τσουρικ ιν ζουρικ

δεν είμαι πια εδώ
στο τέλος του χρόνου
είχα ορίσει και τον χρόνο αναμονής μιας κάποιας αποδοχής
που να αντιλαμβάνομαι
σέβομαι τα κουτάκια των άλλων
αλλά όταν αρνουνται να μου ορίσουν το δικό μου όριο
τότε επιλέγω εγώ αυθαίρετα τα όρια μου
ως εδώ λοιπόν!

πάντα να δίνετε και δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες
αν δεν το αντιληφθούν την πρώτη
κάποια στιγμή , αν πραγματικά το ίδιο ενδιαφέρονται
θα εκτιμήσουν
την αξία αυτής σας της… συνάντησης
κι όλο αυτό το νέο συναισθηματικό τοπίο δε θα το βλέπουν σαν τσουνάμι, αλλά σαν κάτι αυτονόητο

αρκεί να μη δεσμεύονται ήδη από παρορμητικές υποσχέσεις που από ανικανότητα διαχειρισμού
καταλήγουν σε βραχνάδες ζωής
(κάποιοι το ονομαζουν σχέσεις οι ανόητοι)

αν δείτε όμως ότι τίποτε δε θεωρείται βραχνάς
αλλά το πολύ μια βεβιασμένη υπόσχεση
που γίνεται ζωή, η ζωή τους,
τότε καλύτερα να αποχωρείτε εσείς πρώτοι
κάθε προσπάθειά σας θα πέφτει στο κενό
κάθε συναίσθημα σας θα προσαρμόζεται
σε αυτό που αντέχουν
η καθημερινότητα τους να μη διαταραχτεί, κι ο δικός σας κόσμος ούτε που τους νοιάζει
δε φταίνε αυτοί

συγχωρήστε τους
αλλά μακριά
χωρίς καν αντίο κι εξηγήσεις
συνήθως αυτές οι περιπτώσεις αρνούνται να αντέξουν μια ειλικρινή αποδοχή της φάσης ένθεν κακείθεν

έτσι τουλάχιστον κερδίζετε
χρόνο και ενέργεια
περιττή
για ανθρώπους που αποδεδειγμένα δεν το αξίζουν
αφού η ευφυΐα τους είναι περιορισμένη
ώστε να τους εμποδίζει να μη κατανοούν
αν δεν έχουν άμεση και πρώτη προτεραιότητα
εσάς και μόνον εσάς
δεν απαντούν, αλλά κρύβονται που είναι χειρότερο κι από παιδικό ψεματάκι

καταλάβετε τη εννοώ
δεν υπάρχει ισορροπία
όταν για ένα προσωπικό τους βόλεμα σας βγάζουν σα τσίρκο σε ένα παιχνίδι ρόλων αλλά όχι στη ζωή τους

γι αυτό φίλοι μου
για τη νέα χρονιά σας εύχομαι
να ανακαλύψετε την αβάσταχτη γοητεία
της επιλογής
και να είστε έτοιμοι να την υπερασπιστείτε, να την γευτείτε η να την πληρώσετε

μονό τότε θα αξίζει να λέτε ότι ζείτε
όλα τα άλλα είναι ψεύτικα και θα σας βαραίνουν
σαν χρόνια
στις πλάτες σας
θα σας γερνούν και θα σας σοβαρεύουν
αναίτια

καλή επιλογή λοιπόν αντί καλή χρονιά σε όλους
η ευτυχία είναι δευτερόλεπτο και για να κερδηθεί θέλει ειλικρίνεια καθαρότητα και επιθυμία πραγματική
όλα τα άλλα να θυμάστε είναι κατασκευές σα παραπήγματα από λαμαρίνες για να κρύψουν την απελπισία μας

έχετε θάρρος
και αυτό που σας αξίζει θα σας ανακαλύψει
να είστε έτοιμοι σαν από καιρό
για να το ζήσετε

καλή χρονιά

Λίστες: 10 ελληνικά cd

10 χρόνια 10 ελληνικότατα cd που άξιζαν τα λεφτά τους και δεν ήταν μόνο για downloading, αλλά πρόσεξαν και το γραφιστικό μέρος πέρα από το μουσικό τους περιεχόμενο . Πολύτιμη συντροφιά κι αναφορά .

Λένα Πλάτωνος ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ
Lolek ALONE
Monica AVATAR
Δημήτρης Μαραμής ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΒΟΥΒΗ ΤΑΙΝΙΑ
Κωνσταντίνος Βήτα ΕΝΩΣΗ
Your hand in mine EVERY NIGHTS DREAM
The Boy PLEASE MAKE ME DANCE
Ελένη Καραίνδρου DUST OF TIME
Μαρία Βουμβάκη ΤΟ ΤΕΡΡΑΙΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ
Δωρος Δημοσθένους ONE FOR THE ROAD

Η εκδίκηση του πολιτισμού …

Λίστες: Τα O.S.T. της Δεκαετίας

Μετά από πολύ μεγάλη προσπάθεια καταλήγω στα παρακάτω ost . Όλα είναι πολυαγαπημένα και πολυακουσμένα τη δεκαετία που σε λίγα 24ωρα μας αποχαιρετά.
Κάτι μου λέει όμως ότι αυτές οι μελωδίες θα μας ακολουθούν για χρόνια ακόμη…

2000 In the mood for Love του Shigeru Umebayashi
2001 The Hours του Philip Glass
2002 Oldboy του Hyun Jung Shim
2003 Vozvrashcheniye του Andrei Dergachyov
2004 De batter mon Coeur s’est arête του Alexander Desplat
2005 Once
2006 The Fountain του Clint Mansell
2007 Les Chansons d’ amour του Alex Beaupain
2008 Voleurs de Chevaux του Johann Johannson & Stephen Micus
2009 Synecdoche New York του Jon Brion

