Chatroom του Εντα Γουώλς(Θέατρο Χώρα)

Μετάφραση : Έκτορας Λυγίζος, Σοφία Βγενοπούλου
Σκηνοθεσία : Σοφία Βγενοπούλου
Σκηνογραφία-Κοστούμια : Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική Σύνθεση : Δημήτρης Καμαρωτός
Επιμέλεια Κίνησης : Μαριέλα Νέστορα
Φωτισμοί : Νίκος Βλασόπουλος
Δραματουργική Επεξεργασία : Κατερίνα Κωνσταντινάκου, Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Βίντεο : Έκτορας Λυγίζος
Βοηθοί Σκηνοθέτη : Δημήτρης Καραντζάς, Γεωργία Ψυχογυιού
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Σοφία Γεωργοβασίλη
Γιώργος Σπάνιας,
Παναγιώτης Εξαρχέας
Μαρία Γεωργιάδου,
Θύμιος Κούκιος,
Άρτεμις Φλέσσα
Παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος Λυκόφως ΑΜΚΕ
Μια παράσταση του CoYoT

Ενα συγκλονιστικό έργο, στο επίπεδο ενός Ken Park, με μια καλή μετάφραση ,με σπουδαία μουσική, και τουλάχιστον 2 εξαιρετικής ερμηνευτικής δύναμης ηθοποιούς, στα χέρια της τουλάχιστον διεκπεραιωτικής ως προς το ίδιο το νόημα του έργου σκηνοθέτιδας, καταντά βαρετό, αμήχανο, ουδέτερο και πληκτικό. Θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι η παλιομοδίτική δραματουργική επεξεργασία , που διάβασα στο κατα τα άλλα σωστής αισθητικής πρόγραμμα, αλλά η διάθεση αυτό το έργο να επικοινωνήσει σε παιδιά και εφήβους σαν παιχνίδι και αιτία για δραματοθεραπεία. Αν είναι έτσι, η αισθηματική μου ηλικία είναι πολύ

γέρική για να το ακολουθήσει, όμως ΄εχοντας διαβάσει το αρχικό κείμενο, έχοντας δει ενα ανέβασμα του εις την εσπερία, και ξέροντας ότι τα γυρίσματα αυτού του έργου σε σκηνοθεσία Hideo Nakata( Ring, Dark Water, Kaidan) ολοκληρώνονται και η ταινία θα βγεί σύντομα στις κινηματογραφικές αίθουσες, φοβούμαι ότι η σκηνοθέτις θα εκτεθεί, για την απλοικότητά της. Κι είναι κρίμα γιατί το 6μελες σχήμα έχει όλα τα φόντα να εκτινάξει αυτή την παράσταση καθιστώντας της έργο της χρονιάς.

Οπως κι αν έχει είναι μιά θεατρική παράσταση που σας την συνιστώ.

+Ο συγγραφέας Enda Walsh (Hunger, Disco Pigs,)

+H Σοφία Γεωργοβασίλη πρωταγωνίστρια και στο Μαύρο Λιβάδι του Βαρδή Μαρινάκη

+Η μουσική του Δημήτρη Καμαρωτού

+Η ευρηματική χρήση της videoκάμερας

-Η κακή διδασκαλία κίνησης. Τα 15χρονα του internet δεν είναι νευρόσπαστα. Αντίθετα είναι πολύ cool και χάλαρα.

-Το υπερβολικό "Εθνικό" που ακόμη κουβαλά ο Θύμιος Κούκιος

Θεατρικός χειμώνας (πολύ βαρύς όμως)

Μαζεύονται οι παραστάσεις που βλέπω αλλα πιστός στην αρχή που έβαλα να μη γράφω ποτέ αρνητικά(άλλωστε αυτό είναι κάτι εύκολο κι είναι πάρα πολλοί αυτοί που το κάνουν καλύτερα από μένα) ίσως αφήνω εντυπώσεις ότι δεν παρακολουθώ παραστάσεις.

Και θέατρο βλέπω κι αρκετές ταινίες είδα αυτό το διάστημα.

Τηλεόραση μου είναι πολύ δύσκολο να παρακολουθήσω, έστω ειδήσεις. Βαριέμαι κι έτσι το έριξα στο διάβασμα. Σαν ημέρολόγιο λοιπόν καταγrάφω κάποια γεγονότα που έχω παρακολουθήσει , επιγραμματικά:

1.ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑ ΚΙ ΑΞΙΖΑΝ ΝΑ ΑΝΕΒΟΥΝ

Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας(Οδου Κεφαλληνίας) επίκαιρο, σεμνή σκηνοθεσία, εξαιρετική η Αρβανίτη, θέατρο με λόγο ύπαρξης.

