Λένα Πλάτωνος μια μέρα μετά... 30 χρόνια πρίν

Τι είναι αυτό που κάνει τόσο σημαντική τη Λένα Πλάτωνος?

Η εξαφάνισή της? 

Η σιωπή της? 

Η απροκάλυπτη εξομολόγησή της?

Καθόμαστε αντικριστά στο Κύτταρο

καθώς 

τα πιο χρωματιστά τραγούδια πετάνε στη σκηνή

οι πιο ασπρόμαυρες αναμνήσεις 

κυκλοφορούν στην αίθουσα

πιάνω με την άκρη του ματιού μου

αυτή την άφωνη κραυγή που ξεστομίζεις

κι ευτυχώς που ανάμεσά μας 

το τραπεζάκι εμποδίζει 

την απρόσμενη ενεργειακή έκρηξη

κι όλο αυτό δεν είναι ερωτικό

είναι χειρότερο

είναι η βαθιά ψυχαγωγία

που προκαλείται

από την εμπνευσμένη καταγραφή 

της απελπισίας

της δικής μας απελπισίας

και κοίτα που δεν είμαστε μονάχοι

η μεγάλη Τέχνη

προϋποθέτει την ομολογία της θνησιγενούς ζωής

αρα οπωσδήποτε εμπεριέχει απελπισία

αλλιώς δεν είναι θεραπευτική

και κοίτα να δεις

στο Κύτταρο

αυτό συμβαίνει

δεν υπάρχουν εκδηλώσεις μερακλώματος

υπάρχουν δακρυσμένα μάτια

τρυφερότητα και χιούμορ

υπάρχουν ψυχές που οι φωνές των τραγουδιστών

επιτέλους τις απελευθερώνουν

από τα ψεύτικα κλισέ της διασκέδασης

κι όλο αυτό

διαχέεται σε εκατομμύρια νετρόνια απόλαυσης

Κρατώ ένα όνομα

που πρέπει να θυμάμαι

Στέργιος Τσιρλιάγκος

μόνο για τα συννεφιασμένα μάτια του

μόνο γι αυτό θα ξαναπάω μόνος

πέρα από τις τόσο αλλιώτικα ίδιες ενορχηστρώσεις του

αυτό το βλέμμα 

σε κείνη 

και μετά στο άπειρο

είναι το βλέμμα του τεχνίτη

που ξέφυγε από τα όρια του Έρωτα

και διαχέεται στο Άπειρο της Αγάπης.

Δύσκολο να εξηγηθεί αλλιώς

σε μια πατρίδα που μας διδάσκουν πως να ερωτευόμαστε

αλλά κανένας δεν μας μαθαίνει ΠΩΣ ΝΑ ΑΓΑΠΑΜΕ

και η βραδιά στο Κυτταρο

προϋποθέτει γνώση της Αγάπης

η διάθεση να αγαπήσουμε 

όλα όσα ήμασταν σιωπηλά τόσα χρόνια

δεν ξέρω αν πότε άλλοτε είχα παρόμοια εμπειρία

χαιρετηθήκαμε άγαρμπα γρήγορα

ήθελα να πετάξω πάνω από την Πατησίων

εξάγγελος της νέας ευτυχίας

και να πετάξω φέιγβολάν στους δρόμους

"Είναι εκεί

και περιμένει πιο ακίνητη από ποτέ

να σας ταρακουνήσει συθέμελα."

Το θέμα είναι πόσο έτοιμοι είστε να αντέξετε το σοκ

(Για 9 ακόμα Τετάρτες και Πέμπτες η Λένα Πλάτωνος καταθέτει την προφητική δουλειά της των τελευταίων 30 χρόνων με την συνδρομή εξαιρετικών και γνήσια μοντέρνων τραγουδιστών όπως ο Γιάννης Παλαμίδας, Μαρθα Φριτζηλα, η Εττεν (των Film) ο Κ.Βητα η Βικτώρια, στο ιστορικό ροκάδικο Κύτταρο, που για χάρη της μεταμορφώθηκε σε έναν κήπο της Εδεμ, γεμάτο χρησμούς, επίπονα τραγούδια και ιστορικές καταγραφές της πολιτιστικής μας ψευτιάς. Δαμόκλεια σπάθη τιμωρός για την κατάντια της ελληνικής μουσικής και του πολιτισμού που απο απάθεια αναθρέψαμε και τώρα μας πνίγει. Ακόμη κι αν δεν ξέρετε το έργο της αξίζει να την ανακαλύψετε. Θα ναι το άλλοθι σας για τις ανομολόγητες αλήθειες που εμπεριέχετε τόσα χρόνια και κανείς δεν σας έδωσε την αφορμή να τις απελευθερώσετε)

η ζωή συνεχίζεται

στον Εθνικό Κήπο

τα ζευγάρια ερωτεύονται,

οι κλειδώσεις λαδώνονται,

τα αίματα κυκλοφορούν,

το αεράκι ζέστανε,

ξημέρωσε

η άνοιξη και οι αισθήσεις...