Elafini
Τραγούδι της δεκαετίας από αυτά που ακούστηκαν σε ταινίες θεωρώ ότι είναι το
πολυλατρεμένο μου Little Person


(πατώντας πάνω στον τίτλο ακούτε από το youtube ένα χαρακτηριστικό μουσικό θέμα από καθένα από αυτά. Δυστυχώς δε μπορεσα να βρώ για τους Κλέφτες αλόγων. Μιά ταινία που πέρασε απαρατήρητη και μόνο ο Γιώργος Κρασσακόπουλος έγραψε γι αυτήν στην Athens Voice))

Λίστες: Οι ταινίες της Δεκαετίας

Οι καλύτερες κατά την πολύ προσωπική μου γνώμη ταινίες της δεκαετίας που τελειώνει είναι οι παρακάτω. Προσπάθησα τα κριτήρια μου να είναι όχι τόσο πάνω στην ίδια την ταινία, αλλά στα συναισθήματα που μου προκάλεσε. Επίσης πόσες φορές ένιωσα την ανάγκη να τις ξαναδώ όταν κυκλοφόρησαν σε dvd.
Σίγουρα μου άρεσαν πολύ περισσότερες και πιστέψτε με έχω δει περίπου τα τελευταία 10 χρόνια γύρω στις 7.500 .

2000 Ερωτική Επιθυμία και Fight Club
2001 Ντόνυ Ντάρκο και η Δασκάλα του Πιάνου
2002 Η πόλη του Θεού
2003 Oldboy
2004 Η Ατέλειωτη λιακάδα ενός καθαρού μυαλού
2005 Κρυμμένος
2006 Ο Λαβύρινθος του Πάνα και Taxidermia
2007 Κοντρόλ και Τα Τραγούδια της Αγάπης
2008 Άσε το κακό να μπει και Hunger
2009 Βαλς με τον Μπασίρ και Αντίχριστος

Οι παραπάνω είναι ταινίες που είδα περισσότερο από 3 φορές, έκανα ατέλειωτες συζητήσεις και πολλές φορές έντονους καβγάδες αλλά δε παύουν να είναι πραγματικά αγαπημένες μου. (Αν κι οι περισσότερες λόγω θεματικής κυρίως τοποθετούν τον θεατή από την…ενοχλητική πλευρά)

Το ότι στη παραπάνω λίστα δεν υπάρχουν τα ονόματα των Ταραντίνο, Κοεν , Αλμαντοβάρ κτλ σας παρακαλώ να θεωρηθεί ως πράξη υπέρ μιας κινηματογραφικής γραφής που δεν αφορά εσωτερικό αστείο μεταξυ σινεφίλ και δημιουργών της αποδόμησης, αλλά σινεμά του δημιουργού ως κατασκευή ενός νέου τρόπου χειρισμού της φόρμας μέσα απο ενα απόλυτα πρωτότυπο σύμπαν.

Λιστες: Αυτοί που έφυγαν

Ο Καθένας για διαφορετικούς λόγους υπήρξαν οι πλέον επιδραστικοί Έλληνες , φτιαγμένοι από υλικό που δεν ξέρουμε πια να το χρησιμοποιούμε κι έτσι μένουμε χωρίς σύγχρονη μυθολογία. Η λίστα είναι ενδεικτική για το τι ακριβώς χάνουμε χωρίς καμιά ελπίδα αναπλήρωσης.

2001 Ιάννης Ξενάκης
2002 Μαλβίνα Κάραλη
2003 Ηλίας Πετρόπουλος
2004 Γιώργος Ζογγολόπουλος
2005 Γρηγόρης Μπιθικώτσης
2006 Αλέξης Δαμιανός
2007 Αλίκη Τέλλογλου
2008 Ζυλ Ντασσέν
2009 Ευγένιος Σπαθάρης

Φυσικά είναι πολλές οι απουσίες, όμως οι παραπάνω είναι οι πιό χαρακτηριστικές ανθρώπων με όνειρα, άποψη, καταβολές, τόλμη. Ανθρωποι που πίστεψαν κι έκαναν κι άλλους να πιστέψουν στη δύναμη της αλήθειας που περιείχαν.

Το ότι υπάρχουν άνθρωποι κάτω των 30 που πολύ πιθανόν να μη γνωρίζουν έστω κι ένα απο τα παραπάνω ονόματα αυτή είναι η πιό ενδεικτική κατάντια του πολιτισμού μας.

πρωινό πάνω απο τα σύννεφα

μια ανάσα θέλει

και μια γενναία θέληση

για να βρεθείς πάνω από τα σύννεφα

τον πρωινό χριστουγεννιάτικο ήλιο να κοιτάξεις κατάματα

για να επανακαθορίσεις

τι είναι σημαντικό, τι ασήμαντο και τι περιττό

γι' αυτό ο άνθρωπος οφείλει τη φύση να παρατηρεί

να την επισκέπτεται συχνά ,

για να μην αφεθεί στις σειρήνες

μιας καταναλωτικής μανίας του ανικανοποίητου

μια ανάσα ναι

και μάτια καθαρά

το μεγαλύτερο όνειρο

είναι η ίδια η ζωή

σα δεν τη φοβάσαι

(photo by Sim Ver)

Τελειώνοντας η δεκαετία του φόβου

Υπήρξαν και ευτυχισμένες στιγμές αυτά τα δέκα χρόνια των απανωτών φόβων.

Διαβάζω απολογισμούς Top 10. Αμήχανες διαδικασίες να οριοθετηθούν χρονικά χαώδη αισθήματα και ανικανοποίητες επιθυμίες.