8 Γυναίκες (Πειραιώς 260)

Λιωμένο Βούτυρο

Η Γυναίκα με τα Μαύρα (Μέλι) θέατρο γιά όλους σε μια γειτονιά που τα βόρεια προάστια φοβούνται να επισκεφτούν

Εξι μαθήματα χορού σε εξι εβδομάδες( Ιλίσια-Βολανάκης) Masterclass απο την Ρένη Πιττακή

Ταξίδι μιάς μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα (Απλό Θέατρο) αν και απίστευτη η δυσκολία λόγω χωτητικότητας να βρει κάποιος θέση.

για τις παραπάνω παραστάσεις έχουν γραφτεί εξαιρετικής σχολαστικότητας και επάρκειας κριτικές, γι αυτό και δεν έχω γράψει κάτι ξεχωριστά εγώ.
2. ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΑΝ

ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ

ΘΑΡΡΟΣ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΜΗ ΓΕΛΑΤΕ ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ

ΤΟ ΗΜΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΣΤΡΙΓΓΛΑΣ

WOLFGANG

ΕΧΘΡΟΙ ΕΞ ΑΙΜΑΤΟΣ

ΕΝΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

3.ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕ ΘΥΜΩΣΑΝ

ΣΥΜΠΕΘΕΡΟΙ ΑΠ ΤΑ ΤΙΡΑΝΑ ενοιωσα αμηχανία για την συμμετοχή της κας Τζοις Ευίδη

ΤΟ Σ΄ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΕΜΟΝΤΕ το σ'αγαπώ ίσως, η παράσταση ναί.

ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ το λιγότερο υποκριτικό το "λαικό" εισιτήριο των 50ευρώ για ένα oms σε ένα περίτεχνο σκηνικό.

ΑΛΜΑ ΜΑΛΕΡ τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης, ακόμη και οι Μύθοι

ΦΗΜΕΣ έφυγα στο διάλειμμα

ΣΤΙΣ ΚΟΥΖΙΝΕΣ επίσης

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ επίσης ,κρίμα την διαδρομή απαράδεκτη η συμπεριφορά των βοηθητικών εργαζομένων στο θέατρο.

ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ έπαρση και βαρεμάρα από την δημιουργό του διάχυτη στον χώρο.

Ευτυχώς υπάρχουν καινούργιες παραστάσεις που ανεβαίνουν κι έτσι θα έχω κάτι να περνάω τις νύχτες μου...

Κυριακή

Λες αγαπάς το σινεμά
Βαριέσαι τα θέατρα και τα bar
Λες προτιμάς σκοτεινές αιθουσες
Και μυρωδιές ποπ-κορν
Μπουκάλια πορτοκαλάδας που τελειώνουν με θόρυβο…

Λες για τα χρόνια που δεν φαίνονται στο σινεμά
Για τα τσιγάρα που κόβονται
Και τα κρυφά δάκρυα…

Λες τι θες να δεις
Με προσκαλείς μαζι σου
Και απομακρύνεσαι στο ταμείο

Σε αποχαιρετω εκεί

Προτιμώ άλλη μια μέτρια παράσταση
Από μια υπέροχη μυσταγωγία μαζί σου

Ποιος είπε η Τέχνη πως ένωνει;

Bitter love

σε άδειες αίθουσες
χωρίζουν οι άνθρωποι
κοινή συναίνεση
χωριστή κατεύθυνση

χωρίζουν με sms
και e-mails
χωρίζουν από τα διπλά
και πάνε στα μονά κρεβάτια τους

υπάρχει η σιωπή τους
και οι απόφαση της νέας αρχής
κείνες τις μέρες είναι οι πιο δυνατοί
μετά γίνονται τα καλύτερα ποτήρια στα bar

λιγότεροι το ρίχνουν στις εκδρομές
οι πιο πολλοί παίζουν επιτραπέζια
"μόνοι στη πόλη " η monopoli

σ αυτούς σήμερα λέω μια παλαιοημερολογίτικη
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Μα δεν σέβονται ούτε τους αντικαπνιστές! Πότε θα γίνουμε Ευρώπη...

