Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

αναχωρήσεις


μύριζε από το πρωί κάτι νεκρό το σπίτι
μια μυρωδιά εβδομάδων που σήμερα έγινε αφόρητη
πήρα αγιόκλημα και τριαντάφυλλα
να το ντύσω καλοκαιρινό επιτάφιο
μήπως και ξεχαστεί και αφεθεί να μοσχομυρίσει
αλλά υποτροπίασε από την τόση ερημιά
κι η σιωπή δεν είναι καλός σύμβουλος
σε άκυρα σπίτια
κι έτσι η οσμή δυνάμωσε

ξέρει πως διάγει τα τελευταία του
ποιος χρειάζεται ένα σπίτι χωρίς λόγο ύπαρξης
και πόση αντοχή μπορεί να έχει ένα σπίτι που
δημιουργήθηκε για δυο
όταν το κατοικεί το φάντασμα κι η μνήμη του ενός
κι η αδηφάγα μοναξιά του άλλου
ένα σπίτι τελειωμένο
ένα σπίτι νεκρό

γι αυτό κι η μυρωδιά
που ούτε το αγιόκλημα
ούτε τα άνθη της βεράντας απαλύνουν
πιο εύκολα παραμυθιάζονται οι άνθρωποι με ψευδαισθήσεις υποσχέσεων σχέσεων
τα σπίτια είναι κυνικά
γεμάτα από μπετόν και τούβλα
τα σπίτια ξέρουν
και σοφά
ειδοποιούν
τη σωστή μέρα και ώρα
της εγκατάλειψης


6 σχόλια:

One of the people είπε...

λιωνω...πεθαινω...

aswtosgios είπε...

τα σπιτια παντα καταλαβαινουν, εχουν κατανοηση και κατι βραδια που η μοναξια ξεχειλιζει κι απο τα σοφαντοπια ακομη σε παιρνουν αγκαλια και σε κοιμιζουν χωρις ονειρα και εφιαλτες

hug είπε...

αχ!

meggie είπε...

τα άψυχα ειδοποιούν
τα έμψυχα ... αδρανούν στη σιωπή τους

marios104 είπε...

αυτό που αρνούμαστε εμείς να παραδεχτούμε, εκείνες οι πέτρινες αγκαλιές γύρω μας μας το υπενθυμίζουν και μας προτρέπουν να τις αποχωριστούμε σε αναζήτηση άλλης αγκαλιάς. εύχομαι η αναζήτησή σου να είναι όσο χρειάζεται χρονοβόρα ώστε να βρεις το κατάλληλο κ εκείνο με τη μεγαλύτερη κατανόηση οίκημα. καλό βράδυ.

Dust in the wind (Σκόνη στον άνεμο) είπε...

Ότι και να σου ευχηθώ τίποτα δεν θα αλλάξει...το κενό ενός αγαπημένου δεν γεμίζει..οι σκέψεις σου θα γυρίζουν πάντα εκεί..