Μια γενιά διαδικτύου με άγνωστες παρενέργειες Ακόμη και τα προφητικώς επιδραστικά εκδοτικά συγκροτήματα του εξωτερικού, αδυνατούν να προβλέψουν. Η κατάσταση μοιάζει με επαναλαμβανόμενο επεισόδιο του Flash Forward όπου το βασικό δίλημμα δεν είναι αν οδεύουμε στη καταστροφή η όχι. Εκεί οδεύουμε είναι νομοτελειακό Αλλά αν η ανθρώπινη προσωπική ιδιωτική μας αντίδραση μπορεί να αλλάξει τη μεταφυσική ροή του σύμπαντος.

Εν τω μεταξύ, οσο πιο γιορταστικά διαβιώ, τόσο τα πρόσωπα αγαπημένων που έφυγαν μου έρχονται πιο έντονα στη μνήμη. Κάθε λαμπιόνι και μια απουσία. Γεμίζουμε απώλειες που δύσκολα τις αφομοιώνουμε πια Θα κάνω και γω λίστες. Προς το παρόν κοιτάζω τη φωτογραφία του post και σκέφτομαι τα λόγια και τις αγκαλιές που δεν πρόλαβα να δώσω. Που δεν πρόφτασα μπλεγμένος στην μάταιη αναζήτηση της ευτυχίας, αγνοώντας ότι πολλές φορές αν όχι όλες η ευτυχία είναι μια διπλανή στιγμή. Μια στιγμή που μετασχηματίζει το ..."τώρα" σε ..."για πάντα" μοναδική παρηγοριά και πυξίδα για μια ζωή ουσίας, μακρυά από περιττά υλικά απωθημένα.

Addict

η εξάρτηση σου

σε κάνει να μου λες ψέματα

παριστάνω τον ανήξερο

κι ας ξέρω τα πάντα

κατανοώ

παγώνοντας οτιδήποτε πάει να ζεσταθεί

ακυρώνομαι

άκυρος εξακολουθώ

να παρακολουθώ σε δοχεία ιδιωτικής οδύνης

την εξάρτησή σου

να νικάει οτιδήποτε

προσπαθεί να ψελλίσει

κάτι διαφορετικό

από παραμύθια που άμεσα

παραπέμπουν στην παρατεταμένη σου εφηβεία

που αναζητά πάνω από όλα

μια ασφάλεια πεπερασμένη

από τον χρόνο

και τα γεγονότα

που καταντάει

χυδαία

και ιδιοτελής ανάγκη για την επιβίωση σου

Επιστροφή στην αφετηρία

σαν τίποτε να μην εχει ειπωθει

τίποτε

να

και τα παγακια

που αρχίζουν

να σχηματίζονται

απο την τόση υπαρκτή αν κι ανομολόγητη

εξάρτηση σου

(αραγε σκέφτηκες ότι μπορει να εχω κουραστεί

απο την επανάληψη αυτής της comme ils disent αναίτιας υποτίμησης μου;)

-θες να τα'χουμε;

Θες να «τα ΄χουμε»
Είπε το μαιμουδακι
Στο νεόφερτο περιστέρι
Χαϊδεύοντας τα λευκά φτερά του
Με περιέργεια
Που μετά κατάλαβε ότι ήταν αυτό που οι άλλοι λένε αγάπη
Κι αυτό σημαίνει
Η ανάγκη να χαϊδέψεις
Κάτι τόσο διαφορετικό από
Το δικό σου τρίχωμα
Από το δικό σου είναι
Η Ανάγκη να μετατρέψεις
Την ασφάλεια του εγώ σου
Στην ανασφάλεια του εμείς
Το περιστέρι κούρνιασε στο χάδι της μαϊμούς
Δεν απάντησε
Στο κόσμο των ελευθέρων πτηνών
Η φράση «τα΄χουμε»
Ήταν μια άγνωστη λέξη
Αν όχι ακατανόητη, τουλάχιστον ανυπόφορη
Πως είναι δυνατόν να πετάς ελεύθερα στον αέρα
Νιώθοντας τη δέσμευση μιας μαϊμούς
Να σε κρατά στη γη
Όσο κι αν έχεις ανάγκη την αγκαλιά της
Όσο κι αν την αγαπάς
Στο λεξιλόγιο των πτηνών
Η αγάπη είναι συνώνυμη της κατανόησης
Κι όχι της δέσμευσης
Τυχαία ο φωτογράφος
Αποθανάτισε
Το ενσταντανέ αυτής της φιλίας
Και μου το έστειλε
Προς γνώσιν και συμμόρφωσαν μου
Τώρα που αν και μαϊμού
Έμαθα τα καλά του πετάγματος κι εγώ…

στη νεα παλια πόλη

βαδίζω στην πόλη

εχει βροχή κι ομίχλη οπως τη θυμάμαι

μέσα μου κυκλοφορεί μια μουσική

εχω χαρά και περιέργεια

περνάω να δω τα μέρη που νομιζα πως ειχα λησμονήσει

με θυμούνται- με αγαπούν - με αγκαλιάζουν

με γενναιόδωρες αγκαλιές και φιλιά ζεστά

στα παγωμένα μαγουλά μου

πίνω καφέδες και σφηνακια calvados

στον Θερμαικό η Πία βάζει τις πιο τζαζυ χριστουγεννιάτικες

εικόνες

να με ζαλίζουν

πίνουμε με τον Τασο χορεύοντας στα ασπρόμαυρα πλακάκια

σαν παιδιά ντυμένοι όλοι μας, στα μαύρα με χρωματιστα χαμόγελα

Angels in sin για πάντα κι όταν στο γύρισμα πέφτει το εβραικό ρεφρέν

απογειώνουμε τους έκπληκτους θαμώνες

συνεχίζω στην Καρόλου Ντήλ τσίκνες απο μπριζόλες και λουκάνικα και τα χάλκινα της Γουμένισας γιορτάζουν τα 15 χρόνια του Streto

