ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΒΡΑΒΕΙΑ 2008 (ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ 10 χρόνια)

Την Τρίτη 4 Νοέμβρη όταν οι Αμερικάνοι θα ψηφίζουν γιά Πρόεδρο

στην Αθήνα στο Μέγαρο Μουσικής θα γίνει η τελετή απονομής των βραβείων που εδώ και 10 χρόνια έχει θεσπίσει το Αθηνόραμα για τις καλύτερες παραστάσεις και τους συντελεστές τους σύμφωνα με την ψηφοφορία των αναγνωστών του.

Αυτές είναι οι υποψηφιότητες:

(με κίτρινο σημειώνω τις δικές μου προτιμήσεις απο τις τελικές υποψήφιες συμμετοχές μιας κι έχω δει τις παραστάσεις. )

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Bossa Nova
Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Το γάλα
Ο ηλίθιος
Η γυναίκα με τα μαύρα
Η μέθοδος Γκρόνχολμ
Δύο τρελοί τρελοί παραγωγοί

Metamorphoses+ :Με αφορμή τον Οβίδιο
Ένας στους δέκα
Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα

ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ
Αντώνης Aντύπας Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
'Αννα Βαγενά Το γάλα
Λαέρτης Βασιλείου Ένας στους δέκα
Πέτρος Ζούλιας Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Δάνης Κατρανίδης Η γυναίκα με τα μαύρα

Στάθης Λιβαθινός Ο ηλίθιος
Θωμάς Μοσχόπουλος Metamorphoses+ :Με αφορμή τον Οβίδιο
Κωνσταντίνος Ρήγος Bossa Nova
Σταμάτης Φασουλής Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί
Διαγόρας Χρονόπουλος Η μέθοδος Γκρόνχολμ

ΑΝΤΡΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ
Βασίλης Ανδρέου Ο ηλίθιος
Γεράσιμος Γεννατάς Caveman
Γιώργος Καραμίχος Η μέθοδος Γκρόνχολμ
Δημήτρης Καταλειφός Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Δάνης Κατρανίδης Η γυναίκα με τα μαύρα
Γιώργος Κέντρος Η γυναίκα με τα μαύρα
Δαβίδ Μαλτέζε Ένας στους δέκα
Σπύρος Παπαδόπουλος Tο φιόρο του Λεβάντε
Κρις Ραντάνοφ Ένας στους δέκα
Ένκελεντ Φεζολλάρι Ένας στους δέκα

ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΣ ΡΟΛΟΣ
Μπέτυ Αρβανίτη Βάσσα
'Αννα Βαγενά Το γάλα
Κάτια Δανδουλάκη Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Φιλαρέτη Κομνηνού Τζον Γαβριήλ Μπόρκμαν
Νένα Μεντή Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Κατιάνα Μπαλανίκα Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Μαρία Ναυπλιώτου Ο ηλίθιος
Μαρία Ναυπλιώτου Βossa Νova
Ράνια Οικονομίδου Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Λήδα Πρωτοψάλτη Σωτηρία με λένε

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ
Σοφία Αδαμίδου Σωτηρία με λένε
Πέτρος Ζούλιας Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Γιάννης Μαυριτσάκης Το τυφλό σημείο
Γιάννης Οικονομίδης Σπιρτόκουτο
Σάκης Σερέφας Λιωμένο βούτυρο

ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΟΙ
Αναστασία Αρσένη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Γιάννης Βαμβούρας Tο γάλα
Γιώργος Γαβαλάς Ο Δον Ζουάν στο Σόχο
Ελένη Μανωλοπούλου Ο ηλίθιος
Μανώλης Παντελιδάκης Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Έλλη Παπαγεωργακοπούλου Metamorphoses+ :Με αφορμή τον Οβίδιο
Γιώργος Πάτσας Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Γιώργος Πάτσας Η γυναίκα με τα μαύρα
Γιώργος Πάτσας Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί
Γκάυ Στεφάνου - Κων/νος Ρήγος Βossa Νova

ΕΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΙ
Keira Coltrane Caveman
Ντένυ Βαχλιώτη Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί
Κατερίνα Δαφίνη Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Νατάσα Δημητρίου Βossa Νova
Ελένη Μανωλοπούλου Ο ηλίθιος
'Αγγελος Μέντης Στο βυθό
Έλλη Παπαγεωργακοπούλου Metamorphoses+ :Με αφορμή τον Οβίδιο
Γιώργος Πάτσας Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Γιώργος Πάτσας Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ
Μαρία-Χριστίνα Πολυμενάκου Ο Δον Ζουάν στο Σόχο

ΣΥΝΘΕΤΕΣ
Θοδωρής Αμπαζής Βάσσα
Θοδωρής Αμπαζής Ο ηλίθιος
Πλάτων Ανδριτσάκης Καυτός πάγος
Νίκος Βελιώτης Λιωμένο βούτυρο
Σταύρος Γασπαράτος Μotortown
Δημοσθένης Γρίβας Βossa Νova
Παναγιώτης Καλατζόπουλος Το φιόρο του Λεβάντε
Ελένη Καραΐνδρου Ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα
Σταμάτης Κραουνάκης Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Ανδρέας Τρούσσας Σπιρτόκουτο

ΦΩΤΙΣΤΕΣ
Αλέκος Αναστασίου Ο ηλίθιος
Αλέκος Αναστασίου Tο γάλα
Μελίνα Μάσχα Η γυναίκα με τα μαύρα
Ανδρέας Μπελλής Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Σάκης Μπιρμπίλης Ένας στους δέκα
Σάκης Μπιρμπίλης Βossa Νova
Ελευθερία Ντεκώ Παρακαλώ... ας μείνει μεταξύ μας
Λευτέρης Παυλόπουλος Ο πρίγκιπας του Χόμπουργκ
Λευτέρης Παυλόπουλος Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί
Λευτέρης Παυλόπουλος Metamorphoses+ :Με αφορμή τον Οβίδιο


τα γούστα είναι προσωπικά, φυσικά και υπήρχαν πολύ καλύτερες παραστάσεις, ερμηνείες και δουλειές.

Το θέμα είναι να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στις συναυλίες κι όχι να εξαφανιζόμαστε μέσα στους καναπέδες των σπιτιών μας παρακολουθώντας την αυτιστική αισθητική της TV.

Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί (Θέατρο ΑΛΙΚΗ)

Δυο Τρελοί Τρελοί Παραγωγοί

των Mel Brooks & Thomas Meehan

(μετάφραση Σταμάτης Φασουλής-Θοδωρής Πετρόπουλος)

σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή

σκηνικά Γιώργος Πάτσας

κοστούμια Ντέννη Βαχλιώτη

χορογραφίες Δημήτρης Παπάζογλου

απόδοση ελληνικών στίχων Αφροδίτη Μάνου

σε μουσική ενορχήστρωση του Αλέξιου Πρίφτη

Παιζουν:

Παύλος Χαικάλης
Αντώνης Λουδάρος
Γιάννης Βούρος
Βίκυ Καγιά
Σταμάτης Γαρδέλης
Παντελής Καναράκης

Νατάσσα Καρακατσάνη Χρήστος Σπανός
Λήδα Μανουσάκη Θοδωρής Πάνας
Κατερίνα Σπυροπούλου Θοδωρής Μπουζικάκος

Αντεια Ολυμπίου Σταύρος Βολκος
Benji Adeyemo Λευτέρης Νικολαράκος
Βαγγέλης Κρανιώτης Ναταλία Τσάκοβα
Αννα Αθανασιάδη Μαριλού Κατσαφάδου
Αθηνά Βαλκώνη Βασιλκή Διαλυνά

Μιά παράσταση που πραγματικά σε εντυπωσιάζει. 22 ηθοποιοί που ξέρουν να παίζουν, να χορεύουν και να τραγουδούν. Σκηνικά που εναλλάσονται με κινηματογραφική ταχύτητα και

τουλάχιστον 8 νεα παιδιά που έχουν όλα τα προσόντα να γίνουν μεγάλοι ηθοποιοί.