αρκετά συγκρατηθήκαμε

ας αφεθούμε στη ζωή

που καλπάζει

από τις ανθισμένες νεραντζιές της Φωκυλίδου

ακούστε

σε μας ψιθυρίζει

ζήσε

ζήσε

ζήσε...

άρχισαν τα μπάνια στις λίμνες της Κεντρικής Ευρώπης

εδώ καλομαθημένοι περιμένουμε του Αγίου Πνεύματος

εγώ σας προτείνω για αρχή το τριήμερο της Πρωτομαγιάς!

Θανάτω θάνατον πατήσας!!!

Άρχισα να γράφω εδώ

κι όχι μόνο να γράφω

αλλά να αγωνίζομαι να υπάρχει κι ένα νόημα

εξαιτίας της Άννας

οι αφορμές ήταν πολλές

πάντα έγραφα αλλά σε κοινή θέα ποτέ

η Άννα είναι η νεράιδα του λόγου και πρόσφατα της εικόνας

η γνωστή candybleu των ιστοτόπων

ουσιαστικά είναι μια μορφή σχέσης

ιντερνετικής κυρίως

αλλά σχέσης

ο λόγος που το ομολογώ σήμερα

είναι γιατί ενώ από τη μια 

ίσως να είναι η πιο ουσιαστική μου σχέση 

των τελευταίων 3 ετών

εν τούτοις παραμένουμε άγνωστοι

αν κι εντελώς εναρμονισμένοι

ανεξάρτητοι αλλά με ιδιότυπο αλληλοσεβασμό

απόδειξη ότι πολλές φορές οι μη πραγματικές πραγματικότητες

είναι εκτός από βαθιά αληθινές και απόλυτα θεραπευτικές

τέλος γιατί  με μια δική της κίνηση πρόσφατα

η ζωή μου απέκτησε ένα χρώμα

και το αισθηματικό μου δωμάτιο

μια ενεργειακή ομορφιά

καταγραφής  εικόνων

που με σημάδεψαν ποικιλόμορφα

στο διάρκεια αυτής της πολύχρονης ηλικίας

γι αυτό την ευγνωμονώ από εδώ.

(και για να μη με κατηγορείτε συνεχώς και πογείως για μαυρίλα αυτό είναι ταυτόχρονα μια αισιόδοξη ανάρτηση) 

28 χρονών

(1980-Σαβίνα Γιαννάτου,Μαριανίνα Κυριαζή,Λένα Πλάτωνος ,Γιάννης Παλαμίδας)

Θα ήταν 28 χρονών, μόλις τελειώνοντας το στρατιωτικό του.

Πρν απ΄αυτό τη Ζυρίχη με τη μαμά του

πιο πριν στην Θεσσαλονικη στο Πανεπιστήμιο. Τα καλοκαίρια στην Ανδρο, την Αστυπάλαια και την Κάλυμνο.

Διάβαζε πολυ τους κλασσικούς στο πρωτότυπο. Ακουγε ηλεκτρονική των LFO ,βιομηχανικούς ήχους και έπαιζε

Σούμπερτ στο πιάνο του.

Αριστούχος, όμορφος μοναχικός πνευματώδης και ανήσυχος.

Παίχτης και χορευτής.

Ονειροπόλος και εξαιρετικός δεξιοτέχνης του λόγου.

Θα ήταν 28 χρονών σήμερα

θα μου τηλεφωνούσε:

_Πατέρα την Τετάρτη μη κανονίσεις τίποτε το βράδυ

Θα πάμε ν' ακούσουμε αυτή που με νανούριζες το καλοκαίρι

στη σκηνή στην Αστυπάλαια. Εχει γυρίσει .

28 χρονών. Κοιμάται στο κοιμητήριο του νησιού.

Φευγοντας ξαφνικά χωρις να με χαιρετίσει,βιαστικά να πάει στη συνάντηση του

Τα μάρμαρά του μαύρισαν απ την αλμύρα. Οι ασφόδελοι πνίγουν το σπίτι του.

Μα την Τετάρτη θαναι μαζι μου το ξερω.