αλλες αγκαλιές ,αλλα φιλιά 2 3 δάκυα απο την παγωνιά

η μουσική μας δυναμώνει τραγουδάμε δυνατα στο δρόμο

ειμαστε μαζι σα να μη πέρασε ο χρόνος

γιορτάζουμε με αισιοδοξία την επόμενη απελπισία μας

που έρχεται καταφτάνει στα πρόσωπα των αλλων φίλων

που ψελλίζουν τους φόβους τους

αλλά η μουσική ειναι δυνατή κι εμεις

δε θελουμε πια να ακούσουμε

γυρνάω να δω τους δακρυσμένους πίνακες του Σίμου στο De Facto

με τα χαρούμενα χρώματα

σα τη ζωή που ξεθωριάζει μεγαλώνοντας

και μόνο η μνήμη συντηρεί τα αισθήματα

κολάω με τον Ρεμπώ

τον αγοράζω να τον κοιτώ τη νεα χρονιά

καθε που θα ξυπνώ πιο αισθηματικός πιο γέρος

να θυμάμαι οτι ο χρόνος είναι σχετικός

δεν μπορει πια να μετριέται με τα χρόνια

αλλά με τα συναισθήματα που αφήνω να ζήσω

και μόνο τοτε δικαιούμαι να πώ οτι έζησα

όταν στα συναισθήματα μου αφεθώ κι ας καώ για πάντα.

Ο Κώστας μου αφιερώνει το Βαλιουμ στην Ηλιαχτίδα

ξέρει καλά με διαβάζει με μια ματιά

χειροκροτώ τις επιλογές απο μακρια

κοιτιόμαστε φευγαλέα

ξέρουμε καλά κι οι δυό

γιατί να μιλάμε?

Ο Πέτρος κι Αννα μου μιλούν

καπου μακρια συναντω το βλέμμα μιας παλιας μου αγάπης

το κρατω για λίγο

το πετώ μετά ελεύθερο

οτι αφήνεται να τελειώσει

ας μη υπάρχει παρά σαν ανάμνηση

give me some good

τραγουδάμε

φτάνει ο Αντρεας

μια μεγαλύτερη αγκαλιά για την τόση σιωπή

τρανταζεται κλεισμένος στον κόρφο μου

του ελειψα , το ξέρω.

Χαιδεύω τρυφερα το γόνατο του δεν ομιλώ ακούω

που μάθαμε να αγαπάμε με αυτόν τον τρόπο σκέφτομαι

στην μυστική πόλη να κυκλοφορούμε με τα alarm σβυστά

κι όμως να μας ανακαλύπτουν τα πιο λάθος άτομα

φαινόμενα προς χρήση

Νυχτώνει

οι προύχοντες στολίσανε την πόλη με την αισθητική του ξιπασμένου βλάχου

παγοδρόμια για μετανάστες και φαντάρους

δέντρακια και καραβια και λαμπιόνια κιτς σα την ψυχή τους

Φωνάζει ο Στεφανος απ τον Republic, τα λέει χύμα ο Γιώργος κι ο Ακης στην Parallaxi, ο Γιάννης απο τον 9,58 σα να μη τους ακούει κανείς.

Μια πόλη μεσα στην πόλη. Νεα και παλιά να κυκλοφορούνε παραλληλα απο σενα. Εξαρτάται τι θες να δεις. Το αλλο σαν ομφαλιο λώρο το κόβεις και το πετάς. Ρωτάω τη Μαρία και τον Χρήστο άραγε ανήκω εδώ? Με κοιτούν κι απερίφραστα συμφωνούν. Χρειάζομαι λίγη προσπάθεια ακόμη να με πείσουν. Μεχρι το τέλος του Ιανουαρίου. Χρειάζομαι τωρα να μετρήσω εναν εναν όσους με αγαπούν και μόνο τότε θα ξαναρχίσω να αγαπω κι εγω.

Ισως.

Η αγάπη είναι μια φρενοβλάβεια ανίατη κι εγω εχω τα αντισώματα. Ουτε εμβόλιο θα χρειαστω. Νυχτώνει κι αλλο. Γυρνάω στην πόλη . Την ξαναγαπώ. Προσπαθώ. Αργά τα μεσανύχτα στο Art House το party έχει ξεκινήσει. Τα πιο ωραια πρόσωπα, οι πιο γαμάτες μουσικές. Αυτο μου έλειψε το αυθεντικό αυτής της ξιπασμένης πόλης που κυκλοφορεί ερήμην των προύχοντων της. Μια δήθεν πόλη που δημιουργεί τις πιο αυθεντικές σχέσεις.

Παραδοξο.

Σε αγκαλιάζω μετα απο τρια χρόνια. Δεν αντέχεις να μη κλάψεις. Μοιάζουμε σα ζευγάρι που βρίσκεται μετα απο χωρισμό. Κι όμως ειμαστε απλά φίλοι. Φίλοι που τους έλειψε η σαχλαμάρα. Η σαχλαμάρα της αγριας απελισίας μας, που γεννηθήκαμε ετσι κι όχι αλλιώς.

Το φωτορυθμικό μας χρωματίζει σα τους τίτλους τέλους μια μελό παρωδίας που ήταν τα χρόνια της νεότητας μας.

Υπήρξαμε σκληροί γεμάτοι λάθη.

Υπήρξαμε καθαροί θιασώτες των επιλογών μας.

Μαθαμε πόσο πληρώνεται αυτό.

