έδωσα αναπνοές , πήρα ήλιο

δημιούργησα συνθήκες επιβίωσης

ανάπτυξη μου λένε πως λέγεται

κάθε που αρχίζει

κάτι τελειώνει

κάτι παλιό και δύσκολο φθίνει

ώσπου να εξαφανιστεί

στη μνήμη

συνέχεια μου λένε πως λέγεται

καλή βδομάδα το λέω εγώ

στη μέση της πόλης

η πόλη έχει τη μουσική της

έχει αυτή τη φωνή της francoiz στ' αυτιά μου

όταν την περιτριγυρίζω

είσοδος έξοδος παραμονή αναχώρηση

μπλε φώτα και πράσινα μάτια

εξομολογήσεις στα cafe

χέρια αποχαιρετισμού

φιλιά τυχαίων συναντήσεων

ανάμεσα σε ταινίες

με εξιστορήσεις άλλων ζωών

βρίσκω το χρόνο να ζω τη δική μου ζωή

τα βράδια βλέπω τα πιο splatter όνειρα

ξυπνώ σε νεκροτομεία

αναγνωρίζοντας πτώματα προσφιλών

κάθε βράδυ

σκοτώνω δυο με τρεις

αν συνεχίσει θα αφανίσω

όλους όσους αγαπώ

η δική μου ταινία είναι ο θάνατος των άλλων

το πρωί τρώω σοκολάτες

και τα νύχια μου

τα βράδια πίνω north γαλάζια με πάγο

στα μπαρ με καλωσορίζουν με τοla vie devant soi της francoiz

πόσο προβλέψιμος είμαι

δεν αποτελώ έκπληξη γι κανένα πια

ένας γραφικός μποέμ

που τό 'σκασε από τη βιβλιοθήκη του

και απαιτεί να ενταχθεί

σήμερα προβλέπω να διακτινιστώ

στο πάρτι των ημερών ανεξαρτησίας

στον ιδιωτικό γαλαξία των δακρύων μου

επιστρέφω στη σιωπή

τροπαιούχος μυροβλύτης ασκητής

(ηθελες να δεις το σπίτι μου, ήθελες να μπεις στη ζωή μου

απέφυγα να ομολογήσω ότι δεν εχω σπίτι όπως και ζωή )

Οταν τελειώνουν οι ταινίες, η ζωή συνεχίζεται ...

the residents

the residents prive

the residents bar

πεσαμε σε γνωστές φυσιογνωμίες

το Ολύμπιον απ΄εξω

πλατεία Αριστοτέλους με ασετιλίνη

ο καταΛευκος Πύργος σε photoshop

De Facto

De Facto οι Your Hand in mine

υπάρχει μια μυστική - οχι και τόσο- πόλη μέσα στην πόλη

που λειτουργεί θεραπευτικά στις τηλεορασόπληκτες ορδές των δήθεν

κι αυτό είναι που σώζει από τον αφανισμό τη Θεσσαλονίκη τελικά...

17 Νοεμβρη 2003

σήμερα θα ήσουν 29
σα σήμερα σε έχασα πριν χρόνια
αποβραδίς στη συναυλία τό'νιωθα
πως η μνήμη θα μου παιζε σκληρό παιχνίδι
ήταν που θα μουν μόνος μου
και θ' άκουγα την μελωδία του "μαζί"
χωρίς εσένα
με τόλμη και φόβο πήγα
κι όταν άρχισε η μπάντα να το παίζει
τα δάκρυα μου κρύψανε το σήμερα
και πέταξα στο χτες

ποτέ δε μίλησα για σένα πουθενά
το πιο κρυμμένο μυστικό απώλειας μου έγινες
και τώρα μια μέρα σημαδιακή για τους πολλούς
μια μέρα γενεθλίων και γιορτής για άλλους
διαπιστώνω πόσο μια μέρα ασβέστου πένθους είναι αυτή
γιατί
πολλά τα χρόνια που άντεξα χωρίς εσένα
πολλά τα χρόνια που μάταια να σε σβήσω προσπάθησα