Οπως πάντα όταν νιώθω μια ελαφριά χαρά

ανάμεσα στα αισθηματικά μου χρόνια.

Για λίγες μόνο παραστάσεις

στη Κοραή, χωρίς δίκτυο ασφαλείας

θα αναμετρηθούν με τις λέξεις

στα σώματα τους το ρίγος

θα γίνει ενέργεια μεταδοτική

μετά ανεβαίνοντας τη Ασκληπιού

οι νεραντζιές θα μυρίζουν πιο έντονα

και φρουροί της Βαλτετσίου

ίσως αρχίσουν να ανησυχούν

για λίγο

για λίγες παραστάσεις

πριν τη ζωή.

Με θέα μιά άλλη πόλη

(London φωτο: Atlas Arnokor)

Στην αναπαυτική πλευρά

ξεφυλλίζω ταινίες

διαβάζω μουσικές

βλέπω βιβλία ποιημάτων

(στοίβες για μετάφραση)

βαριέμαι και το σκάω

πετώντας με κίτρινα βατραχοπέδιλα

στην κοντινή παραλία

γλύφω ξύλινες ρακέτες

να ζεσταθεί η γλώσσα μου

πριν παγωμένα φιλιά σου δώσω

εκεί

μετά νυχτώνει

ξεκαθαρίζω το τοπίο

βλέπω καλύτερα τη νύχτα

τα θαμπά σου λόγια

στον τηλεφωνητή

η άνοιξη ξεθωριάζει την πρασινάδα στη βεράντα

η μήπως το ξεθυμασμένο δακρυγόνο απ τον Δεκέμβρη

όλοι με αγνοούν

ερωτευμένοι, χωρισμένοι η σε διακοπές ακόμη

εξαφανισμένοι

διατελώ χωρίς επισκέψεις

ακούγοντας το αγαπημένο μου τραγούδι

από δω

περιμένοντας

σαν μετοχή απάντρευτη σε πρόταση γεμάτη επιθετικούς προσδιορισμούς.

Δεν με ρώτησες για τον Helmut...

Στα παγωμένα νερά του Πάσχα ανταλλάσσουμε λόγια και ματιές

σαν κάτι να τελειώνει.

Ο χρόνος σας έληξε παρακαλώ πληκτρολογήστε την γενέθλια ημερομηνία σας

για επιβεβαίωση

Ο κόσμος αλλού υπάρχει, εμείς αποφασίζουμε να μη τον βλέπουμε, με τον φόβο μήπως αρχίσουμε και βλέπουμε εντός μας, το κενό μεταξύ ονείρου και στυγνής πραγματικότητας

Τι νέα ψιψίνα?

Από ψηλά οι πόλεις γδύνονται πιο εύκολα στα δύσκολα μάτια

κι έτσι ορίζουν τις τελείες ευδιάκριτα.

Το τέλος της σχέσης. Το τέλος του έρωτα.

Η αρχή μιας αγάπης. Το όριο της πραγματικής ζωής.

Τα σύνορα ενός τηλεφωνήματος. Το ακριβές ποσό της επισκευής.

Κι όσο κι αν θέλουμε να το χουμε φροντίσει, αν οι συνδέσεις του πάνω με το κάτω κεφάλι είναι κατεστραμμένες τι να σου κάνουν κι οι συντηρητές, μερεμέτια στο πόδι.

Αυτά τα νέα μου. Τα δικά σου τώρα

Αλήθεια δε σε ρώτησα για τον Helmut...

κατεδαφιζόμεθα...

