Οπως ο Αστερίας

"Ο κος Μπρατσαράς διεισδύει με φόρα

το μικρό του ματζαφλάρι μέσα μου, μέσα σε μένα, σε μένα, σε μένα που ’μαι μια σταλιά

Μόνο μια «προσπάθεια» είπε ο σακάτης

Την ώρα που μου έπεφτε το σαγόνι

Χαμογέλα χαμογέλα

Είναι αλήθεια πως πάντα ήθελα η αγάπη να είναι οδυνηρή

κι είναι αλήθεια πως πάντα ήθελα η αγάπη να είναι γεμάτη πόνο

και μώλωπες

Ναι,

κι έτσι το σακάτικο γουρούνι ήταν ευτυχισμένο

Τσίριξε: «Σ’ αγαπάω ολοκληρωτικά!

Και δεν υπάρχει κανένας λόγος

Που αλλάζω σαν τα εποχές

Κοίτα!

Κι αν ακόμη κόψω το δαχτυλάκι μου

Θα φυτρώσει πάλι όπως του αστερία

Θα φυτρώσει πάλι όπως του αστερία

Θα φυτρώσει πάλι όπως του αστερία

Ο κ. Μπρατσαράς , χαζεύει ανιαρά

Και καθώς περνούσε την ώρα του μου έδωσε μία γροθιά

Κι εγώ αναστέναξα και μάτωσα αναπάντεχα

Ευτυχισμένα ματωμένος,

ευτυχισμένα μωλωπισμένος

Είμαι πολύ ευτυχισμένος

Γι’ αυτό σε παρακαλώ χτύπα με

Είμαι πολύ ευτυχισμένος

Γι’ αυτό σε παρακαλώ πλήγωσέ με

Είμαι πολύ ευτυχισμένος

Γι’ αυτό σε παρακαλώ χτύπα με

Είμαι πολύ, πολύ ευτυχισμένος

Γι’ αυτό έλα, χτύπα με

Θα φυτρώσω πάλι όπως ο αστερίας

Όπως ο αστερίας..."

...καθώς περιμένω τις βροχές, τα σχολεία να ανοίξουν και τους χειμερινούς κινηματογράφους, της αγάπης να παίξουν τις ταινίες των σκοτεινών λυγμών μου,, ξεχωρίζω ένα παλιό τραγούδι γι' αυτό το καλοκαίρι που έπνιξε με τον καπνό του κάποια όνειρα, που μοιάζαν να μυρίζουν γιασεμί, αλλά δεν πρόλαβαν να ανθίσουν.

Τώρα ετοιμάζομαι να ξαναβάλω γαλότσες με χοντρές κάλτσες και πιο χοντρά αντιανεμικά συναισθήματα ασφαλείας , ετοιμάζομαι να προστατευτώ από περιττές προδοσίες κι ανασφάλειες, μαζεύω τα ψαλίδια που θα κοπώ, αργά τις νύχτες, για να ξαναφυτρώσω το πρωί σαν αστερίας, πρωταγωνιστής ιστοριών που δεν αφορούν κανένα και κανένας ποτέ δε θα θελήσει να μάθει, πόσο αίμα χάνω κάθε φορά, μέχρι να ξαναφυτρώσω ,ολοκληρωτικά γερός. Κι αναμφισβήτητα πιο γέρος.

Οπλίζω συναγερμούς για όσους ετοιμάζονται να μου επιτεθούν με αγάπη. Συναγερμοί που ποτέ δεν λειτουργούν η που την πιο εκλεκτή στιγμή που η εμπιστοσύνη μου επανέρχεται, χτυπούν για να με αφυπνίσουν, να μη παραδοθώ, γιατί πολύ δόθηκα στο περίσσευμα ζωής των άλλων, από το υστέρημά μου και άλλο ας μη ξοδευτώ.

Ευτυχισμένα μωλωπισμένος περιμένω, κομμένες γραμμές επικοινωνίας, προσαρμόζω ωράρια εξυπηρέτησης συναισθηματικών αναγκών, δίνω σε προσφορά με μηνιαίες δόσεις την αγκαλιά που μου ζητούν, κόβω ένα δάκτυλο ακόμη. Θα ξαναφυτρώσει.