σήμερα θα πάω ... εκεί με ένα κερί
μονάχος
να σου τα πω από κοντά
τι κρίμα που τα μάρμαρα δεν ζεσταίνονται
με μια αγκαλιά
ανάπηρος να παραμένω εδώ
σα να μη τρέχει τίποτε

ανίκανος να μοιραστώ

σε λάθος θερμοκήπια να διατηρώ
ψεύτικες θερμοκρασίες αγάπης

στη Θεσσαλονίκη

στην παραλία μετά από καιρό

τουρίστας πιο πολύ

παρά κάτοικος

περπατώ

με μαύρα γυαλιά

να αποφύγω να σε συναντήσω

κι από την άλλη ξέρω πως κυκλοφορείς

ελεύθερη, τριγύρω μου

κάποιες στιγμές νιώθω την ανάσα σου

δε γυρίζω

κρύβομαι σε αγκαλιές που ανήκουν σε άλλους

αλλά πρόσκαιρα τις ενθουσιάζω

και χάνομαι σε μια κατασκευή παραμυθιού

χωρίς καμιά προοπτική

σύντομα θα επιστρέψουν

στις αγκαλιές τους πάλι

ανίκανες να διαχειριστούν την αλήθεια

που τους προσφέρω

από το φτωχικό μου πια υστέρημα σε αγάπη

εξ αιτίας σου

(ο Φατιχ Ακιν στο πάρτυ έναρξης)

αργά στα πάρτυ απομακρύνομαι , βλέπω τους διάσημους

από μακριά, ξέρω πως δεν ανήκω από καιρό εδώ

είμαι πολύ έξω από το ψεύτικο παρόν τους

πιο ψεύτικος εγώ από αυτούς, πιο μόνος, δεν έχω καλύτερη απόδειξη

από τα δώρα στη γιορτή μου, δώρα που μου δείχνουν

τι με περιβάλει, μια πραγματικότητα του πρακτικού

εμένα τον αθεράπευτα ονειροπόλο

με προσγειώνουν, με αναταράξεις

με εξαφανίζουν, με διεκπεραιώνουν

και δέχομαι στην απελπισία της δίνης να μου αρκούν

(η Anne Bederke)

πόσο φοβάμαι αυτά τα σκληρά μάτια

οποιουδήποτε πια με προσεγγίζει

πόσο φοβάμαι να πω όχι

δεν μου αρκεί αυτό

θέλω τα πάντα

μόνο έτσι θα ανθίσω

σταμάτα να περιορίζεις τα όρια

σταμάτα να φοβάσαι

σταμάτα να γοητεύεσαι από τις ανακαλύψεις

κι απλά αγάπα με

γιατί μόνο έτσι θα με κάνεις τεράστιο

μόνο έτσι θα κατακτήσουμε τον κόσμο

αντι για απάντηση ούτε καν δακρύζεις

(ο Αλεξ Μπουσδούκος)

πέφτω στις ταινίες .βλέπω πολλές, πιο πολλές από όσες αντέχω

από τις 8 που είδα το τριήμερο, κρατώ μια την ¨"Ντάμα Κουπα"

η μόνη που με άγγιξε στη φάση που περνάω. Ο κόσμος στην αίθουσα λίγος

σα να ζει η πόλη ερήμην του φεστιβάλ και το φεστιβάλ ερήμην της πόλης

πόσο ίδιο με την αισθηματική μου ζωή, ανίκανος να πείσω οποιονδήποτε

να ζω ερήμην της ζωής αυτών που επιθυμώ να είναι η ίδια μου η ζωή

ανίκανος να πείσω για την συνέπεια των αισθημάτων μου

Ανάπηρος να τρέφομαι από τα περισσεύματα πανούργων πρωταγωνιστών που εγκλωβίζουν "τον ανθό" μέ λόγια, σε σχέσεις ασφυξίας. σε σχέσεις τελειωμένες . κι όμως ...