Μια που από άδικες δολοφονίες και δικαιολογημένες διαμαρτυρίες γκώσαμε πια, νομίζω πως ήρθε ο καιρός, να δώσω θερμά συγχαρητήρια στους υποκινητές των επεισοδίων ,που ήταν οι εταιρίες δημοσκοπήσεων, μιας κι ήταν ό μόνος επαγγελματικός χώρος που αυγάτισε τον κύκλο εργασιών του, μαζί με τους τζαμάδες και τους σιδεράδες.

Θα παρακαλούσα την νέα ανασχηματισμένη κραταιά κυβέρνηση ,να μεριμνήσει με την γνωστή ευαισθησία της για τους διαδηλωτές και τις συνθήκες καταστολής τους, σε περίπτωση εκτρόπων,( όταν και πάλι οι εταιρίες δημοσκοπήσεων θα χρειαστούν ένα έχτρα χαρτζιλίκι, )για τον διαχωρισμό των συγκεντρώσεων, όχι στο γνωστό και παλιακό δίπολο, ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ αλλά στο καπνίζοντες και μη καπνίζοντες. Διότι με τα γνωστά χημικά είναι πραγματικά πεταμένα τα λεφτά του Υπουργείου Υγείας για την αντικαπνιστική εκστρατεία, άσε που η εισπνοή τους σε πρώην απεξαρτημένους λειτουργεί σαν αιτία να το ξαναρχίσουν.

Έτσι και πολιτικαλ κορεκτ θα είμαστε και οι ασφαλιστικές δεν θα φαλιρίσουν (ως γνωστόν από αυτές άρχισε η αντικαπνιστική εκστρατεία, γιατί αν ήταν για την υγεία μας, θα είχαν εγκρίνει τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα που δεν ρυπαίνουν και δεν θα εξαρτυόμασταν και από τις πετρελαιοτρομοκρατικές χώρες)

Ευχαριστώ.

Ποιά είναι η Μαρία Δημητριάδη που μας βγάζει τη γλώσσα ?

"… είναι ενας που τον ‘μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τώρα αλυσοδένουνε… "

Ακούστε δυνατά αυτό το τραγούδι

Δυνατά τραγουδήστε μαζί της...

δυνατά να μπουν οι λέξεις στο μυαλό...

Το άλλο με τον ανασχηματισμό το ξέρετε?

η όπως πολύ σωστά το διατύπωσε ο Κάτων:

Si tu et adversus et aversus impudicus es

(λόγω τολμηρότητας του λογοπαίγνιου ρωτήστε κάποιον λατινομαθή εγω ντρέπομαι και να το μεταφράσω)

Η καλή οικογένεια ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ - ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»

του Ιωακείμ Πίρινεν
Μετάφραση Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Σκηνοθεσία Δημήτρης Λιγνάδης
3D Σκηνικά - Κοστούμια Εύα Νάθενα
Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
Σύνθεση ψηφιακών εικόνων Ιωάννα Γραικού
3D animations Βαγγέλης Δημητριάδης
Βοηθός Σκηνοθέτης Ευθύμης Μπαλωμένος
Δραματολόγος παράστασης Βιβή Σπαθούλα