Έξω κόβουν δέντρα που ποτέ δεν ξαναφυτρώνουν. Έξω κόβουν σχέσεις που ανάπηρες ταξιδεύουν να ξεχάσουν. Έξω κονιορτοποιούν πέτρινες ασφάλειες , αχρείαστες πια σε τούτη τη φθινοπωρινή κατάρρευση των πάντων.

Παίρνω sms για φίλες που χωρίζουν χωρίς αντίο κι εξηγήσεις. Δεν είμαι ψύχραιμος με όλο αυτό. Είμαι αισιόδοξος όταν καταφέρνω να το μοιραστώ χωρίς να με ρίχνει. Αλλάζω το όνομα μου στην είσοδο. Αλλάζω το σπίτι και τον τόπο διαμονής μου. Υποχωρώ η μόνη επίθεση που ξέρω. Και τραγουδώ το τραγούδι αυτού του καλοκαιριού, μόνο σε όσους μπορούν να το ακούσουν.

Σχίζω τα φύλλα του ημερολογίου. Κάθε μέρα όλο και πιο λίγοι μπορούν Όλο και πιο λίγοι τραγουδούν. Όλο και πιο λίγοι. Δε φοβάμαι. Συνεχίζω. Κάθε κομμάτι μου που κόβεται , ξαναφυτρώνει. Για όσο. Και δε περιμένω πια να νιαστεί κάνεις για αυτό. Ακριβώς όπως ο αστερίας.

Στην Πλατεία Συντάγματος απόψε θα είναι η αρχή

Με ρωτάνε αν θα έρθω, αν θα είμαι κι εγώ εκεί

με συμβουλεύουν : στην ηλικία μου θα πρέπει να προσέχω

τους ακούω με προσοχή

δεν απαντώ στα αυτονόητα

καλοί κι οι καναπέδες

καλά τα πληκτρολόγια

καλά όλα

αλλά εδώ σήμερα μιλάμε για επιβίωση

μιλάμε για το ακριβώς αύριο

τίποτε απώτερο, τίποτε μακρινό

ακριβώς για το αύριο

κι όλους αυτούς που μου το στερούν.

Πρώτη φορά κατάφεραν να με θυμώσουν τόσο

θα πάω στο Σύνταγμα κι ας μη το γράφουν στις ειδήσεις τους

θα πάω κι ας είμαι ένας και μοναδικός

θα πάω σα φύλακας της ουτοπίας που έχω ανάγκη

θα πάω κι ας μη καταφέρω τίποτα να αλλάξω

θα πάω για το προσωπικό γαμώτο μου

θα πάω κι αν εγώ δεν καταφέρνω να σας πείσω

να έρθετε και σεις

διαβάστε τι γράφει το κορίτσι

που μεγάλωσε για να αγαπά και το κατάφεραν να μισεί

θα πάω γιατί γουστάρω να ονειρεύομαι

θα πάω πάει τέλειωσε κι ας με πείτε γραφικό

κι ας με συλλάβουν κι ας με χτυπήσουν κι ας με απωθήσουν

δεν έχω χειρότερη καταστολή από την προσωπική μου σιωπή.

(ολα τα άλλα είναι δικαιολογίες που σήμερα δε θέλω να κατανοήσω)

Οι 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς απο τον Ηλία Φραγκούλη

Σπάνια συμφωνώ, ακόμα σπανιότερα συμφωνώ με τον Ηλία Φραγκούλη, αλλά φέτος νομίζω ότι η ταύτιση των απόψεων στην κατάταξή του με τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που έκλεισε με καλύπτει απόλυτα και αντιγράφω αυτούσια την 10αδα του ,από το εξαιρετικά προσεγμένο στις κριτικές του blog

"Οι καλύτερες ταινίες της σεζόν 2008 - 2009
1. Η ΣΥΝΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ του Τσάρλι Κάουφμαν. Η ζωή, η τέχνη και το αναπόφευκτο. Η μεγάλη τριπλή ήττα. Φαντάσου τώρα πως το τέλος είναι ακόμη πιο μίζερο. Και πως κάποιος μας το υπαγορεύει. Μας το’ χει έτοιμο. Μπορείς ν’ αντέξεις τόση αλήθεια στο σινεμά; Εγώ, τι να πω... I’m just a little person.

2. ΑΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΝΑ ΜΠΕΙ του Τόμας Άλφρεντσον. Νέα κεφάλαια στην κινηματογραφική βαμπιρική μυθολογία σπάνια γράφονται. Εδώ, με επιπλέον χρωμοσώματα αμφιβολίας που αφορούν στη σεξουαλικότητα και κρίσεις ύπουλες γύρω από το «απέθαντο» της πρώτης αγάπης. Μια σοκαριστικά πολυεπίπεδη εμπειρία.