πιο μόνος από ποτέ, συνεχίζω, αντέχω, μια βδομάδα στη Θεσσαλονίκη, ίσως και περισσότερο, ίσως για πάντα...

(photos by Costas Potakidis )

Θεατρικά Βραβεία 2009 οι υποψηφιότητες

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

O βιοπαλαιστής στη στέγη

Το κλουβί με τις τρελές

Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Μήδεια

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Εχθροί εξ αίματος

Οκτώ γυναίκες

Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Rottweiler

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ

Σπύρος Ευαγγελάτος - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Πέτρος Ζούλιας - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Πέτρος Ζούλιας - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος - Σφαγείο

Νίκος Καραθάνος - Οκτώ γυναίκες

Νικαίτη Κοντούρη - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Δημήτρης Παπαϊωάνου - Μήδεια

Ελένη Σκότη - Rottweiler

Σταμάτης Φασουλής - Το κλουβί με τις τρελές

ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ

Κώστας Κάππας - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Θύμιος Καρακατσάνης - Ο θάνατος του εμποράκου

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Δημήτρης Λάλος - Ροτβάιλερ

Λαέρτης Μαλκότσης - Εχθροί εξ αίματος

Γιάννης Μπέζος - Το κλουβί με τις τρελές

Γιάννης Ράμος - Rottweiler

Σταμάτης Φασουλής - Το κλουβί με τις τρελές

Γιάννης Φέρτης - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Πέτρος Φιλιππίδης - Ο μπακαλόγατος ή Της κακομοίρας

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ

Μπέττυ Αρβανίτη - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Μαρίνα Ασλάνογλου - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Άννα Κοκκίνου - Λα Πουπέ

Έρση Μαλικένζου - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Νένα Μεντή - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ρένη Πιττακή - Έξι μαθήματα χορού σε… έξι εβδομάδες

Χρύσα Ρώπα -Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Πέγκυ Τρικαλιώτη - Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Ναταλία Τσαλίκη - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Σοφία Φιλιππίδου - Aπόψε τρώμε στης Ιοκάστης

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Αρκάς- Εχθροί εξ αίματος

Άκης Δήμου - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Λένα Κιτσοπούλου - Μ.Α.Ι.Ρ.Ο.Υ.Λ.Α.

Λάκης Λαζόπουλος - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Μ. Ρέππας - Θ. Παπαθανασίου - Συμπέθεροι απ’ τα Τίρανα

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΙ

Νίκος Αλεξίου - Μήδεια

Γιώργος Γαβαλάς - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Γιώργος Γαβαλάς - Το κλουβί με τις τρελές

Μανώλης Παντελιδάκης - Το ημερολόγιο ενός απατεώνα

Έλλη Παπαγεωργακοπούλου - Οκτώ γυναίκες

Γιώργος Πάτσας - Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Γιώργος Πάτσας - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Άνια Ράμπες - Ο κλήρος του μεσημεριού

Μαργαρίτα Χατζηιωάννου - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Μαργαρίτα Χατζηιωάννου - Σφαγείο

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΙ

Αναστασία Αρσένη - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Ντέννη Βαχλιώτη - Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης

Ντέννη Βαχλιώτη - Το κλουβί με τις τρελές

Χριστίνα Μαθέα - Λα Πουπέ

Ελένη Μανωλοπούλου - Το ημερολόγιο ενός απατεώνα

Έλλη Παπαγεωργακοπούλου - Οκτώ γυναίκες

Θ. Παπαστεργίου - Δ. Παπαϊωάννου- Μήδεια

Γιώργος Πάτσας - Η βασίλισσα της ομορφιάς

Άνια Ράμπες - Ο κλήρος του μεσημεριού

Μαγιού Τρικεριώτη - Η φάρσα της οδού Γουόλγουορθ

ΣΥΝΘΕΤΕΣ

Θεόδωρος Αμπαζής - Η επίσκεψη της γηραιάς κύριας

Γιάννης Αναστασόπουλος- Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι

Στέλλα Γαδέλη- Λα Πουπέ

Σταύρος Γασπαράτος - Σφαγείο

Σταμάτης Κραουνάκης - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Σταμάτης Κραουνάκης - Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν

Κώστας Μαγγίνας - Ένας ήρωας - Το καμάρι της Δύσης

Νίκος Πλάτανος - Ρομπέρτο Τσούκο

Μάριος Στρόφαλης -Οι δανειστές

Μάριος Στρόφαλης- Rottweiler

ΦΩΤΙΣΤΕΣ

Αλέκος Αναστασίου - Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας

Αλέκος Γιάνναρος - Μήδεια

Βασίλης Κλωτσοτήρας - Rottweiler

Μελίνα Μάσχα- Απόψε τρώμε στης ΙοκάστηςΑ

νδρέας Μπέλλης -Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Σάκης Μπιρμπίλης- Εχθροί εξ αίματος

Ελευθερία Ντεκώ - Ο βιοπαλαιστής στη στέγη

Λευτέρης Παυλόπουλος - Ο κλήρος του μεσημεριού

Λευτέρης Παυλόπουλος - Το κλουβί με τις τρελές

Λευτέρης Παυλόπουλος - Οκτώ γυναίκες

Κε κίτρινο οι επιλογές μου, αν και ξέρω απο τώρα ,ότι σχεδον στο σύνολο, αλλοι θα είναι φέτος οι τελικοί νικητές. Κάποιοι άνθρωποι του θεατρου μας εχουν απίστευτη ανάγκη την δικαίωση προφανώς. σε βάρος των νεων σχημάτων και των πειραματικών προσπαθειών η οι κριτικοί μας δεν διαθέτουν την κατάλληλη πειθώ και μεταδοτικότητα να διακρίνουν ποιές προσπάθειες πάνε μπροστά το θέατρο και ποιές απλά γίνονται για τα φράγκα...

τοξική αγάπη

ξημερώματα εξακολουθώ να παίζω αυτό το παιχνίδι της κανονικότητας που ορίσαμε, με ψυχραιμία. έρχεσαι κάθεσαι δίπλα μου μυρίζοντας σουβλάκια που μόλις έφαγες, μου χαμογελάς συνωμοτικά και στήνεσαι στο φωτογράφο σε λίγο αρχίζει η τελετή, κάτι νεκρό πλανιέται στην ατμόσφαιρα, βγαίνω να καπνίσω , έρχεσαι μαζί μου , καπνίζεις κι εσύ ο τρόπος που με κοιτάς στα μάτια, μου είναι από καιρό, προβλέψιμος, δε με ταράζει πια με σώζουν φίλοι από τα παλιά , σα σαλιγκάρια μετά τη βροχή που εμφανίζονται έχω αφήσει ένα αναπάντητο mail, που 'χει μια ωραία λέξη μέσα. θέλω να σου μιλήσω για την αγάπη σου, πόσο "τοξική" τελικά είναι, αλλά προτιμώ να συνεχίσω να κάνω τον αδιάφορο. σε βλέπω πως θες να με παρασύρεις σχηματίζεις προστατευτικό κλοιό γύρω μου, κι όμως σε νιώθω σα πετρελαιοκηλίδα στη θάλασσα που περιέχω. δεν φοβάμαι πια, μα να, είναι που θεραπεύομαι απο την τοξική σου αγάπη και δεν εχω ανάγκη τα χάπια-συναισθηματα σου, πάνω μου. ισως να νιώθω ακόμη και ενόχληση , μα εχω περιθώρια γι αυτό δεν αντιδρώ. ακόμη τα συμπτώματα υπάρχουν άλλα με χαμηλότερα συστατικά, τηλεφωνώ στην άμεση δράση του καιρού, αλλά το τηλέφωνο ειναι ανενεργό κι έτσι προτιμώ να το ζήσω το αποψινό κι όπου με βγάλει. και τώρα ξημερώματα σχεδόν, στέλνω λάθος σινιάλα από το λιμάνι, σε πλοία που χάσανε το δρόμο , αλλά έχουν εμπορεύματα πολύτιμα, μόνο που δεν το ξέρουν κι ίσως δε θέλουν να το μάθουν κι όλας, μα σίγουρα δεν είναι τοξικά και σίγουρα μπορώ , αν το αποφασίσω να μπαρκάρω μαζί τους , στα πιο ακανόνιστα δρομολόγια. ξημερώματα κι ολο και λιγότερα τοξικά απόβλητα αισθάνομαι μέσα μου, σα να τα απέβαλα ξαφνικά, σα να με ηρέμησε αυτή η λέξη του mail. πετάω το αποτσίγαρο στη θάλασσα, παραδόξως δε παίρνει φωτιά, σημάδι πως η πιο απρόβλεπτη εκδοχή υπάρχει μόνο στην κανονική ζωή.