Μηνάς Χατζησάββας
Μαρίνα Ψάλτη
Νίκος Πουρσανίδης
Αλεξάνδρα Αϊδίνη

Ένα θεατρικό δρώμενο αποτύπωσης της τέλειας ευτυχίας. Μια οικογένεια με τα πιο κάτασπρα δόντια, σε ένα κάτασπρο σπίτι, με κάτασπρα ρούχα και τελικά κάτασπρες ζωές, όπου το κάτασπρο σε οδηγεί όχι στην αναμενόμενη αθωότητα αλλά στο λευκό του tabula rasa των ψυχών ,που ευτυχισμένες από την καθημερινή ομολογία και καταγραφή της ευτυχίας τους γίνονται σχεδόν αποκρουστικοί ήρωες και αρνητικά πρότυπα ζωής ,αντικαθιστώντας το φυσιολογικό, με το… τέλειο .
Σε τούτη την ποπ εκδοχή μιας οικογένειας ευτυχισμένων ,ο σκηνοθέτης με την εξαιρετική σύμπραξη ενός επιτελείου συνεργατών στα τεχνικά μέρη, από το σκηνικό, τα 3d , τα κοστούμια και τους φωτισμούς, μας παρουσιάζει την τέλεια ζωή που μας ευαγγελίζονται οι πολίτικαλ κορέκτ σωτήρες ,που ουσιαστικά είναι μια μορφή θανάτου. Γιατί τι άλλο είναι, παρά θάνατος ,η καταστολή των ελλατωμάτων , των ανθρώπινων κουσουριών , των λαθών μας? Κι όταν σε κάποιες πολύ σοφά μελετημένες παύσεις, η σιωπή κυριαρχεί, τότε η παράσταση απογειώνεται, ανάμεσα στα αμήχανα βλέμματα του κοινού και στα κενά βλέμματα των ηρώων. Η παράσταση κρατά μόνο μια ώρα . δυστυχώς. Θα ήθελα να ήταν περισσότερο ενοχλητική, με περισσότερες παύσεις,( σε κάποιες στιγμές όπως στην ομολογία του γιου, θα προτιμούσα να άσπριζε το σύμπαν.) Αυτό το συναισθηματικό κενό που υπερίπταται πάντα όταν επικοινωνούμε με ψεύτικους ενθουσιασμούς και κοινωνικές ευγένειες.
Κάποιοι ίσως ενοχληθούν. Προσωπικά θα ήθελα να ενοχληθώ περισσότερο. Κάποιοι ίσως παρασυρθούν και γελάσουν στο τέλος όμως η πικρή διαπίστωση είναι τόσο έντονη και ουσιαστική που ανεβαίνοντας την Αγίου Κωνσταντίνου θα σιγοτραγουδήσουν « πήραμε τη ζωή μας λάθος»
Καιρός λοιπόν να αλλάξουμε ζωή!
Νομίζω ότι θα παίζεται για 20 ακόμη παραστάσεις. Αξίζει να πάτε.

+ Ο Μηνάς Χατζησάββας ενας πραγματικός χαμαιλέων . Τα σιωπηλά του βλέμματα το μισό κείμενο της παράστασης.
- Το έντυπο πρόγραμμα θα έπρεπε να είναι περισσότερο διαφωτιστικό και με αρκετά δραματουργικά σχόλια ,που υπάρχουν ούτως η άλλως άφθονα στο ιντερνετ.

Οι Βάκχες του Ευριπίδη από το «Πορεία»

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Σκηνοθεσία/ Σκηνικά: Renate Jett
Φωτισμοί: Felice Ross
Κοστούμια Philine Rinnert
Μουσική: Sylvain Jacques
Δραματουργική επεξεργασία: Miron Hakenbeck
Παίζουν:
Δημήτρης Τάρλοου,
Jürgen Stössinger,
Απόστολος Πελεκάνος,
Ναταλία Καποδίστρια
Νίκος Ελευθεριάδης,
Βlaine Reininger,
Ιωάννα Κανελλοπούλου,
Εύα Κεχαγιά,
Ελίτα Κουνάδη,
Γιώργος Μωρόγιαννης,