3. WATCHMEN του Ζακ Σνάιντερ. Μερικές ταινίες βλέπουν πιο μπροστά από το έτος παραγωγής τους. Αφήνουν για την ανθρωπότητα το ρόλο του υπερτιμημένου και οραματίζονται το θρίαμβο σ’ ένα μέλλον φαταλιστικό. Πόσο ειρωνικό! Υποθέτω πως είναι ζήτημα χρόνου, όπως είχε συμβεί και με το «Blade Runner». Αλλά... τον έχουμε το χρόνο;

4. Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΑΤΟΝ του Ντέιβιντ Φίντσερ. Κάποιοι τη σύγκριναν με την ιστορία του Φόρεστ Γκαμπ, λες κι αυτό είναι βρισιά. Κάποιοι τη φοβήθηκαν και τη χλεύασαν, σαν κάτι πιο ταπεινό κι απ’ τη ζωή, τη μέτρια, τη δική τους. Παραγνωρίζοντας το πιο τρομακτικό. Το μετά...

5. BRUNO του Λάρι Τσαρλς. Την πρώτη φορά που το είδα, στη μισή ταινία ούρλιαζα, στην υπόλοιπη κρατούσα το σαγόνι να μην πέσει. Όταν τέλειωσε, είπα πως αν ο Σάσα Μπάρον Κόεν μπορούσε να βρίσκεται εντός αιθούσης, θα μας έτριβε ένα σκατό στη μούρη. Και καλά θα έκανε!

6. ΤΟ ΧΥΜΑΔΙΟ του Τζόναθαν Λεβίν. Γεννιέσαι, πας σχολείο, πιάνεις δουλειά, κάνεις οικογένεια, πεθαίνεις. Άκου, πτώμα, να μαθαίνεις! Σου τη λέει ωμά και τίμια ο Λουκ Σαπίρο, από την αρχή. Το καλοκαίρι του 1994, δοκίμασε να κάνει το «δικό του». Ότι πιο ουτοπικό σε τούτη τη ζωή, δηλαδή...

7. WALL-E του Άντριου Στάντον. Αν βγάζαμε όλη την περιπέτεια με τα υπολείμματα του ανθρώπινου είδους στο έξω διάστημα, θα είχαμε μια από τις σπουδαιότερες και πιο μαγικά συναισθηματικές ερωτικές ιστορίες από καταβολής κινηματογράφου. Για δύο ρομπότ! Η ρομαντική αποθέωση της χρονιάς.

8. ΒΑΛΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΣΙΡ του Άρι Φόλμαν. Διαβάζοντας τις λέξεις μέσα από τα πυρά του πολέμου στο Λίβανο, μπορούσε κανείς να διακρίνει το αληθινό θέμα αυτού του εξαιρετικού, αυτοβιογραφικού και τόσο συγγενούς με ντοκιμαντέρ animation: η μνήμη τρώει τα σωθικά...

9. MILK του Γκας Βαν Σαντ. Οφείλει πολλά στο ντοκιμαντέρ για τον Χάρβεϊ Μιλκ από τα 1984, αλλά και πάλι είναι προς τιμήν του Βαν Σαντ το ότι απέφυγε να υπογράψει μια gay ακτιβιστική ντουντούκα, για να περάσει ένα μήνυμα σε όλους τους ανθρώπους: you gotta give them hope!

10. WANTED του Τιμούρ Μπεκμαμπέτοφ. Τσαμπουκάς αλά «Fight Club», αδρεναλινική δράση που καταρρίπτει νόμους της βαρύτητας και άλλες θνητές παπαριές, σκηνοθετημένα από τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να λέει πως είναι ο διάδοχος του Τζέιμς Κάμερον σήμερα."

Ηλίας Φραγκούλης

Μπορώ μόνο να προσθέσω το συγκλονιστικό Hunger και το επι προσωπικού αγαπημένο RUMBA .