Τελικά δεν ξέρω αν είναι τυχέρος η απλά έξυπνος ο Σταμάτης Φασουλής.

Γιaτί πέρα απο τον θιασαρχικό πυρήνα, αυτοί που δίνουν το πραγματικό ρυθμό στην παράσταση είναι ολοι αυτοί οι "ανώνυμοι" ηθοποιοί που συμμετέχουν με πραγματικό κέφι κι αυταπάρνηση θα μπορούσα να πω, για το τελικό αποτέλεσμα.

Το έργο είναι απο τις λίγες φορές που ξεκίνησε σαν ταινία για να καταλήξει σε θεατρικό μιούζικαλ. Συνήθως γίνεται το αντίθετο. Ομως ακόμη και σ' αυτό ευτύχησε στην Ελλάδα,

σε μια χώρα που δεν προτιμά το μιούζικαλ (εκτος κι αν ειναι στο μπάμιγκτον κι έχει και κοσμικό κους κους). Το στραπατσάρισμα του Χίτλερ και του ναζισμού μόνο ενας ακραιφνής εβραίος δικαιούται να το κάνει, με τόσο κέφι, η ένας Ελληνας ακομπλεξάριστος θεατράνθρωπος.

Κι αυτό συμβαίνει στο Θέατρο Αλίκη, για 2η χρονιά παρακαλώ.

Το έργο είναι γνωστό σε όλους. Οσοι το αγαπήσαμε στο σινεμά (προσωπικά προτιμώ την πρώτη του βερσιόν) θα το καταδιασκεδάσετε, όσοι δεν το έχετε ξαναδει θα σας ενθουσιάσει !!!

Στα συν η αψογη φροντίδα για τα πάντα, του κου Λεωνίδα.

Το εξαιρετικό espresso του φουαγιέ

και η αξιομνημόνευτη καθαριότητα των κοινόχρηστων WC.

(ναι αγαπητοί δεν αξίζει να πρεσβεύεις μόνο προχώ θεατρικές απόψεις, όφειλεις το θέατρο να εκπέμπει σε όλα του ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ)

Παρακαλώ να μείνει μεταξύ μας(Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη)

Παρακαλώ να μείνει μεταξύ μας

των Αλέξανδρου Ρήγα και Δημήτρη Αποστόλου
Μουσική και τραγούδια: Σταμάτης Κραουνάκης
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκό.
Σκηνικά: Μανόλης Παντελιδάκης
Παίζουν:
Κάτια Δανδουλάκη,
Κατιάνα Μπαλανίκα,
Γιώργος Μαρίνος,
Αλέξανδρος Μπουρδούμης,
Κώστας Σπυρόπουλος,
Αλμπέρτος Φάις,
Ζώγια Σεβαστιανού,
Λευτέρης Λαμπράκης,
Κατερίνα Θεοχάρη,
Ολυμπία Σκορδίλη,
Πάνης Καλοφωλιάς