Μετά την πατροπαράδοτη τουρνέ στις βόρειες λίμνες γυμνιστών της Ευρώπης λόγω των αργιών -εδω το λέμε Πάσχα- επέστρεψα για λίγο κι από την Θεσσαλονίκη. Ποτέ μέχρι τώρα δεν την είδα πιό άσχημη, πιο ρημαγμένη, πιο αντιερωτική και πιο κατεδαφισμένη. Γενικώς. Απορώ οι εναπομείναντες ηρωικοί κάτοικοι του κέντρου γιατί δεν αντιδρούν σε τούτη την κατάσταση. Γιατί άλλο να μένεις στα Εξάρχεια, μετά λόγου γνώσεως κι άλλο να έχει μετατρέψει ένας μηχανισμός -το λέω κομψά- μια ολόκληρη πόλη σε περιθωριακή γειτονιά. Μιά πόλη που εξαφανίζεται. Εξαφανίζει το εξαιρετικό Βυζαντινό της Μουσείο για να χτιστεί το Δημαρχείο. Εξαφανίζει την πολυβραβευμένη νέα παραλία της μπάζα με σκουπίδια. Εξαφανίζει το ιστορικό κέντρο για να περάσει το metro από την εξαφανισμένη από το καυσαέριο Καμάρα. Όταν μιλάμε για metro σε μια πολή του 2009 φαντάζομαι ότι είναι μιά γραμμή απο την Βέροια στον Νέο Μαρμαρά. Τότε λες θα υπομείνω τα πάντα αλλά θα πηγαίνω όπως κάθε Ευρωπαίος για μπάνιο το καλοκαίρι η για σκι τον χειμώνα με το metro. Έτσι υποστηρίζω και την τοπική οικονομία, προσελκύω εύκολα από άλλες περιοχές τουρισμό, σταματώ την αστυφιλία, δημιουργώ κάτι για το μέλλον.Οταν όμως κάνεις ένα metro 10 στάσεων απο τον Σταθμό ώς την Ν.Ελβετία.,tότε αυτό είναι μόνο για να πάρεις ψήφους στις επόμενες εκλογές. Ολα τα άλλα είναι τρίχες. Τίποτε δεν μου άρεσε, Ακόμη κι ο Θερμαϊκός μύριζε τόσο άσχημα και έντονα που ήθελα να φύγω άμεσα. Το σύνολο των παραλιακών μπαρ έπαιζαν άθλια mainstream μουσική (ευτυχώς πιο μέσα υπάρχουν 3-4 μαγαζιά με τις καλύτερες μουσικές και φάτσες και ποτά της Ευρώπης που στην Αθήνα δεν υπάρχουν πιά) τι έγινε λοιπόν?

Έφυγαν όλοι κι άφησαν τους πολιούχους δήμαρχο και νομάρχη ?

το σάββατο του μακρόθεν

ανάμεσα στις ζωγραφιές συναντώ την πραγματικότητα

σε άσπρα κρεβάτια νοσοκομείου

με μαύρα βλέμματα αρρώστων

ευτυχισμένος υγιής

κάτοχος μιας ηλικίας που επιβίωσε

ο επιζήσας των αναστημένων

ολομόναχος

στους δρόμους με τις κρύες λίμνες

και τα ζεστά μάγουλα από τα φιλιά των χαιρετισμών

αχρείαστα επιβιώσας

των χρησμών της εποχής μου

που για άλλα τύρβαζε

και τώρα μας μετρά στα κοιμητήρια

η παρασκευή του Τίποτα

μετά τα δάκρυα

μετά τις ικεσίες

στο μετά της μοναξιάς

η σιωπή είναι η πολύτιμη παρέα

στη σκέψη

ακόμη κι αν αυτή με δυσκολία συγκεντρώνεται

χαμένη στο χάος των γεγονότων

κι εκεί

στη σιωπή του τίποτα

οι ρίζες αρχίζουν να ξεπετιούνται

οι σκουριασμένες ρόδες των ονείρων

να παίρνουν μπρος

στη αρχή σιγά κι όλο πιο σταθερά αργότερα

μια φύση που ξυπνά

μυαλά που ανθίζουν επιτέλους

ένα σύμπαν να ετοιμάζεται

την ανάσταση του να υποδεχτεί

την εντελώς ιδιωτική και γι αυτό οικουμενική ανάσταση

του μέσα

Η πέμπτη της Σκιάς

Η πέμπτη της σκιάς,
του κόκκινου χρώματος
των πολλαπλών ευαγγελίων,
των ωρών πριν την την σταύρωση,
η πέμπτη της οριστικής απουσίας,
της αποδοχής του τέλους,
η γυμνή πέμπτη της οδύνης
για τις λατρείες που ξεκινούν "για πάντα"
και καταλήγουν σκιερές αναμνήσεις
στο βίντεο η φωνή τραγουδάει μόνο για μένα,
τραγουδάει για να ακούσεις μόνο εσυ τα παρακάτω λόγια:

στη σκιά
για πάντα μένει
στ’ όνομα της αγάπης
μια γεύση παντοτινού

στ’ όνομα της αγάπης
μια σκιά

στη σκιά
πόσοι ήλιοι που πυρπολούν τον ουρανό
μαζεύονται
και παρ’ όλα αυτά μένουν
στη σκιά

τούτοι οι ήλιοι
τόσο ζεστοί
τόσο δυνατοί
αδιάκοπα να μας καίνε
να μας πυρπολούν
κι άλλο...
κι άλλο...
κι άλλο...