Πόσο έτοιμος είσαι να αποδεχτείς το νέο που έρχεται, ειδικά αν είσαι απόλυτα βολεμένος και με τάξη υποταγμένος θιασώτης του παλιού;
Είναι μια από τις ερωτήσεις που σου ‘ρχονται αυθόρμητα παρακολουθώντας αυτή την όχι και τόσο πειραματική προσέγγιση των Βακχών.
Και δεν είναι πειραματική ακριβώς γιατί είναι απόλυτα ακριβής και στερεή στο σήμερα που θέλει να προσεγγίσει.
Κατ αρχάς επιτέλους μια αναπαράσταση αρχαίας τραγωδίας σε κλειστό χειμωνιάτικο χώρο. Δεν μπορώ να καταλάβω το νεόκοπο ταμπού οι τραγωδίες να παίζονται μόνο σε αρχαία θέατρα και μόνον καλοκαίρι. Εκτός κι αν οι αρχαίοι τραγικοί είναι τελικά μια τουριστική ατραξιόν και τα περί διαχρονικότητας είναι απλά σάλτσες για τις συνεντεύξεις των σκηνοθετών.
Κι αυτές οι Βάκχες δεν περιέχουν καμιά σάλτσα ,κανένα τερπίτι εντυπωσιασμού, απλά σου απλώνουν το χέρι για να σε οδηγήσουν αβίαστα στα τρίσβαθα της ψυχής σου, ζητώντας σου να λυτρωθείς μαζί τους , να απελευθερωθείς από κατασκευασμένα δεσμά και τελικά να ανατριχιάσεις από την επικαιρότητα του μηνύματος που κομίζουν.
Ο Διόνυσος δεν είναι ένας , είναι δύο είναι το συν και το πλην των κανόνων της πίστης ,είναι μια μορφή εξουσίας που οφείλει να σε περικυκλώσει από όλες τις μπάντες. Και ο Κάδμος ένα αντρίκελο συναισθηματικής σιωπής. Ο Τειρεσίας είναι η φωνή της δυσλεκτικής στις μέρες μας πνευματικής και ηθικής νομενκλατούρας, την ακούς αλλά δε σε αφορά. Αν και εμπεριέχει αλήθεια, η διατύπωση κι η εκφορά του λόγου σε κουράζει, σε απομακρυνθεί τελικά τον αγνοείς με ενόχληση, επιλέγοντας παράλληλη πορεία σφαλμάτων μόνο λίγο πιο φτηνιάρικων και κίτρινων για να νιώθεις ο καλύτερος.Κι ο χορός των Βακχών (εξαιρετική η ιδέα του τρίο των κοριτσιών ,αρχετυπικά τα 3 συστατικά της έκστασης σε αντιπαραβολή με την επιθυμία και την στιγμιαία ηδονή) με το ένστικτο ακολουθεί και περιγράφει, συμμετέχει, δολοπλοκεί και στεγνά ανακοινώνει τα καθέκαστα σαν εκπομπή life style που αναγκάζεται να περιγράψει ένα έκτακτο πολιτικό γεγονός.
Τέλος ο Πενθέας είναι το σήμερα μας, στην ευαισθησία που εμπεριέχει η μοναξιά του ιντερνετ, στη μη συμμετοχή αλλά ταυτόχρονα στην εσωτερική ανάγκη για την ανακάλυψη. Παρενδυτικός όπως οι ταυτότητές στα chat rooms, περίεργος να δει, φοβισμένος να εμπλακεί, σαν μέλος στο facebook μιας βακχείας που υπάρχει, αλλά την κρατά σε απόσταση ασφαλείας δηλώνει μόνο μέλος του group φοβάται το περισσότερο, αδυνατεί να υποστηρίξει τον υφέρποντα ναρκισσισμό του, καλύπτει την εγωπάθειά του, αυτοκαταστρέφεται από την απειρία του στον κοινωνικό χειρισμό και τέλος η Αγαυη η σιωπηλή πλειοψηφία του καναπέ που άγεται και φέρεται από ένα οργισμένο συλλογικό ασυνείδητο, φαινομενικά αθώα, αλλά απολύτως υπόλογη για την έκρυθμη αυτή κατάσταση.
Θεωρώ εξαιρετικά επιτυχημένη την παράσταση αυτή,γιατί ενώ σέβεται την υπέροχη μετάφραση του Χειμώνά, όχι μόνο δεν παρεκκλίνει, αλλά είναι ένα γενναίο άλλοθι ,στο πόσο χρήσιμες είναι οι αναθέσεις σε αλλοδαπούς σκηνοθέτες, των «σα εκ των σων» της πολιτισμικής μας κληρονομιάς προκειμένου η σχέση μας με τον λόγο των αρχαίων τραγικών να δέσει, να μας αφορά, να μας υπερβαίνει και να μη σταματά στην συντακτική και γραμματολογική επεξεργασία του κειμένου για να πάρουμε καλό βαθμό στα Αρχαία. Επίσης είναι μια χαμηλόφωνη απάντηση στις καλοκαιρινές επηρμένες Βάκχες του κου Μοσχόπουλου (η έτσι το είδα εγώ) που ως πρόθεση είχαν κάποιο νόημα αλλά ως εκτέλεση προδόθηκαν από την τελική εφαρμογή της παραγωγής.

Στα + το εξαιρετικό πρόγραμμα της παράστασης
Στα – η πολύ μικρή διάρκεια της και η απειρία στο σωματικό του έλεγχο του κου Νίκου Ελευθεριάδη.

(απο το http://www.youtube.com/OMIROS2)

Ο ερχομός του 2009 εικονογραφημένος

ρόδι για γούρι μπροστά από πυρπολημένο κατάστημα του κέντρου


Ο Ρήγας Φεραίος στο Πανεπιστήμιο δείχνει το δρόμο (το μοναδικό άγαλμα που δεν έχει "υπογραφεί" με το logo της Χρυσής Αυγής στην Πανεπιστημίου)

Η Ακρόπολη στο βάθος της διαδρομής

Το "άβατο" της Εμμανουήλ Μπενάκη

Η διασταύρωση

Το βράδυ της αλλαγής του χρόνου ξαφνιάστηκα που μόνο εγώ είχα την ανάγκη να αλλάξω τον χρόνο εκεί...