«Μια ντίβα του θεάτρου, που ψάχνει την εμπορική επιτυχία.
Μια υπεύθυνη θεάτρου, που ψάχνει την ποιότητα.
Δυο νέοι συγγραφείς, που ψάχνουν την καλλιτεχνική καταξίωση.
Μια θεατρική επιχειρηματίας, που ψάχνει για δωρεάν σεξ.
Ένας «υπερμεγέθης» ζεν πρεμιέ, που ψάχνει για κορόιδα!
Η μάνα του που την έχασε στο πόλεμο της μεταπολίτευσης.
Μια νέα ηθοποιός, που ψάχνει για ρόλο.
Ένας νεαρός ηθοποιός, που ψάχνει ευκαιρία.
Μια βοηθός σκηνοθέτη, που ψάχνει τις σημειώσεις της.
Ένας ντέντεκτιβ, που ψάχνει για ένα θύμα και έντεκα πιθανούς δολοφόνους.»
Στην πιο μεταμοντέρνα ελληνική κωμωδία που γράφτηκε ποτέ, στα μέτρα των πρωταγωνιστών. Μέχρι στιγμής το έχω δει 2 φορές και μάλλον θα ξαναπάω.
Ξεχειλίζει εξυπνάδα, κέφι, βιτριολικό χιούμορ από τον αξεπέραστο Γιώργο Μαρίνο.
Στιβαρή ερμηνεία από την Κατιάνα Μπαλανίκα, τρέλα και κέφι από τον Κώστα Σπυρόπουλο ταυτόχρονα καλωσορίζει έναν νέο πρωταγωνιστή τον Αλέξανδρο Μπουδούμη, (ο μοναδικός ωραίος που αυτοσαρκάζει την εικόνα του, αυτό για να το κάνει ένας νέος ηθοποιός σημαίνει ότι διαθέτει ήθος, μέτρο, γνώση και όραμα)
Και το κερασάκι είναι η συνέχεια της μυθολογίας της κυρίας Κάτιας Δανδουλάκη, που πραγματικά σοκάρει με τον είδος και τον τρόπο ερμηνείας του ρόλου της . Η πεμπτουσία του θεάτρου, ο αυτοσαρκασμός, η έκθεση, χωρίς φόβους και μικροαστικές αναστολές.
Στα συν το πρόγραμμα, το κείμενο και το cd με τη μουσική της παράστασης

ΜΗΔΕΙΑ2 του Δημήτρη Παπαιωάννου

1993


2008


15 χρόνια μετά τι έχει μείνει από την φωτιά της πρώτης εικόνας
Σίγουρα η μεγαλύτερη διαφορά είναι ότι στην πρώτη «ανακαλύπταμε»
Στην δεύτερη «επιβραβεύουμε».
Έχει διαφορά κάτι τέτοιο;

Όσοι δεν πήγατε ακόμη, ναι αξίζει να πάτε!!!
Όσοι το είδατε παλιά, δεν είμαι σε θέση με ευκρίνεια να διατυπώσω ,γιατί αυτή η νέα version μου έκανε κάτι λιγότερο, ίσως να έφυγαν τα δικά μου νιάτα, ίσως στα δικά μου μάτια είναι το πρόβλημα, άλλωστε ανέκαθεν με θάμπωναν τα χρυσά κοσμήματα
των διπλανών μου θέσεων. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος που έκοψα τα κάθε λογής μέγαρα.
Η παράσταση είναι πέρα από το καλό.
Έχει έμπνευση, γνώση, ανατροπή, χιούμορ και πολιτισμό.
Αλλά τότε γιατί;
Χρόνια συνηθισμένος ότι τα σημαντικά γίνονται από περιθωριακά σύνολα, μάλλον ξεβολεύομαι στην ιδέα ότι έρχονται στην πιο mainstream εκδοχή τους, για όλους.
Αφήστε με να τρώγομαι και βρείτε θέση, αμέσως!
Μια τελευταία συμβουλή, όσοι λιγότεροι στην παρέα, τόσο καλύτερο, μην αφήσετε την κοσμικότητα να υπερκεράσει την εμπειρία της επαφής σας με την Τέχνη!

Εδώ (K44bar)

ΕΔΩ του Γκαζμέντ Καπλάνι
σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη
με τους
Αννίτα Καπουσίδη
Σοφία Κεφαλληνού
Βαγγέλη Κοντομούς
Αννα Ψαρρά

Στο γνωστό απο τα καταπληκτικά του πάρτυ Κ44 της οδού Κωνσταντινουπόλεως , γιά δεύτερη χρονιά 4 πρωτοεμφανιζόμενα παιδιά παρουσιάζουν 8 αληθινές μαρτυρίες μεταναστών (;) στην Αθήνα. Τα κείμενα βασίζονται σε καταθέσεις ψυχής, που έδωσαν στον γνωστό δημοσιογράφο των ΝΕΩΝ Γκαζμέντ Καπλάνι, που κάνει ότι μπορεί μέσα από τα κείμενά του γιά να πέσει το διαχωριστικό πλέγμα μεταξύ των "ιθαγενών" και των μεταναστών.