αχρωματοψία

Τι χρώμα έχουν οι αποχαιρετισμοί
ποτέ δε το χα
κι όμως οι εραστές ξέρουν καλά πότε είναι η τελευταία φορά
ξέρουν πότε σου ζητούν να τους δεις κι όχι να τους κοιτάξεις
και αφήνουν σε σένα πια την προοπτική που επιθυμείς
νιώθοντας το κορμί σου πως ήδη είναι κάπου αλλού
την ίδια εκείνη στιγμή
που το αποφασίζεις
μα δεν το λες


αργότερα
συναντάς τον μεγάλο έρωτα
τι χρώμα έχουν οι μεγάλοι έρωτες
όταν ξανασμίγουν ...
μέσα από τυχαίες καλοκαιρινές συναντήσεις
βράδυ σε αεροδρόμια γεμάτα τουρίστες
πως καταλαβαίνεις ότι σε κοιτούν
τα μάτια που χαθήκατε
αφού καταφέρατε αλλεπάλληλα εγκαύματα αγάπης

συναντιέστε
τι λένε σε αυτές τις περιπτώσεις
αυτή η σιωπή που πέφτει στο λόμπι του ξενοδοχείου
στην πλατεία Συντάγματος
τι χρώμα έχει

στο τέλος του καλοκαιριού
με τη φωτιά να έχει κάψει κάθε ελπίδα για ζωή
πόσο κανονικά μπορείς να θες να ζήσεις
πόσο παράλογο να θες να ονειρευτείς
να επιθυμήσεις
πόσο κυνικά ώριμο
να πρέπει να αποφασίσεις
το τελικό σενάριο
του χειμερινού ρεπερτορίου σου :

• μόνος
• ένα απλό sex body ανάμεσα στα επαγγελματικά σου ραντεβού
• σε μια ξαναζεσταμένη πολύ δυνατή φωτιά που τα σημάδια της κουβαλάτε κι οι δυο ακόμη
• την κλασσική σίγουρη σταθερότητα που πλήττει

η

• μήπως ανοιχτός σε νέες γνωριμίες σε πρωτόγνωρες προτάσεις συνύπαρξης σε πειραματισμούς αντοχής συναισθημάτων

η

• πάλι μια δοκιμή σε ιντερνετικές προσωπικές κατασκευές αισθημάτων

...σηκώνομαι αργά από το κρεβάτι, κλείνω απαλά την πόρτα, βγαίνω στην πλατεία που την Παρασκευή θα διαδηλώσω για την ανίκανη κυβέρνηση.

Γράφω στο παγκάκι

που κοιτά το σκοτεινό δωμάτιο

ενός μεγάλου έρωτα

και ελπίζω να ξημερώσει γρήγορα...

Τι χρώμα έχει η μέρα που μπερδεμένος θα συνεχίσεις να προσποιείσαι τον αλώβητο ...

Πόσο γρήγορα καίγονται οι νεκρές κοινωνίες...

Οχι πιά λόγια. Μόνο ανόθευτος θυμός. Ούτε λύπη. Θυμός.

(photo by Λουκία Ρικάκη)

Στην πρώτη σελίδα

Ταξιδεύω, ουσιαστικά φεύγω, πιο ειλικρινά κρύβομαι , εξαφανίζομαι, χωρίς ιδιαίτερο προγραμματισμό, σαν μαθητής που έκανε αταξία κι αποφεύγει την τιμωρία.

Αποφεύγω. Αγκαλιάζω φίλους παλιούς που με δάκρυα στα μάτια με καλωσορίζουν, μεσσίας της ζωής τους για λίγο, πριν ξαναπέσουν στην μυστική τους καθημερινότητα

Αποφεύγω. Ακούω εξομολογήσεις Ακούω δράματα. Αγγίζω σώματα λεηλατημένα από τον ανεκπλήρωτο έρωτα τους. Κατανοώ . Δείχνω να κατανοώ. Ουσιαστικά μια αφορμή να ξεχάσω τις δικές μου ιστορίες.

Αποφεύγω. Αλλάζω χώρες. Αλλάζω γλώσσες. Τα ίδια λόγια στην αγκαλιά μου με αναφιλητά ένα κορμί να μοιρολογούν που έχασαν, που ξέχασαν ,που δεν υπολόγισαν σωστά πόσο είχαν αφήσει να εισβάλει στη ζωή τους.

Αποφεύγω αέναα. Στον ρόλο που μου ζητούν. Του δυνατού που είναι πάντα εδώ. Να ακούσει να μοιραστεί. Προδότης στην ουσία της αγάπης τους, γιατί τους χρησιμοποιώ για να μη σκεφτώ. Να μην αντιληφθώ τις φωτιές που έχω ανάψει.