photo by Manos Lambrakis (λιμάνι Ελευσίνα)

απουσιολόγιο

Νότης Περγιάλης

Στράτος Στασινός

...αγάπησα τη χώρα μου μέσα από αυτούς

κατάλαβα την αξία του λιτού

έμαθα να αναγνωρίζω την ουσία

κι ας προφασίζομαι με ελαφρότητα

αποδοχή του σημερινού μπάχαλου

μεγάλοι σπάνιοι εκλεκτοί

από σήμερα

μαζί με τους υπόλοιπους μύθους μου

κατοικούν εντός μου

στη μνήμη μου

κι αυτοί...

φοβούμαι αυτό το γέμισμα

σιγά σιγά του σκληρού μου δίσκου

μήπως με μαλακώνει επικίνδυνα

σε συμπεριφορές και πόζες άπρεπες

φτηνές των καιροσκόπων

γιατί κατέχοντας τη γνώση

έχω την υποχρέωση να ταυτιστώ

με τις αξίες

κι όχι να τις χρησιμοποιώ

ως άλλοθι

των πιο ταπεινών κι ιδιοτελών μου συμφερόντων

τη μνήμη σκληρή

να διατηρώ

αιώνια

τη μνήμη τους αιώνια

εντός μου

Als die Mauer fiel (όταν έπεσε το τείχος)

ήμουν 20 χρόνια νεότερος

είχα μια σχέση 6 ετών

ήμουν εκτός των χωρικών υδάτων της ενημέρωσης

ζούσα μόνος περιμένοντας να έρθει το weekend κι εσύ μαζί του

εφερνες μουσικές ταινίες και μικρα χαζά δωράκια

ήμουν ευτυχισμένος

αισιόδοξος

άντεχα μια ολόκληρη βδομάδα χωρίς συμπτώματα αποστέρησης

εκείνη τη χρονιά χιόνισε

το μοιραίο Σαββατοκύριακο

όλοι οι δρόμοι κλειστοί

δεν άντεξα κι ήρθα με τα πόδια

μια μέρα περπάτημα στα χιόνια

για να σε δω

και μόλις συναντηθήκαμε

σου έβαλα τις φωνές

20 χρόνια μετά

δεν έχει αλλάξει ο τρόπος που αγαπώ

μόνο τα χρόνια με βάρυναν

ο παρορμητισμός εφηβικός παραμένει

και τον πληρώνω τοις μετρητοίς

πάντα.

(photos by Regina Schmeken)

"Το Υστατο Σήμερα" στο θέατρο της οδου Κυκλάδων

Το ύστατο σήμερα του Χάουαρντ Μπάρκερ

Σκηνοθεσία : Λευτέρης Βογιατζής

Μετάφραση : Τζένη Μαστοράκη

Σκηνικά & Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική -Ηχητική ατμόσφαιρα : Σταύρος Γασπαράτος - Θοδωρής Αμπατζής

Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος

Βοηθοί Σκηνοθέτη: Σπύρος Αλιδάκης & Αγάπη Κουστένη

Παίζουν :Λευτέρης Βογιατζής Δημήτρης Ημελλος

Με αφορμή ένα περιστατικό που μας έρχεται από τον Πλούταρχο, την ανακοίνωση της πανωλεθρίας στη Σικελία του Αθηναϊκού στόλου, ο συγγραφέας αποφασίζει να μας κάνει κοινωνούς της σύγχρονης πανωλεθρίας που βιώνουμε ανομολόγητα σήμερα, ορίζοντας τα περιθώρια της δράσης, στο χώρο ενός κουρείου κατά τη διάρκεια ενός κουρέματος.