Το συγκινητικό στην προσπάθεια που είδα ,είναι η σκηνική απεικόνιση των παθών με μέσα έναν φακό κι ένα μαντήλι, (σαν το ιερόν μανδήλιον των ορθοδοξων ) τα σώματα τους και τις φωνές.

Αυτό που σου μένει φεύγοντας είναι τα γνησίως βουρκωμένα τους μάτια...

Τα παιδιά κάνουν κάτι σημαντικό. Εκφράζονται. Δημιουργούν και το σημαντικότερο αισθάνονται, ότι αυτή τους η προσπάθεια έχει ανταπόκριση.

Μόνο μιά παραξενιά μου θέλω να καταθέσω. Στο κοινό των 60 ατόμων που χωρά η αίθουσα ήταν μόνο 8 αντρες, οι υπόλοιπες γυναίκες κι ούτε ένας μετανάστης.

Το θέμα δεν είναι μόνο η δική μας ευαισθητοποίηση , αλλά και το πραγματικό ενδιαφέρον των οικονομικών μεταναστών που ζουν στην χώρα μας, ότι υπάρχουν καλλιτέχνες που μιλούν γι αυτους, τους στηρίζουν κι ίσως έχουν διάθεση να αγωνιστούν μαζί τους για καλύτερες συνθήκες. Γιατί τους αγνοούν; Δικαιολογίες για οικονομικά προβλήματα δεν δέχομαι, γιατί τα μπουζουκομάγαζα και οι μεγάλες πίστες είναι γεμάτες κοστουμαρισμένους μεροκαματιάρηδες μετανάστες .

Δεν αρκεί μιά παράσταση off της θεατρικής Αθήνας για την ενεργοποίηση αυτών των θεμάτων.

Νοέμβριος (Θέατρο Εμπορικόν)

Νοέμβριος του Ντέιβιντ Μάμετ

( μετάφραση :Θοδωρής Πετρόπουλος)
Σε σκηνοθεσία τουΧρήστου Χατζηπαναγιώτη

με σκηνικό του Ντίνου Πετράτου

και σε μουσική επιμέλεια του Γιάννη Νένε

Παίζουν:

Βίκυ Σταυροπούλου

Χρήστος Χατζηπαναγιώτης

Ιωσήφ Μαρινάκης

Χρήστος Βασιλόπουλος

Μάνος Πίντζης

Ακόμη δεν άρχισαν καλά καλά οι παραστάσεις και το θέατρο Εμπορικόν ήταν γεμάτο από θεατές την περασμένη Κυριακή. Καθώς περίμενα το τρίτο κουδούνι για να αρχίσει η παράσταση, παρατηρούσα τα πρόσωπα των θεατών, πολύ διαφορετικά από τα πρόσωπα που συνήθως συναντώ στα άλλα θέατρα της περιοχής. Βλέμματα συνωμοτικά σαν παιδιών που μας πιάσανε στην πρώτη αταξία . Υποδόρια χαμόγελα και όλα αυτά κάτω από μια αυλαία που δείχνει τον πολύχρωμο παγκόσμιο χάρτη. Όταν τα φώτα χαμήλωσαν κατάλαβα ότι κανείς τους δεν είχε έρθει ως εδώ τυχαία. Μια μικρή επανάσταση ξεκίνησε στο θεατράκι αυτό, από ανθρώπους που αγνοούν την τηλεοπτική τους αναγνωρισιμότητα και δουλεύουν σκληρά για το όνειρό τους , για την διεύρυνση των εκφραστικών τους μέσων και για την ουσιαστική τους σωτηρία μέσα απο τους δρόμους της θεατρικής Τέχνης.