Στον ξένο τόπο βλέπω πρώτη είδηση για τις φωτιές.

Θέλω να φωνάξω "Εγώ τις άναψα".

μα σιωπώ και φεύγω από φόβο μη τιμωρηθώ για την αταξία μου.

Εγώ είμαι ο δράστης. Εγώ ο επιπόλαιος .

Εγώ ο αναίτια πυρομανής της αγάπης

Εγώ που αποφεύγω να καώ, όπως βεβαίως μου αξίζει .

το κοχυλι του οδυσσέα ελύτη

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μεσ στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να'ν'η αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο

(photo By Μελίτα Κάραλη )

ξημέρωμα στη "Παναγιά στο Βουνό"

"Δε θέλω τώρα να ξυπνάω

τα φλογερά πουλιά της τρυφερότητας.
Δε θέλω τις συνηθισμένες μικρές σιωπές
και τις κουβέντες τις μεγάλες,
κουβέντες που δεν λένε τίποτα

Δε θέλω τρίμματα
θέλω δυο μάτια ολοκαυτώματα
και μια συνηθισμένη καλημέρα.

Θέλω κοντά μου τη σιωπή των ήχων
που σαν γυρνάνε απ’ το ταξίδι τους
διαλέγουν να κουρνιάσουν δίπλα μου.

Κι οι μέρες γύρω μου να πλέκουν
να πλέκουν το πουλόβερ των αφρών τους..."

κομπάρσοι των συναισθημάτων μας, ανεβάζουμε τα λόγια, σα φιλικό χαιρετισμό, από απόσταση. την ίδια στιγμή μια σύμπτωση την ίδια εκείνη μέρα να στέλνεις τις μουσικές σου σε αυτόν που ποτέ δε θα σου απαντήσει κι εγώ, να θέλω να τα πω εκεί που ποτέ δε θα θελήσει ξανά να μ΄ακούσει. η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιες μικρές στιγμές, που τις προσπερνάμε με αφάνταστη ταχύτητα και ξαφνικά, πάνω σε ένα πλοίο, ακούς το συγκεκριμένο ,από το φορητό ραδιοφωνάκι των διπλανών, και ξαφνικά σου έρχεται με μειλ από τον φίλο που καίγεται στον πυρετό του ερωτά του, που θέλει να το μοιραστεί με κάποιον, και ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι όλες οι προσπάθειες σου μηδενίζονται, ακυρώνονται. είσαι πάλι εκεί εσύ κι ο έρωτας σου. στη μοναξιά των λέξεων. στη πιο κοινότοπη καλήμερα που σταμάτησε να σου αποστέλλεται . σε μια τρυφερή σκέψη που απάντησες με βρισιές. σε μια σιωπή που προκάλεσες σε μια αγάπη που ξέμαθε. σε ένα ταξίδι που δε τολμησες να ολοκληρώσεις σε μια απάντηση που ξέχασες από καιρό την ερώτησή της...

(merci pour video d.l.)

μιά μέρα μετά...

κρατώ σφιχτά ένα ασπρόμαυρο τραγούδι που μου 'στειλες μέσα στην νύχτα και με ξημέρωσε, απρόσμενα θυμίζοντας μου, ότι η θλίψη είναι αυτή που μου δίνει το κέφι να συνεχίζω να ζω.

κι η διαπίστωση πως οι κεφάτοι άνθρωποι είναι αυτοί που βίωσαν τον πόνο και την απώλεια.

όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα κρατώ ακόμη τα γοητευτικά μάτια ποτισμένα μέχρι τον πάτο τους με συννεφιά. κρατώ το βλέμμα που ποτέ δεν ανταλλάξαμε. κρατώ τον πανικό μου ανάμεσα σε τόσο κόσμο. κρατώ σφικτά το μυστικό μιας ανθισμένης αγκαλιάς που σου χρωστάω σε χρόνο μέλλοντα. κι ακόμα την υπόσχεση να είμαι εκεί, το πρώτο δάκρυ σου να το σκουπίσω με ένα φιλί στα μάτια.