μ’ ονόματα καθημερινά
Έρωτας Σεβασμός Τρέλα
κι ακόμη
εμπιστοσύνη κουράγιο
τα μπλε τετράδια με τις εικόνες

όλα όσα περιμένεις εσύ από μένα
όλα αυτά που περιμένω εγώ από σένα

σε τούτη τη σκιά
δε θα μπορούσε
παρά μόνο ομορφιά να ανθίσει
ακόμη και στη σκέψη του χειρότερου...
η σκιά μας θα μείνει

ετούτη η σκιά
με τους χίλιους ήλιους αυτού του έρωτα
δε μπορεί με τίποτε ν’ αλλάξει
γιατί ακόμη και στους πρώτους ήλιους
η σκιά μας αντέχει

τούτοι οι ήλιοι
τόσο ζεστοί
τόσο δυνατοί
αδιάκοπα να μας καίνε
να μας καταβροχθίζουν
κι άλλο...
κι άλλο...
κι άλλο...

με ονόματα που φέρνουν χαμόγελα
Πάθος Έκσταση
Αέρας Τρυφερότητα

Το μπλε των νιάτων μας

είναι ότι απόμεινε τελικά από μένα
μένοντας για πάντα ...στη σκιά

(απο το un homme et une femme 1966)

Η τετάρτη του εξωτικου αστέρα Αλδεβαράν

Αλδεβαράν

η μεγάλη Τετάρτη του Αλδεβαράν
η Τετάρτη των Τεφρών
η μέρα της απουσίας
και της γνώσης της απαραβίαστης αναχώρησης
έχει μια θλίψη το φετινό Πάσχα
και καταιγίδες
βροχής και συναισθημάτων
έχει μια όψη αποχαιρετισμού
του οικείου
μια αμηχανία καλοκαιριού στις άκρες


ηδη απομακρύνονται οι βαριές σκιές
σα να προετοιμάζεται μιά επέλαση καλοσύνης
μια ζαρωμένη και ξεχασμένη απο καιρό
ανθρώπινη δραστηριότητα
επανάκτησης
της χαμένης ατομικής αξιοπρέπειας


θα δειξει...

Ετοιμοι να φύγουμε λοιπόν...

Sound of Music Train Station @ Yahoo! Video

δείτε αυτό το βιντεάκι.

Να τι θα μπορούσε να κάνει ο δήμαρχος στη Πλατεία Κοτζιά . (Την πλατεία των Τραπεζών.) Η στο Σύνταγμα , η ακόμη και στη slumdog πλατεία Ομονοίας αν αγαπούσε την πόλη . Αν γούσταρε να μεταδώσει ενα μήνυμα ελπίδας και χαράς κι όχι φιέστες των δισκογραφικών.

Πιστεύει κανείς πως θα αρνιόταν οποιαδήποτε σχολή χορού, θεάτρου η ωδείο να συμμετέχει?

Πιστεύει κανείς αν ΑΥΤΟ μετέδιδαν σαν πρώτη είδηση οι τηλεοράσεις θα έμενε χωρίς συνέχεια ένα τέτοιο γεγονός?

Μόνοι μας δημιουργούμε την καταθλιπτική ατμόσφαιρα, αφήνοντας τις τύχες μας στους σοβαροφανείς και εσχάτως επικίνδυνα συντηριτικούς του marketing.

Ποιός σκηνοθέτης θα αποφασίσει να γυρίσει ένα τέτοιας μεταδοτικότητας και αισιοδοξίας μιούζικαλ, ποιά γραφεία παραγωγής θα το πιστέψουν και τότε θα δείτε τα ρεκορ και που έχουμε γραμμένη την κρίση όλοι μας.

Μα οι σκηνοθέτες μας δεν βλέπουν σινεμά, δεν γνωρίζουν απο μουσική και η αισιοδοξία τους έξαντλείται στην αίτηση χρηματοδότησης απο το ΕΚΚ.

Χαρά ζητούν όλοι.

Χαρά και αισιοδοξία.

Καλή Ανάσταση Ψυχών κι Ονείρων!

Η "κρίση" είμαστε Εμεις!!!

Η φίλη μου θεατρολόγος Νατάσσα Κ.μου έστειλε σήμερα το παρακάτω e-mail:

"Αναδημοσιεύουμε και σας παρουσιάζουμε ένα γράμμα που έστειλε μια 96άχρονη γυναίκα σε μια Τράπεζα.
Ο Διευθυντής της Τράπεζας που το έλαβε το βρήκε τόσο διασκεδαστικό, που το δημοσίευσε στην εφημερίδα «New York Times».