Πήρα ενα μπουκάλι κρασί κι ένα ποτήρι κολονάτο με ενα τιρμπουσόν και βγήκα

μονάχος μέτρησα αντίστροφα το τελος του παλιού

άνοιξα το κρασι

έχυσα το μισό σα ξόδι

το υπόλοιπο το ήπια εκεί καπνιζοντας

στη σιωπή

κάποια στιγμή πέρασε ενα πρεζόνι

του βαλα στο ποτήρι ότι απέμεινε

και αναψα τσιγάρο...

φεύγοντας

άκουγα τις πιο γλυκες τις πιο σπάνιες ευχές απο το άγνωστό μου παιδι να με συνοδεύουν

είχε κρύο μα ένοιωθα μια ζεστασιά

ανηφορίζοντας τη Ναυαρίνου

με πήραν τα σκάγια απο τα λαμπιόνια και τους ειδικους φρουρούς

μια στιγμή κράτησε το όνειρο

οι βολεμένοι γείτονες

φρόντισαν να με επαναφέρουν στην πραγματικότητά τους

2009 ΕΣΥ που θα 'σαι?

Το να ευχόμαστε καλή χρονιά έτσι

και να αφήνουμε την ευχή από κει και πέρα να δουλέψει μόνη της

είναι αφελές, αισιόδοξο κι ανώριμο.
Καλή χρονιά θα είναι μόνο αν καθημερινά φροντίζουμε εμείς γι΄αυτό.
Κι αυτή η προσπάθεια κάθε χρόνο δυσκολεύει, γιατί εμείς οι ίδιοι αφήνουμε κερκόπορτες ανοιχτές κι επιτρέπουμε από βαρεμάρα, αφέλεια η έπαρση να μπαίνουν όλα αυτά τα αρνητικά στοιχεία που μας μαυρίζουν εν τέλει τη ψυχή και μας γεμίζουν απαισιοδοξία, φόβο κι ανασφάλεια.
Και φτάσαμε στο τέλος του 2008 για να αρχίσουμε να διακρίνουμε πως είναι ο πάτος αυτού του βαρελιού που ονοματίσαμε ζωή.

Κι ο πάτος είναι πάτος.
Δεν έχει παρακάτω.

Δεν πρέπει να αφήσουμε να έχει παρακάτω,
Έτσι αφού πια τίποτε δε μας μένει να χάσουμε άλλο
Ας αρχίσουμε την δύσκολη ανάβαση
Ας επανεφεύβρουμε όλα αυτά τα υπέροχα ανθρώπινα συναισθήματα που στερηθήκαμε για να έχουμε την ψευδαίσθηση των υλικών αγαθών.
Δεν είναι το παν τα φράγκα.

Το πληρώσαμε ακριβά αυτό το παραμύθι όλοι

με ζωές και περιουσίες χαμένες

με δάνεια χειρότερα απο πόλεμο

με συνθήκες εργασίας στα όρια δικτατορίας

και χάσαμε μέσα απο την ψευδή εικόνα της ευμάρειας

την ουσία.

Το μυαλό είναι το παν κι αυτό που μας ξεχωρίζει από την υπόλοιπη πανίδα.
Ας το βάλουμε να δουλέψει, να αγαπήσει και να ζήσει !

Τώρα!
Νομίζω πως έφτασε ο καιρός που η Τέχνη από περιττή πολυτέλεια γίνεται επιτακτική ανάγκη κι οι άνθρωποί της ήρθε η ώρα να φύγουν από τα ΕΓΩ τους και να αγκαλιάσουν τα ΕΜΕΙΣ μας.

Ωραία και τα όνειρα αλλά ακόμα καλύτρες οι πράξεις

κι οι πράξεις μας πρέπει να είναι καθημερινά, επίμονα, ειλικρινά ,τέτοιες που να επαληθεύουν τις καλές προθέσεις μας, για μια νέα ουσιαστική, αισθητική , κοινωνική, προσωπική , πολιτικη και συναισθηματική αγωγή.

Πράξεις γιατί από προθέσεις ...γκώσαμε!

ΟΛΟΙ ΜΑΣ

ΜΑΖΙ