Απο το δελτίο ειδήσεων του Star (του ανταποκριτού μας)

Η κομψή , διακριτική και τρε τρε ελεγκαν βραδιά που οργάνωσε η Highvlotegepress(μάτια παλάτια κυρία και οπεν μαιντ γενικώς)με τον Mahler76(καλλονός εξαιρετικής κοπής και αντοχής), όπως ήταν αναμενόμενο, εξελίχτηκε σε μια ολονυκτία 7 ωρών ακατάπαυστου ομαδικού σεξ , πολύ κινκι και αχαλίνωτο ως προς τις διαθέσεις με την συμμετοχή τουλάχιστον 25 σούπερ επωνύμων και ασφαλώς καλλιγράφων μπλόγκερς του ελληνικού ιστολογίου. Να σημειώθεί η εξαιρετικής εφευρετικότητος στάσεις και διαρυθμίσεις επι των τραπεζιών (μη ρωτάτε οι απαντήσεις μπορει να προκαλέσουν καρδιακά). Οπως και η εφάνταστος χρήσις των μανουαλίων μετά μουσικής . (αυτό για τους πιό έμπειρους ασφαλώς, μη το δοκιμάσετε ποτέ μόνοι στο σπίτι )

Η αθώα "αισθηματική ηλικία", με μισή καρδιά συμμετείχε στα ομαδικά, εψιλοχαμουρεύτηκε με 4-5 διερχόμενα σταρ του γκρικ μπλοκινγκ και εντελώς μεθυσμένος από ανεξέλεγκτα ηδύποτα ρουμπινί, εθεάθη σχεδόν ημιθανής κι ημίγυμνος,(να σξμειωθεί με συλλεκτικό σλίπ, να καλή ώρα σαν την Μπλάνς Επιφανί,) με 2 ύποπτα άτομα της νύχτας, να παρελαύνει με αυτοσχέδια λάβαρα την ...πύρκαυλη οδό Πειραιώς κατά τα ξημερώματα, ενώ το πλήθος των υπολοίπων μπλόκερς, έτρεχε εσπευσμένα στα εφημερεύοντα φαρμακεία και νοσοκομεία της πρωτευούσης, ινα τους παρασχεθεί η πρώτη -αλλά ουχί και τελευταία- βοήθεια, από δόκιμους ιατρούς νεοφερμένους κατά ασφαλείς πληροφορίες της τάχα μου δήθεν κατά τύχη αφιχθείσης Μαρκησίας του Ο, αβεκ α κομπανί αγνώστων λοιπων στοιχείων (μωρέ γνωστών είναι αλλά, ας όψεται το δεοντολογικό).

Ε ναι έγινε κι ο σχετικός τσαμπουκάς, και τα υποδέλοιπα αυτού (δεσμοί χωρισμοί, τριγμοί, οδυρμοί και τα τοιαύτα κοσμικά)

Η βραδιά τελείωσε με σφηνάκια ακαθορίστου κόκκινου προελεύσεως , όρκο δε κάνω, ίσως να τανε κι αίμα...

Και όλοι συμφώνησαν ότι όσοι δεν μείνουν έγκυοι, η δε πεθάνουν από εκφυλιστική μπλογκερική πανώλη να το ξανακάνουν.

Η αστυνομική διεύθυνση πρωτευούσης, παρακαλεί τους αυτόπτες μάρτυρες όπως καταθέσουν ΕΔΩ,επωνύμως, τα γεγονότα που υπέπεσαν στην αντίληψη τους.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητος

Πλούσια δώρα.

χικ.

(μιά άλλη πιό ...πολιτική ανταπόκριση της περιούσης βραδυάς ΕΔΩ ο καθείς και τα όπλα του ασφαλώς...)

200 post - 1 χρόνος περίπου - εορτολόγιο...

17 - Λευκοθέα, Μύρων, Στράτος

18 - Αρσένιος, Λαύρος, Φλώρος

20 - Ηλιόδωρος, Θεοχάρης, Σαμουήλ

22 - Αγαθόνικος, Θεοπρέπιος
24 - Αιτωλία, Ευτύχιος
25 - Βαρθολομαίος, Τίτος
26 - Αδριανός, Ναταλία
27 - Αρκάδιος, Λυμπέρης, Φανούριος
28 - Δάμων

δε πιστεύω να υπάρχει άλλος που να εχει τόσους φίλους που γιορτάζουν αυτές τις ημέρες. Ελπίζω να λείπουν όλοι σε διακοπές αλλιώς θα κηρύξω πτώχευση κανονικά .

Χρόνια πολλά σε όλους και ξέρετε...