Τα δυο πρόσωπα είναι ο κομιστής των ειδήσεων κι ο αποδέκτης τους . Έξω και πέρα από τις γνωστές συμβάσεις ,το κείμενο σύντομα απογειώνεται σε ένα καταιγιστικό μανιφέστο της εσωτερικής γνώσης που νομοτελιακά εμπεριέχουμε και της απελπισίας μας, μπροστά στην καταστροφή, με προβοκατόρικες κορυφώσεις , κάθε ιδιωτικής ομολογίας σε δημόσια αποδοχή της ήττας, μια ενοχοποίηση των βολεμένων μας Εγώ, φτάνοντας τον θεατή στα όρια της προσωπικής του αντοχής για την μη κατασταλαγμένη ειλικρίνεια του, κατασπαράζοντάς τον για την σιωπή του, που σαν τρίτο πρόσωπο πρωταγωνιστεί στην παράσταση, άλλοτε γελώντας, πιο συχνά κλείνοντας τα μάτια, προτιμώντας να κοιμηθεί, σταυρώνοντας τα χέρια στο στήθος, μάταια όμως γιατί οι λέξεις κι ο ρυθμός δεν του αφήνουν περιθώρια να διαφύγει , με αποτέλεσμα, βίαια, σχεδόν σαδιστικά κι ανέτοιμος απο την καθημερινότητά του να αφυπνίζεται αδέξια ,σχεδόν με αφέλεια παιδική κι ανώριμη,να αναλογίζεται με οδύνη, αυτόματα ,πόσο υπεύθυνος είναι ο ίδιος προσωπικά για την καταστροφή που διαπράττεται παντού.Μια παράσταση χειρουργικής στρατηγικής , που φεύγει από την κατασκευή της, γίνεται αυτόνομο και πολυπρισματικό πεδίο βολής ενοχών, κατά παντός υπευθύνου , μιά επαναστατική κίνηση γνώσης.

Ενός κουρείου που καταστέφεται από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του, ενός πατέρα που ο ίδιος στέλνει στο 'λατομείο του θανάτου' το παιδί του, ενός διανοούμενου που γνωρίζει, αλλά δεν μιλά τελικά ποτέ ο ίδιος μεταθέτοντας την ευθύνη στα υπονοούμενα του, μιας πόλης που καταρρέει ζώντας σε μια σχηματική κανονικότητα, ενός πολιτισμού που σβήνει αφήνοντας πίσω του στα χρόνια του ύστατου σήμερα, το τίποτε της εύκολης πληροφορίας του κακού, του φτηνού και χυδαίου και το πιο τραγικό μηδέν των υπάρξεων που την απαρτίζουμε. Ενα σπαρακτικό τραγικό στάσιμο, ανάμεσα στα ερείπια μας. Τα δικά μας ερείπια. Τα ερείπια του κόσμου μας που ξέρουμε αλλα ποτέ δε τολμάμε να δούμε κατάματα, αιωνίως ανώριμοι να πλησιάζουμε στο τέλος χωρίς ελαφρυντικά.

Αγωνίστηκα να βρω ένα ψεγάδι. Δεν τα κατάφερα. Μάζεψα όπως όπως τα συντρίμμια μου και κατηφόρισα την Κεφαλληνίας, με την υπόσχεση ότι θα ξαναδώ αυτή την παράσταση το συντομότερο.