«Αγαπητέ κύριε,

Σας ευχαριστώ που σφραγίσατε την επιταγή μου με την οποία σκόπευα να πληρώσω τον υδραυλικό τον περασμένο μήνα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, δεν πρέπει να πέρασαν ούτε 3 νανοδευτερόλεπτα μεταξύ του σφραγίσματος της επιταγής μου και της αυτόματης κατάθεσης της σύνταξής μου από το δημόσιο!

Θα πρέπει να σας ευχαριστήσω και για το πρόστιμο των 30 δολαρίων που χρεώσατε το λογαριασμό μου ως πέναλτι για την ταλαιπωρία που προκάλεσα στην Τράπεζά σας. Η ευγνωμοσύνη μου ξεχειλίζει κυρίως γιατί με κάνατε να ξανασκεφτώ τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζω τα οικονομικά μου.Έχω προσέξει πως κάθε φορά που προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί σας η μόνη μου παρηγοριά είναι η απρόσωπη και ασύμφορη οντότητα που έχει γίνει η Τράπεζά σας.

Από εδώ και στο εξής, όπως ακριβώς κάνετε κι εσείς, θα κάνω τις συνδιαλλαγές μου μαζί σας προσωπικώς. Οι πληρωμές της υποθήκης και του δανείου μου δε θα γίνονται αυτόματα, αλλά θα φτάνουν στην Τράπεζά σας με επιταγή στο όνομα ενός υπαλλήλου, που θα ορίσετε εσείς. Να θυμάστε πως είναι αδίκημα να ανοιχτεί η αλληλογραφία που θα περιέχει την επιταγή από κάποιον άλλον και όχι από τον παραλήπτη. Σας επισυνάπτω την αίτηση που θα πρέπει να συμπληρώσει ο υπάλληλος που θα ορίσετε. Σας ζητώ συγγνώμη για το 8σελιδο μέγεθός της, αλλά θα πρέπει να γνωρίζω γι' αυτόν όσα γνωρίζει η Τράπεζά σας για μένα. Σημειώστε πως όλες οι πληροφορίες που αφορούν το ιατρικό ιστορικό του θα πρέπει να υπογραφούν από το αρμόδιο Υγειονομικό τμήμα, ενώ και οι πληροφορίες για τα οικονομικά του θα πρέπει να συνοδεύονται από τα κατάλληλα θεωρημένα αντίγραφα-ντοκουμέντα.

Στη συνέχεια θα πρέπει να εκδώσω ένα PIN, τον οποίο θα χρησιμοποιεί ο υπάλληλός σας στις συναλλαγές μαζί μου. Λυπάμαι, αλλά δε θα είναι μικρότερο από 28 νούμερα - τόσα είναι και τα νούμερα που πληκτρολογώ κάθε φορά που καλώ το telephone banking και πρέπει να συνδεθώ με το λογαριασμό μου.

Κι επειδή, όπως λένε, η μίμηση είναι η υπέρτατη κολακεία, επιτρέψτε μου να σας αντιγράψω.

Επιτρέψτε μου επίσης να σας γνωστοποιήσω και τα ακόλουθα.

Όταν θα μου τηλεφωνείτε, θα πατάτε τα ακόλουθα κουμπιά:

1. Για να κλείσετε ραντεβού να με δείτε.

2. Για να με ρωτήσετε για μια πληρωμή που δεν έγινε.

3. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο σαλόνι σε περίπτωση που είμαι εκεί.

4. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην κρεβατοκάμαρα σε περίπτωση που κοιμάμαι.

5. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στην τουαλέτα σε περίπτωση που με καλεί η φύση.

6. Για να μεταφέρετε το τηλεφώνημα στο κινητό μου σε περίπτωση που λείπω από το σπίτι.

7. Για να στείλετε e-mail στον υπολογιστή μου, απαιτείται ένας μυστικός κωδικός, ο οποίος και θα σας αποσταλεί εν ευθέτω χρόνω.

10 μέρες πριν

τα κορίτσια εχουν περιθώρια να ονειρευτουν
τα αγόρια δεν εχουν καν δικαίωμα
ανθίζουν οι νερατζιές
και ο φθόνος για τα καυσαέρια
μπερδεύεται με την μυρωδιά τους
στην Φωκυλίδου
τα παιδιά απο το σχολικό κατευθείαν στο διαμέρισμα
και μετά xbox
(τι ανθρωποι θα γίνουν)

ορμητικά η ανοιξη απαιτει
να αγνοήσουμε τα στυλάτα μαυρα
να μπούμε μέσα στα χρώματα
να γίνουμε χρώματα και μεις
να ζωντανέψουν οι αισθήσεις
κι όχι μόνο τα σολάριουμ
(τι αρρωστιάρηδες που φαίνονται όλοι
αυτοί με τα βαμμένα μαλλιά
και τα ηλιοκαμενα πρόσωπα)

ας αφήσουμε λίγο χώρο
στο όνειρο δεν βοηθάει στην "κρίση"
αλλά είναι αναγκαίο όσο η δόση της πιστωτικής


δεν ειν κακο...