Τώρα αισθηματικοί ασπρομάληδες είμαστε ήρεμοι και μόνοι.

Κοιμαμαι σε ξένα σπίτια. Ξυπνάω σε οικείες αγκαλιές. Προσπαθω ακούγοντας τη μουσική των maps να εγκλιματιστώ.

Πηγαίνω νωρις το πρωι απο τον Πάκη στον Λωτό κι αγοραζω το cd που μου αλλαξε το μυαλό.

Είναι η μουσική της δικής μου ιδιωτικής πόλης. Θέλω να την μοιραστώ μαζί σας κι ας μην είμαι δήμαρχος ούτε νομάρχης. Θέλω να στείλω το τραγούδι μακριά. Ενα τραγούδι ομίχλης. Αισιοδοξία του αόρατου. Δεν ειναι όλα τα ξεκάθαρα σωστά. Πολλές φορές τα μπερδεμένα είαι τα μόνα που αξίζει να επιλέγεις.

Δεν καταλαβαίνει ο παραλήπτης. Δεν θέλει να καταλάβει. Κι όυτε ποτέ θα αφεθεί .

" Στη ζωή δεν κερδίζουν οι καλύτεροι , αλλα οι πιο βολικοί και συμφέροντες" μου λες και θυμώνω σαν έφηβος.

Μόνο βολικός δεν είμαι. Ασε που δεν συμφερω σε τίποτε τόσο άυλος τόσο μποέμ.

Ηρθα πίσω στην αγέρωχα παλιά νέα πόλη.

Βάλτε πιο δυνατα το Fog των Nosaj Thing κι οποιος καταλάβει καταλαβε.

Καλές γιορτές σε όλους

photo εργο του Σίμου

ανακούφιση

Ανθολογούν τα κείμενα μου σαν ποίηση
δεν ξέρουν πως μια ανάγκη
που τώρα πια εκλείπει
ήταν
όχι μονάχα λόγια
πόζες λογοτεχνικές
αλίμονο
ανάγκη ήταν
που πλέον δεν υπάρχει




κρατώ μόνο τον στεναγμό ανακούφισης
εκείνον τον κρυφό που έβγαλες
σαν είπα την απόφαση
εκείνον που εκανα πως δεν άκουσα
θα βάραινε ακόμη πιό πολυ
την ατμόσφαιρα


ούτε ένα "μείνε", ένα "όχι" βρε αδελφέ για τα προσχήματα
θα ήταν αλλωστε εκ του ασφαλούς

μα ακόμη κι όταν για λίγο κιότεψα
κι επέστρεψα
βάσει κανόνων με το ζύγι στο χέρι
ακριβοδίκαια να μοιραστείς,
για όσο, για τόσο
ποτέ δε ρώτησες πόσο πονάει
τα δάκρυα τα πέρασες βροχή
η μια διαδικαστική υγρασία
της στιγμής




κρατώ την ανακούφιση σου
ναι
καθώς βυθίζομαι σε ερμητική σιωπή
και συ πετάς
στους παιχνιδότοπους που ψευδεπίγραφα
ονομάζεις ζωή.


με τιμούν οι ανθολόγοι
"να μια αγάπη που γεννήθηκε
για να γίνει λογοτεχνία"
μέσα μου όμως θα 'θελα να γίνει
Ζωή
η Ζωή μας ...
μαζί...
κι ας μη μας ανθολογούσε κανείς
ανώνυμοι ευτυχισμένοι
στους αιώνες των αιώνων













photo : Installation by Charlie Le Mindu

τελευταίες μέρες

Σήμερα στο πατάρι του Ιανού όποιος τυχαία ανέβηκε έγινε μέρος μιας μαγικής ατμόσφαιρας, που από τη μια είχε τα σπάνια λόγια αγάπης για το αναμφισβήτητα καλύτερο cd του 2009 , το Alone του Lolek, απο τον Στάθη Δρογώση, τον Αντώνη Μποσκοίτη, τον ποιητή της πόλης Γιώργο Χρονά και τον πολύπειρο Μάκη Μηλάτο. Όμως δεν έγινε μόνο αυτό. Ο Lolek έκανε ένα μικρό live τραγουδώντας συγκλονιστικά μερικά από τα πιο μαύρα τραγούδια του μαζί με μερικά ελληνικά που ακόμη και οι άσχετοι από την εκδήλωση, σταμάτησαν τις συζητήσεις και παρακολουθούσαν άφωνοι τον νέο καλλιτέχνη. Ταυτόχρονα φίλοι αγαπημένοι κατέφθαναν ο Θάνος κι η Λουκία , η κορίτσι για αγκαλιά Χριστιάννα, η Ντόρα Μπακοπούλου, ο Βασίλης Γισδάκης που αυθόρμητα μετά τον lolek ανέβηκαν και μας γέμισαν Χατζηδάκι τα αυτιά και την ψυχή, νομίζω ότι αυτά δεν γίνονται συχνά, για να μη πω πως δεν γίνονται ποτέ. Απο όλη την παρουσίαση μου μεινε η αυθόρμητη αντίδραση του Γιώργη Χριστοδούλου που πήρε τη φυσαρμόνικά του και συνόδεψε τον Lolek σε ένα κομμάτι του. Οι λιγοστοί τυχεροί είμαι σίγουρος πως θα θυμούνται τη μέρα αυτή. Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω να την κλείσω στη μνήμη μου, σαν εκλεκτή και σπάνια ευτυχισμένη ανάμνηση, της Τέχνης που υπερνικά τα ΠΑΝΤΑ!!!

περισότερα στου bosko

μηδενικές ανοχές

...αυτή ήταν η πρώτη καλημέρα μου στην πόλη

κάθε μέρα, κυβερνήσεις αλλάξαν, πολιτικές διορθώθηκαν.