Οπως κάθε χρονιά θα τα γιορτάσουμε όλοι μαζί ρεφενέ στο "Ρεζιντενς" της Θεσσαλονίκης στα μέσα του Νοέμβρη.

Ακαδημία Πλάτωνος

Το Δεκαπενταύγουστο είχαμε άλλο ένα ελληνικό "θαύμα" η ταινία "Ακαδημία Πλάτωνος" ξεχώρισε στο 62ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο, με 2 διακρίσεις, μια από αυτές το βραβείο καλύτερης αντρικής ερμηνείας.

Το βλέμμα του Αντώνη Καφετζόπουλου σε αυτή τη φωτογραφία νομίζω ότι λέει πολύ περισσότερα, για μια Ελλάδα που ενώ έχει ανθρώπους με ταλέντο, με γνώση και οράματα, σχεδόν αυτιστικά τους γυρνά την πλάτη και ασχολείται με ότι φτηνιάρικο πουλάει κι έχει θεαματικότητες

Ζούμε αναμφισβήτητα σε 2 Ελλάδες. Καιρός να αποφασίσουμε με ποιαν θα περπατήσουμε και ποιαν να ξεχάσουμε στα σκουπίδια.

Όσο σκέφτομαι ότι η ταινία μιλάει για τον έρποντα ελληνικό ρατσισμό, τόσο φτιάχνει η διάθεσή μου καλοκαιριάτικα!!!

Τέλος εποχής

Οσο κι αν δε θέλω να το παραδεχτώ, σήμερα επίσημα κλείνει η σαιζόν. Αν κι έκανα 3-4 μικρές αποδράσεις, διακοπές για μένα σημαίνουν κλειστά κινητά, και αφημένα λαπτοπ. Αυτό γιά φέτος δεν το εχω καταφέρει ακόμη.

Διακοπές είναι μια πετσέτα, μια θάλασσα, ένα σπιτάκι δίπλα της, με τα τελείως απαραίτητα φρούτα για φαγητό, ενα μολυβι , ενα σημειωματάριο κι ίσως αν φανώ πολύ τυχερός μια συντροφιά για ένα κρασί το απόγευμα . Περίπατος σε ακρογιαλιές με πολυ λίγο κόσμο. Οχι αυτοκίνητα. Οχι μηχανές. Οχι μουσική απο μεγάφωνα. Αν όλα πάνε καλά λοιπόν και αποφύγω ενα ταξίδι, τον Σεπτέμβρη θα πάω διακοπές.

Ομως σα κάθε τέλος εποχής σκέφτηκα να μαζεψω εδώ ότι μου άρεσε απο αυτό το καλοκαίρι.

Ταινίες:

Home

Rumba

Θέατρο:

Πέρσες (θα το ξαναδω 2/9 στο θέατρο Δώρας Στράτου)

Μουσική :

το νεο cd του Lolek

φτωχή η πρόσθεση.

Ανοίγω ενα μπουκάλι κρασί και γιορτάζω μόνος μου την ονομαστική μου εορτή στην αδεια πόλη.

Χρόνια μου πολλά και πάντα αισθηματικά λοιπόν. Ακόμη δεν είμαι ενα πεταμένο σκουριασμένο στη βροχή ποδήλατο, αλλα οδεύω προς τα κεί ... ακούω απο την παράσταση του Broadway το αγαπημένο μου medley, περιμένοντας τον χειμώνα να έρθει επιτέλους η ταινία Nine κι εδώ.

Ευχομαι σε όλους υπέροχες διακοπές, υπέροχες σκέψεις, φορτίστε για να έχουμε αποθέματα τον χειμώνα, που προβλέπεται ανεξέλεγκτος και σκληρός σαν εισαγωγή γερμανικής όπερας.

ιδού ο άπιστος

...που δε λέει να γυρίσει απο την Χίο

απορώ τόση ηλιοθεραπεία και διακοπές

τι τις θέλει

-και να πείς ότι μαυριζει-

αλλά να έτσι για να με κάνει να

τρελαίνομαι από την ζήλια.

Σήμερα η κατασταση εφτασε

στο απροχώρητο

σκέφτομαι σοβαρα την αιτηση διαζυγίου...