Sub specie aeternitaris...

ένας χρόνος μετα.
τι λείπει από το τραπέζι της μνήμης
ένα κίτρινο μπουρνούζι αφημένο στη καρέκλα σου
έξω το νερό της θάλασσας σε μια γραμμή
οι αλλαγές που με τρομοκρατούσαν
και οι ομοιότητες που νίκησαν κατά κράτος
ένα σημείο με κακή άρθρωση
ποτέ δεν καταλάβαινα τα αμερικάνικα του νότου
μια ζεστή αγκαλιά
(ο Β. επιμένει στη σκηνή με το ταχυδρομείο και τη συνδρομή του Time)
ανάκατα ακούω σε κηδείες άριες από όπερες που έμαθα απέξω
τα λιμπρέτα που μου έστελνες με αγάπη για τις πρόσκαιρες αγάπες μου
τώρα στη σιωπή των ακουστικών
μόνος δακρύζω
αυτά τα βράδια που δημιουργώ τον προσωπικό μου χρόνο
αναπνοών
για να μπορώ να συνεχίζω
από μακριά ακούγεται σε τρανζίστορ το Κοπερτι της Λένας
προγραμματίζω ανώνυμη συμμετοχή στις 29 που έχει το live στο Κύτταρο
εκεί θα ρίξω το ξοδι στους νεκρούς μου
ανάμεσα σε κόσμο κι εντελώς μόνος
θα φοράω τα μαύρα γυαλιά
εξαφανισμένο βαμπίρ της ζωής μου
με αίματα στα καλυμμένα μάτια
θα τραγουδήσω
κι όποιος είναι κοντά
θα κάνει πως δε με ξέρει-για το καλό του-

sub specie aeternitaris...

ναι αιωνίως προς την αιωνιότητα
και πέρα από αυτήν
στην άνοιξη
που κλείνει
στην ζωή που επίπονα εξακολουθεί να μου χαρίζεται
ερήμην των ονείρων μου
ερήμην μιας αποδεκτής
απουσίας

aeternitaris...

r.i.p Νίκος Αντωνάκος (1942-2009)

Τι Είναι ο Άνθρωπος;

Θα ρωτήσεις

Κάποια στιγμή - Γεμάτη Περιέργεια

Και Αγωνία

Για το Άγνωστο

Που Θα Διανύσεις.

Λίγα Χρόνια,

Ελάχιστα

Για την ακρίβεια

Είναι.

Γεμάτα-όμως-Πάθος

Αίμα

Και Αγώνες
Ανάμεσα

Στο Φως

και στο Σκοτάδι
Ανάμεσα

Στο νέο

Και στο παλιό
Που

Αν τους προσθέσεις
Συνθέτουν

Την Περιπέτεια

Και

Τον πολιτισμό

25.000.000 Χρόνων.
(12-4-06 Νίκος Αντωνάκος )

Με ένα δικό του ποίημα τον αποχαιρετώ.
Φίλος από κείνους τους σπάνιους που ξέραν καλά πότε να μιλήσουν και να αφουγκραστόύν την ανάγκη σου.
Αγωνιστής με φλόγα ξεχωριστή.
Ανοιχτό μυαλό με ακεραιότητα και ντομπροσύνη.
Τίμιος στις κουβέντες του.
Σπάνιος στην αισθητική του.
Σύντροφος στις αγωνίες .
Καθοδηγητής στις μεταπτώσεις και τις αμφιβολίες.
Κι εφυγε μαθαίνω ξαφνικά απο ένα απότομο σταμάτημα της μεγάλης του καρδιάς.
Την μέρα που θα μίλαγε για τον Ρίτσο
μεγάλη η θλίψη μου
μεγαλύτερη η απουσία του ...

(το blog του http://koino.wordpress.com/ )

α μπα ; υπάρχει θέατρο ;

Στα δύσκολα χρόνια της "Αισθηματικής ηλικίας", η παρηγοριά ενός πολιτιστικού γεγονότος σε βοηθά να αντέχεις αυτές τις μεταβατικές εποχές της κρίσης της μέσης ηλικίας, τις αλλαγές που συντελούνται από το σώμα έως την ψυχή.