δάση κάηκαν, οι γείτονες έφευγαν διακοπές, αλλά η πρώτη εικόνα

η πρώτη καλημέρα ήταν αυτή η εικόνα.

Σε κοινωνίες μηδενικής ανοχής ως προς την περιουσία, αλλά πολύ ανοιχτές κι αδιάφορες στις ανθρώπινες ζωές, η αισθηματική ηλικία δεν έχει θέση

φεύγω λοιπόν, σε άλλες πόλεις πιο ευαίσθητες, πιο ανθρώπινες που το μέτρο δεν έχει ακόμη χαθεί.

Προς το παρόν, βόρεια κι αργότερο ίσως ακόμη πιο βόρεια, ακόμη πιο μακριά.

Επειδή δεν μπορώ. Επειδή αναγνωρίζω την ανικανότητά μου να το αλλάξω.

Ελπίζω στα παιδιά , στους νέους, που δεν είναι τόσο αισθηματικοί, να αντιδράσουν, να το αλλάξουν, να επαναφέρουν το μέτρο.

Ελπίζω αν και καθόλου πια δεν το πιστεύω.

"Απεκταστάθη η τάξις"

Πόσο χαίρομοαι που το "σύστημα" εξακολουθεί να λειτουργεί χάρη στις συντονισμένες προσπάθειες των Αρχών για την πάταξη των ανατρεπτικών εκδηλώσεων

Χαίρομαι διπλά βλέποντας τους δρόμους της γειτονιάς και της πόλης μου, γεμάτους τάξη και αξιοπρέπεια. Καθαριότητα και πολιτισμό. Σεβασμό στον πολίτη και προστατευμένες απο τους περιθωριακούς τρομοκράτες.

Ευγε πάντα τέτοια και Happy New Fear γιορτάρες μέρες που είναι!

Εξάρχεια Πολιτιστικό σοκ

Θεατρικά Βραβεία Καρολος Κουν 2009

Πολλοί φίλοι και φίλες απο τη Θεσσαλονίκη και μερικοί νεότεροι απο την Αθήνα μοιραστηκαν σημερα τα βραβεία. Τουλάχιστον εδω σε σχέση με τα βραβεία του κοινωνικού περιοδικού δεν τίθεται θεμα ποιότητας. Ηταν οντως πολυ καλές και σιγουρα πρωτοποριακές δουλειές.

Σκηνοθεσίας Ελληνικού Έργου στη Ρούλα Πατεράκη για την ατμοσφαιρική και καταλυτική σκηνοθεσία του έργου «Puerto Grande» του Μάνου Λαμπράκη

έπαινο στον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο για τη σκηνοθεσία του στο έργο «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά

Βραβείο Κουν Ερμηνείας Ηθοποιού σε Ελληνικό Έργο στον Κώστα Καζανά για τη δημιουργική ερμηνεία του στην παράσταση του έργου «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου σε σκηνοθεσία Στέλιου Μάινα

έπαινο στον Γιάννη Τσορτέκη για την ερμηνεία του στο κείμενο του Δημήτρη Μαρωνίτη «Μαύρη Γαλήνη» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε σκηνοθεσία του ίδιου

Βραβείο Κουν Δραματουργίας Ελληνικού Έργου στη συλλογική δραματουργική εργασία του Δημήτρη Μαυρίκιου, της Μάρας Βαρδάκα και του Δημήτρη Πολυχρονιάδη πάνω σε ποίηση του Γιάννη Ρίτσου με τίτλο «Το τερατώδες αριστούργημα», παραγωγής Φεστιβάλ Επιδαύρου, καταλήγοντας σε ένα κείμενο που ανέδειξε τη ζωή, το έργο, τις ιδέες και τον συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου και ποιητή Ρίτσου.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Μεγάλο Βραβείο Μουσικής στον σκηνογράφο Νίκο Πετρόπουλο για την συμβολή του στην παραγωγή της όπερας του Ζύλ Μασσνέ «Thais», καθώς και για τη συνολική και σταθερή ποιότητα της πολυετούς προσφοράς του στο χειμαζόμενο χώρο της Όπερας.»

Τιμητική Διάκριση σε Μουσικολογικό Σύγγραμμα στον μουσικολόγο Κώστα Καρδάμη για το βιβλίο του «Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος -Ενότητα μέσα στην πολλαπλότητα» της Εταιρείας Κερκυραϊκών Σπουδών (2008) , καθώς και για την συνολική θαυμαστή συμπύκνωση ευρύτατων πολυετών ερευνών περί το θέμα και την Επτανησιακή Μουσική εν γένει.»

έπαινο μουσικολογικού συγγράμματος στον επιβλητικό συλλογικό τόμο «Νίκος Σκαλκώτας», έκδοση του Μουσείου Μπενάκη σε επιμέλεια Χάρη Βρόντου, με την ευχή πολλών ακόμη παρόμοιων εκδοτικών εγχειρημάτων από τη δραστήρια ηγεσία του

Τιμητική Διάκριση σε Πολιτισμικό Οργανισμό που Δραστηριοποιείται στην Περιφέρεια: στο Διεθνές Μουσικό Φεστιβάλ Παξών για την εδραιωμένη πλέον και υψηλής ποιότητας δραστηριότητά του στον τομέα της σύγχρονης μουσικής και το εφαρμοσμένο παιδαγωγικό αποτέλεσμα της δράσης του.