Ξέρω πως όλα αυτά ακούγονται βαρύγδουπα και υπερβολικά, όμως δεν είναι. Το έργο είναι μιά κωμωδία , καιρός λοιπόν να δούμε την κωμωδία με την σοβαρότητα που της αναλογεί. Κι έτσι το είδε κι ο συγγραφέας, κι ο μεταφραστής κι ο σκηνοθέτης. Κωμωδία μεν , εξαιρετικό πολιτικό θέατρο δε. Και μόνο πολύ καλά καταρτισμένοι και ταλαντούχοι ηθοποιοί μπορούν να καταπιαστούν με τόση σοβαρότητα προκειμένου να το κάνουν να ανθίσει με γάργαρα γέλια στην πλατεία, αβίαστα χαχανητά και ποταμούς ξεκαρδισμών στα πιό αιχμηρά σημεία.

Η κα Βίκυ Σταυροπούλου σε έναν απόλυτα κόντρα ρόλο για το ταπεραμέντο της, καταθέτει μια κυριολεκτικά συναρπαστική ερμηνεία, μια συναχωμένη, ερωτευμένη, τσαούσα λεσβία ακτιβίστρια νεόκοπη μητέρα εξ υιοθεσίας κι έτοιμη να γράψει τα πιό φρικτά ψέματα στον λόγο που θα εκφωνήσει ο πρόεδρός της ,προκειμένου να συνεχίσει για αλλη μια τετραετία, δημιουργεί τα σωστά αναχώματα για να αφεθεί να ξεσπάσει ορμητικό το -αλήθεια που ήταν τόσο καιρό αχρησιμοποίητο-ταλέντο του κου Χρήστου Χατζηπαναγιώτη , σε έναν ρόλο ζωής ,πραγματικά τόσο λεπτοδουλεμένο, με εξαιρετικά ερμηνευτικά ημιτόνια, εναν άθλο ερμηνευτικό που σε πείθει, σε παρασύρει και σε οδηγεί σε μια επικίνδυνη ταύτιση σου, με αυτον τον μπαγάσα πρόεδρο, τον μικρόψυχο, τον αμόρφωτο, τον άξεστο, τον φιλοχρήματο και τελικά απόλυτα αληθινό και προβάσιμο, από σένα τον θεατή των ειδήσεων των 8 που είπες να πας θέατρο για να ξεσκάσεις. Ταύτιση κι αποστροφή ταυτόχρονη.

Θα ξεσκάσεις, θα διασκεδάσεις, θα γελάσεις αφου πρώτα σκάσεις και παραδεχτείς οτι όλα αυτα τα φληναφλήματα που μας κυβερνουν, περνούν από την δική σου ψήφο και υπάρχουν χάρη στη δική σου αφασία.

Σκληρό αληθινό-σε κάποια σημεία τόσο επίκαιρο σχεδόν φωτογραφικό- αυτός ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Ιωσήφ Μαρινάκη με το συγκεκριμένο σκελετο γυαλιών ,αναπόφευκτα θα σας θυμίσει κάποιον πολύ δικό μας.

Οι νέοτεροι Χρήστος Βασιλόπουλος και Μάνος Πίντζης νομίζω πως τα καταφέρνουν μιά χαρά αν και πολλές κυρίες απο την πλατεία θα προτιμούσαν να τους δουν ημίγυμνους σε κάποια σκηνη υποθέτω.