Εξαιρετικά φροντισμένος ο χώρος του θεάτρου ανακαινίστηκε πάνω στην αρχική αρχιτεκτονική επιμέλεια του αλησμόνητου Κυριάκου Κρόκου έγινε πιο φιλόξενος και ο σκηνικός διάκοσμος υπονομευτικά σε παρασύρει για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει από το φουαγιέ.

Το πρόγραμμα όπως πάντα χρήσιμο και εξαιρετικής ενημέρωσης κι αισθητικής, καλό είναι να το εφοδιαστείτε πριν δείτε την παράσταση.

Το να σημειώσω για τις υποκριτικές δυνατότητες του Δ. Ημελλου το θεωρώ περιττό, αυτό που αξίζει να σημειώθεί είναι η συμμετοχή του πολυτάλαντου Σταύρου Γασπαράτου, ενός μουσικού με μέλλον.

(photos by Costas Ordolis)

υπάρχει θέμα

η απόσταση είναι το θέμα

το άλλο θέμα είναι η ασφάλεια

υπάρχει κάτι ακόμη

το σπάνιο αίσθημα του μαζί

στο ξεκίνημά του

η σιωπή είναι το θέμα

το άλλο θέμα είναι η ήδη υπάρχουσα ζωή

υπάρχει κάτι ακόμη

η διάθεση και το μπέρδεμα

στο ξεκαθάρισμά του

υπάρχεις εσύ εντός μου

κι εγώ παρατηρητής του έξω κόσμου σου

κι η ανησυχία του αύριο

υπάρχει θέμα λοιπόν

για ξεκαθάρισμα

υπήρξα ερήμην σου

και δε το θέλω πιά αυτό

πόσο ... "μαζί" υπάρχει

ωστε το δυο να γίνει ένα

με τους λιγότερους κραδασμούς

αναρωτιέμαι

(photo by Lefteris Koulonis)

Πάντα η ομίχλη προυπάρχει ενος φωτεινού ήλιου

Το σύνολο σχεδόν της φετινής ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής σε ενα αυθάδικο μαραθώνιο στον κινηματογράφο ΕΛΛΗ με 5e . Κάτι κινείται στο σινεμά. Ελπίζω και σε άλλα αντίστοιχα το ίδιο επιθετικά γεγονότα και στις άλλες τέχνες...

μακρυά (κι όμως είναι η μέσα μας φωνή )

...μέρες ποίησης, είναι μέρες μνήμης κι ένα από τα καλύτερα ποιήματα είναι αυτό που στο επόμενο τεύχος της Οδού Πανός ,αυτού του εργοτάξιου εξαιρετικών αισθημάτων ,που εκδίδει ο ποιητής της πόλης Γιώργος Χρονάς , θα υπάρχει μελοποιημένο, στο cd που επιμελείται ο Αντώνης Μποσκοιτης από τον Μιχάλη Τρανουδάκη κι ερμηνευμένο απο τον Παντελή Θεοχαρίδη. Η Ελλη Λαμπέτη δίνει τον τόνο στην απαγγελία. Μα η μουσική του κου Τρανουδάκη με το στιβαρό λυγμό του έγχορδου και τη θλίψη του πιάνου,δίνει αυτό το επιπλέον της αίσθησης, μιας μνήμης παλιού καλοκαιριού που μένει ακόμη αν και ξέθωρη από τα χρόνια...

Μαθαίνω ότι κι άλλοι εκλεκτοί θα συμμετέχουν σε τούτο το Καβαφικό συλλεκτικό cd μου περιμένω με πραγματική λαχτάρα.

Πόσο ανάγκη έχουμε την ποίηση σε τούτους τους μεταβατικούς καιρούς. Μοναδική παρηγορία στην αγριότητα των εγω που συνωστίζονται για μιά κατασκευασμένη θέση στό γκρεμό, αντί να αναζητούν τα σωστά, μα δύσβατα μονοπάτια της επιλεκτικής γνώσης για την ουσιαστική ανάβαση του μέσα μας, που πνίγεται καθημερινά με υπαιτιότητα μας εγκληματική...