Τιμητική Διάκριση σε Δισκογραφική Εργασία Ελληνικού Ενδιαφέροντος: στο δίσκο Ildebrando PIZZETTI: “Concerto dell Estate” του εκδοτικού οίκου NAXOS, για την επιλογή και Πρώτη Παγκόσμια ηχογράφηση από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης και τον αρχιμουσικό της Μύρωνα Μιχαηλίδη έργων ελληνικής θεματικής του Ιταλού συνθέτη.

έπαινο δισκογραφικής εργασίας ελληνικού ενδιαφέροντος της τελευταίας πενταετίας στον δίσκο «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΓΙΑ ΦΛΑΟΥΤΟ ΚΑΙ ΠΙΑΝΟ», της εταιρείας ΙΡΙΔΑ με τους Νικολό Δημόπουλο - φλάουτο και Δημήτρη Δημόπουλο - πιάνο για τον ενδιαφέροντα εμπλουτισμό της δισκογραφίας με έργα Ελλήνων Συνθετών.

Τιμητική Διάκριση σε Νέο η Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη στην υψίφωνο Λένια Ζαφειροπούλου για τις δόκιμες ερμηνείες της σε άριες από όπερες και έντεχνες μελωδίες του γερμανικού ρεπερτορίου.

έπαινο νέου ή πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη στην επίσης υψίφωνο Κασσάνδρα Δημοπούλου για την ερμηνεία της στον ρόλο της Κλεοπάτρας στον «Ιούλιο Καίσαρα» του Χαίντελ παραγωγής Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης 2008.

ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ

Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου στον Κώστα Καζάκο για την ερμηνεία του στο έργο «Μαύρο Κουτί» του Γιώργου Ηλιόπουλου στο θέατρο Τζένη Καρέζη σε σκηνοθεσία Αντώνη Καλογρίδη, και κατ’ εξοχήν για την συνολική προσφορά του στο ελληνικό θέατρο.

Τιμητική Διάκριση σε Θεατρολογικό Σύγγραμμα Η Επιτροπή, μετά από διεξοδική συζήτηση, απεφάσισε να μην απονείμει φέτος Βραβείο Θεατρολογικού συγγράμματος.

Βραβείο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου στον Στάθη Λιβαθινό για τη δυναμική και ανανεωτική του ματιά στη σκηνοθεσία του έργου «Βασιλιάς Ληρ» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Περαιτέρω, η Επιτροπή απονέμει έπαινο Διεθνούς Θεατρικού Ρεπερτορίου στον Γιάννη Κακλέα για την σκηνοθεσία του έργου «Το ημερολόγιο ενός απατεώνα» του Αλεξάντερ Οστρόφσκι στο Εθνικό Θέατρο.

Τιμητική Διάκριση Νέου Θεατρικού Δημιουργού στην Κατερίνα Ευαγγελάτου για τη σκηνοθεσία της στα έργα «Λέσχη αυτοκτονίας» του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον στο Αμφι-Θέατρο και «Βόλφγκανγκ» του Γιάννη Μαυριτσάκη στο Εθνικό Θέατρο, καθώς και για την ελπιδοφόρο παρουσία της στην θεατρική τέχνη.

έπαινο Νέου Θεατρικού Δημιουργού στον Σταύρο Γασπαράτο για τη μουσική του στο έργο «Μαύρη γαλήνη» του Δημήτρη Μαρωνίτη σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσορτέκη στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Βραβείο Αρχαίου Δράματος στον Θωμά Μοσχόπουλο για την ανανεωτική σκηνοθεσία του στο έργο «Άλκηστις» του Ευριπίδη στο Εθνικό Θέατρο.

ζωη η επιβίωση

...ειναι καλα οταν το ξερω

οτι με σκεφτεσαι

και μου το λες οτι σου λείπω

οταν δε με μπερδευεις

με αλλους το πρωι

οταν καταλαβαινεις τις δικες μου

ανομολογητες υπερβάσεις

οταν κανεις κι εσυ τις δικές σου

επειδη το θες εσυ κι οχι εγω

ειναι καλα οταν δε με υποτιμας

οταν δε κρυβεσαι

οταν δε φοβασαι, οταν μιλας

οταν επιλεγεις, οταν τολμας

οταν αλλαζεις καθημερινα σε κατι αλλο

και δινεις χωρο να σε ακολουθω

οταν ερχεσαι στη θεση μου

ειναι καλα

κι οταν οι δικες μου αξίες

αντικαθιστουν παλιες ξεπερασμένες δικες σου

,

ειναι καλα οταν με εκπλήσεις

οταν δημιουργεις οταν καλυτερευεις

ειναι καλα οταν δεν σκεφτεσαι πως να βολευτεις

αλλα το πρωτόγνωρο θες να κατακτήσεις

ειναι καλα οταν μεγαλώνεις χωρις να πνίγεις την παιδικη σου αθωότητα

οταν εχεις διαθεση να ανακαλύψεις

κι οχι να προσαρμόσεις

ειναι καλα οταν προχωρας

με ανασφάλεια

κι οχι οταν απολαμβανεις

νεκρα προγαμιαια συμβόλαια

απο καιρο ακυρωμενα

τοτε ειναι καλα

να ξερω πως θαθελες να ζεις

κι οχι να επιβιώνεις

και να ξερεις την τεραστια διαφορα

των λέξεων μεταξυ τους

τιποτε απο τα παραπανω δεν ισχυει ομως

σαν εξωτικο φρουτο

με τρως

σα γραφικη φιγουρα με κοιτας

σα παραδοξο της φυσης με αντιμετωπίζεις

αρνιεσαι να με πλησιασεις

φοβασαι να αποκαλυφθεις

αγωνιζεσαι να με παγωσεις

και για δες

τα καταφερνεις

τα καταφερνεις μα χαρα

κι αυτο ειναι

το δικο σου "καλα" στην ιστορία

(Τέλος, ειναι καλα όταν ακους "τα κεριά" του lolek απο το podcast και δε μενεις στα πίσω σβηστά, αλλα κοιτάς τα αναμμένα κεριά της αυριανής ζωής σου)

Αθηνα 6.12.2009

Πανεπιστημίου 15.10


Πανεπιστημίου 15.20

15.30 το ελικόπτερο της γειτονιάς σας εύχεται χρόνια πολλά...