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι η Τέχνη είναι απαραίτητη , χρήσιμη πολλές φορές πολύτιμη ,γιατί σε βοηθά να επαναπροσδιορίζεσαι με την εποχή σου, τα θέλω σου, τα εγώ σου , γιατί σε βοηθά να κατανοείς, να ξεσκουριάζεις τον μηχανισμό της σκέψης (μοναδικά θηλαστικά οι άνθρωποι που έχουν αυτό το προνόμιο). Η τέχνη . Όχι η τέχνη που ευαγγελίζονται αυτή τη χρονιά οι εκπρόσωποί της στην Ελλαδική σύγχρονη πραγματικότητα.

Αφορμή για αυτό, στάθηκε μια παράσταση που ξεχείλισε το ποτήρι της προσωπικής μου ανοχής. Μετά από τουλάχιστον 10 παραστάσεις ,που το λιγότερο με απογοήτευσαν, γιατί κάποιες με θύμωσαν με την ευκολία της αρπαχτής που διέκρινα, άσχετα αν είχαν την επίχρυση πατέντα της καλλιτεχνικής προσέγγισης, πήγα να δω την σούπερ ντούπερ πολυδιαφημισμένη εκδοχή σε μιούζικαλ της πλέον απενοχοποιημένης εκδοχής του διαφορετικού και της αποδοχής του ,σε κεντρική σκηνή θεάτρου, με συντελεστές γνωστούς και καταξιωμένους και στάνταρ παραγωγής υψηλά, τόσο που η παράταση των λιγοστών παραστάσεων είχε προαποφασισθεί πριν καν τη τελική της πρεμιέρα.

Και τι είδα? Ένα καραγκιόζ μπερντέ της φτώχειας, της υποκρισίας και της ατολμίας.

Κατ αρχήν ο βασικός πρωταγωνιστής ντρεπόταν να ανοιχτεί, να αποδεχτεί ο ίδιος μια επιπλέον παράμετρο της πολυσχιδούς του προσωπικότητας Τα σκηνικά τα αφήνω ασχολίαστα, ο Δαλιανίδης της Φίνος Φιλμ είχε περισσότερη φαντασία και τα κοστούμια από μακριά φώναζαν " Θέλουμε την Εβελυν Σιούπη να μας ανακατασκευάσει , να απογιωθούμε να συμμετέχουμε ενεργα σε τούτη την παράσταση της μισοτόλμης, της μισοπλάκας, της μισότρέλας"

Μια παράσταση του μισού. Του ως εκεί μπορώ. Οπως η χώρα που ζώ. Όλοι ξέρουμε. Κανείς δεν ομολογεί λόγω πολιτικού-καλλιτεχνικού-προσωπικού-εγωπαθητικού κόστους. Τότε ας μη κάνουμε Τέχνη βρε παιδιά. Να κάνουμε marketing ζαρζαβατικών που γίνονται και θρεπτικότατες μάσκες . Η Τέχνη προϋποθέτει, τόλμη, ρήξη, ειλικρίνεια και φαντασία. Πόσες από τις φετινές παραστάσεις το είχαν αυτό? Κι αν κάποιες το είχαν, οι μηχανισμοί προώθησης γιατί επικεντρώθηκαν στα τηλεοπτικά στερεότυπα? Στις φιλοπαλαιστινιακές μοντερνιές, στην νεκραναστάσεις κλασσικών κειμένων από συντελεστές που έχουν χρόνια να δουν θέατρο, κινηματογράφο έστω να ακούσουν σύγχρονη μουσική? Στο αναμάσημα των θεωριώνπερί θεάτρου των τελών του 70?

Όλοι αυτοί οι από καθέδρας άνθρωποι του θεάτρου πότε πήγαν να δουν τι γίνεται ΣΗΜΕΡΑ στα θέατρα της Ευρώπης-κι εδώ Ευρώπη δεν εννοώ φυσικά το Λονδίνο και το Παρίσι-πριν καγχάσουν για την Μιμή Ντενίση, σκέφτηκαν λίγο τη δική τους ενημέρωση, κάνανε την αυτοκριτική τους? Σκέφτηκαν το ΄μέγεθος ευθύνης που έχουν για το τσιστετελομπουζουκλερί περιβάλλον που καλά κρατεί!

Καλό μήνα σε όλους. Ψάξτε πολύ πριν πάτε στο θέατρο. Ψάξτε περισσότερο να δείτε πέρα από την μόδα και τις ολοσέλιδες καταχωρήσεις που θα δώσετε το μεροκάματό σας και γιατί. Κυρίως γιατί...