η αντίστροφη μέτρηση της απιστίας (μια μέρα "βαθιάς" πίστης)

αφου ξέρεις να μετράς
τότε ξεκίνα με την μουσική
είναι το εύκολο
και το πιο γρήγορο μέσο
για να ξεχάσεις
πως κανένας ποτέ δεν είναι δεδομένος
με τα στρείδια...
...αν ξέρεις κι από νότες
ακόμη πιο εύκολο.

Δεκαπενταύγουστος

της ελεημοσύνης

της αναχώρησης

της αποκοπής

της απόστασης

της γαλήνης

της συνήθειας

της απάθειας

της προσπέλασης

της διακοπής

της αποξένωσης

της φυγής

της επιστροφής

και πάλι

της συνήθειας

Μια παναγία στα σκαλιά της εκκλησίας των Αγίων Πάντων, στην εκκλησία όλων μας , δεν κοιμήθηκε την ημέρα της κοίμησής της, παρέμεινε ξάγρυπνη για να μπορέσει να πάει ψωμί στον υιό της τον μονογενή στο δημόσιο ψυχιατρείο και μια σοκολάτα , περαστικός από κει

ανώνυμος της έδωσε από το περίσσευμα που κράταγε για τις διακοπές του, την έβαλε σε ένα προπληρωμένο ταξί και πήγε αρχόντισσα να γιορτάσει με τον γιο της.

Ελπίζω να κοιμήθηκε μετά, την ώρα που αρχίζουν τα πρώτα χιτάκια στα παραλιακά μπαρ να χτυπάνε στη διαπασών, κι όλοι οι κανονικοί κι ευτυχισμένοι να αγάλλονται ανήμερα της Παναγιάς.

Χρόνια πολλά σε όλους!

(photos by Spiros Nastatos)

στους "Μύστες" μαζί σου

Λατρεύω τα μυστικά μέρη της Αθήνας

αυτά που ανακαλύπτεις

είτε απο αφόρητη μοναξιά

είτε απο μια νοσταλγική διάθεση

επιστροφής σε μια πιο ερωτική ηλικία

Ενα τέτοιο μέρος είναι αυτό

στη δεξιά πλευρά της Πειραιώς

ανάμεσα σε εργατικές μονοκατοικίες

σιωπή ερωτική και αραιούς διαβάτες με βλέμματα πάθους

Μια αυλή της παιδικής ηλικίας

με σέρβις που σε κοιτά στα μάτια

και σε ακούει με πραγματική προσοχή

που είναι ευγενικό

γιατί δεν ξέρει πως αλλιώς μπορεί να φερθεί.

Ξέρεις αυτή η ευγένεια της παλιάς χορτάτης Αθήνας

που αγνοεί την πόζα και το δήθεν

που χαίρεται να σε κερνάει στο τέλος

γιαούρτι με γλυκό κεράσι

και επιμένει να το φας

όπως τις Κυριακές το απόγευμα

στο σπίτι της γιαγιάς.

Κι έχει για μενού λίγα μα εκλεκτά και κυρίως καλομαγειρεμένα φαγητά

αυτά που θέλουν περισσότερο διάθεση για παρέα και κουβέντα

παρά πεινασμένους κοσμικούς της Άνω Πόλης.

Κι όταν βραδιάσει αρκετά ανάβουν κεριά και φανάρια στον μοναδικό τοίχο της αυλής

κι εσύ περιμένεις ότι από στιγμή σε στιγμή θα βγει η Σμάρω Στεφανίδου με την Σαπφώ Νοταρά να ξαναζωντανέψουν τις Τρωάδες του Τσαρούχη 30 χρόνια μετά.

Σ' ευχαριστώ κι απο δω για την συντροφιά, σ' ευχαριστώ που δεν εσβησες τα πολύχρονα e-mails, σ ΄ευχαριστώ για τα τραγούδια που με περιέχουν και τα ξέρεις μόνο εσύ.

Αστείο είναι ότι από αλλού περίμενα τις απαντήσεις. Αλλά αποσυντονίστηκε...

Αλλού τις βρήκα.

Με άλλη συντροφιά θα πήγαινα.

Με σένα τρυφερό κορίτσι δείπνησα, με έναν μοναδικό τρόπο, που μόνο ένας.. έκπτωτος Φερνάντο Πεσσόα της πόλης μπορεί να ξέρει πως γίνεται ναναι ταυτόχρονα αληθινό και ετερώνυμο. Ψεύτικο και θεραπευτικό της μέσα μας σιωπής.

Τη Δευτέρα θα ξανά 'μαι εκεί...