14.30 που πήγε η ελληνική σημαία , στην αστυνομουκρατήμενη Αθηνα?

14.50 Ακαδημίας

14.55 Ιπποκρατους

14.45 Σόλωνος

16.15 Ζωοδόχου Πηγής

Μη περιμένετε από μένα φωτογραφίες με πλήθη και κόσμο και πρόσωπα, αυτά σε άλλα "δημοκρατικά" η¨"ενημερωτικά" blogs απλά καταγράφω την κατάσταση μιας προαναγγελθείσας (από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μας κι όλας, )καταλύσεως της τάξης (sic)

Χαίρομαι που το σύνολο των καταστημάτων στα Εξάρχεια παρέμεινε ανοιχτό, οι διαδηλωτές ήταν κάθε ηλικίας, είδα γιαγιάδες με εγγόνια στη πλατεία Ναβαρίνου (το πρώην parking) .

Η εικόνα με τα σκουπίδια στην πλατεία Συντάγματος ήταν απλά τριτοκοσμική και η αποκομιδή των σκουπιδιών από την Ζωοδόχου Πηγής και την Σόλωνος στις 15.00 μμ μεσούσης της διαδήλωσης αν όχι αστόχαστη τουλάχιστον κωμικά προκλητική.

Αυτή τη στιγμή στα Εξάρχεια άκουσα 2-3 κρότους μάλλον εκφοβιστικούς Κατά τα άλλα όλα ήσυχα.

Μου έκανε πολυ θετική εντύπωση που είδα πολλούς και πολλές φίλους και φίλες bloggers με τις φωτογραφικές τους μηχανές και τις κάμερες στην πορεία. Ενιωσα οτι ανήκω σε μια κοινωνία ελεύθερων πολιτών.

Σκέφτομαι πόσο μικροαστό σε κάνει η ψευδαίσθηση του κατανωτισμού, μέσα από τις τεχνητές υλικές ανάγκες που προωθούνται κυρίως από την TV, ώστε αντι να θεωρείς δικαίωμα και δημοκρατική υποχρέωση την εκδήλωση της διαφωνίας σου στο καταρρέον σύστημα, αντίθετα να κλείνεσαι σπίτι σου και να φοβάσαι για την περιουσία σου, το δανεικό από τις τράπεζες αυτοκίνητό σου και τον μηδεπόποτε ουσιαστικά αυξημένο μισθουλάκο σου.

Ο Καβάφης της Οδού Πανός

Ετούτη την πρώτη Παρασκευή του Δεκεμβρίου ,στην ποίηση κατέληξα μετά από περιπλάνηση στις αγοραίες εποχές της πόλης, στην Οδό Πανός και το τόσο συναρπαστικό αφιέρωμα, -μέρες αφθονίας, γιορτών, απληστίας και παραπλανημένων αισθημάτων - στον ποιητή της αιώνιας ελληνικότητας τον Κ.Π.Καβάφη.

Κι ήταν μια σοφή επιλογή αυτή γιατί κατάφερα να ταξιδέψω σε απάτητες γωνιές της σκέψης και της επιθυμίας για ανάταση, μέσα από τα τρυφερά κείμενα των συνεργατών

Αυτό όμως που κυριολεκτικά με απογείωσε ,είναι το μουσικό κομμάτι που ακούτε, το σκοτεινό μελαγχολικό και βαθιά σπαραχτικό "Τα Κεριά", μελοποιημένο απο τον Lolek και μεταφρασμένο στα Αγγλικά απο τους E.Keeley & P.Sherrard .

Έτσι η νύχτα κύλησε με το ελικόπτερο πάνω μου να μη σταματά τις περιπολίες και το αυτοβιογραφικό κείμενο του Μένη Κουμανταρέα και των άλλων συνεργατών να με επαναφέρουν στο γνώριμο κόσμο μου. Έναν κόσμο γνήσιο κι όχι κατασκευασμένο από απατηλές επιθυμίες και άσκοπα ξοδέματα σε φορείς που με ανικανότητα διαχειρίζονται τα συναισθήματα των άλλων , δίνοντας ημερομηνίες λήξης λες κι είναι προϊόντα από λαϊκές αγορές.

Μια ανάσα ανάμεσα στις ορισμένες αποστάσεις των απωλειών της μέρας. Μια απελπισμένη όαση μέσα στη χαζομάρα των χρωμάτων και των δώρων και των ευχών και των ζητιανεμένων από τα πριν εκπλήξεων . Μια ουσιαστική απόδοση του πιο σκληρού ποιήματος αυτή την τόσο άσχημη Παρασκευή μου που νιώθω πως μολυνθηκα από τον πιο επικίνδυνο ιό της φτήνιας που κυκλοφορεί αυτή η απόδοση του ποιήματος λειτούργησε σα σωτήριο αντιβιοτικό ...

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας

σα μια σειρά κεράκια αναμένα

-χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,

μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω·

με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δε θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

(Το τεύχος κυκλοφορεί με δώρο το Cd όπου εκτός όλων των άλλων περιλαμβάνει και απαγγελίες των ποιημάτων του Κ.Π.Καβάφη απο τον Γιώργο Χρονά, Καριοφυλλιά Καραμπέτη και Ντίνο Χριστιαννόπουλο. )

σχετικό post διαβάστε στου bosko