Αυτό όμως που σου μένει στο τέλος φεύγοντας και το συζητούσαν οι παρέες από το φουαγιέ, μέχρι τη στάση του Μετρο, ήταν το απόλυτο ρεσιτάλ του Χατζηπαναγιώτη. Ερμηνευτικά θυμίζει αχνά Λογοθετίδη αλλά με προσθήκες απο Ντάστυ Χόφμαν στα βλέμματα και τις παύσεις και κίνηση δουλεμένη σαν τους πιό τολμηρούς Γερμανους της Σαουμπίνε. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κάτι το εντελώς προσωπικό, νέο και απολαυστικό. Για δύο ώρες είναι κανονικά σε transfer πάνω στον ρόλο του ,πράγμα τόσο σπάνιο πιά, ακόμη και σε έργα ρεπερτορίου.

Πολλές φορές απο μια κωμωδία, του εμπορικού θεατρου ξεπηδούν οι πιό σοβαρές θεατρικές προτάσεις, αρκεί να έχεις καθαρό μυαλό και μάτια ανοιχτά ,η εστω συνωμωτικά ,όπως οι θεατές την περασμένη Κυριακή ,στην οδό Σαρρη .

Ενα έργο που αξίζει να ξαναδούμε και μετά τη 4η Νοεμβρίου...

(Η Laurie Metcalf και ο Nathan Lane υπογράφουν αυτόγραφα σε θαυμαστές τους μετά την παράσταση του ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ στο Broadway., στο πρώτο ανέβασμα της παράστασης. )

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης (Θέατρο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ)

Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης
Του ΑΚΗ ΔΗΜΟΥ

Η σκηνοθεσία είναι του Σταμάτη Φασουλή,
τα σκηνικά της Μαργαρίτας Χατζηιωάννου,
τα κοστούμια της Ντέννης Βαχλιώτη,
οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.
Παίζουν :
Σοφία Φιλιππίδου
Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Παύλος Ορκόπουλος
Νάντια Κοντογεώργη
Αλέξανδρος Καλπακίδης
Μάνος Καρατζογιάννης
και η Γιουλίκα Σκαφιδά
Ο Άκης Δήμου χτυπά φλέβα με το νέο του θεατρικό, κάτι που έγινε γνωστό πρώτα με το πολύ πετυχημένο ανέβασμα του έργου από πέρυσι στην Θεσσαλονίκη. Στην φετινή αθηναϊκή του παρουσίαση όμως, το έργο πραγματικά απογειώνεται.
Η ιστορία της Ιοκάστης Παπακώστα είναι η ιστορία μιάς Ελλάδας που παραπαίει ανάμεσα στο πραγματικό και στο κατασκευασμένο. Μια χώρα -πραγματική κυρία του πέμπτου ορόφου αστικής γειτονιάς- που το επουσιώδες καταλαμβάνει το περισσότερο χώρο στη μνήμη της γιατί το άλλο σαν στρουθοκάμηλος αρνείται να το συζητήσει. Μια μοιχαλίδα, μια κουτσομπόλα, μια κακή μάνα, μια schon schon περσόνα. Με ταραγμένα οιστρογόνα και διαβαλκανικά μπλεξίματα. Είναι Ευρωπαία, βαλκάνια η μήπως ευσταθουν οι θεωρίες ότι μπορεί να συνορεύει με την Αφρική;

Είναι γυναίκα, είναι θεσμός η μήπως –κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο- είμαστε εμείς;
Χειρουργικά ο Άκης Δήμου, βγάζει τη νεοπλασία του σύγχρονου Έλληνα και την πετά βορά στα αδηφάγα μάτια του κοινού με σουρεαλιστικές πινελιές χιούμορ, τέτοιες που ενώ σε ξεκαρδίζουν, φτανοντάς σε, σε σημείο ενός ανεξέλεγκτου γέλιου, αρκεί να ακούσεις την κωδική ατάκα :

“ Θα πιστεύατε έναν ξένο;”

Για να προσγειωθείς σε δευτερόλεπτα στον ουσιαστικό λόγο ύπαρξης αυτού του θαυμάσιου έργου στην θεατρική πιάτσα αυτόν το χειμώνα.
Κι αυτό είναι που κάνει ετούτη την pop κωμωδία , παράσταση της χρονιάς. Φυσικά δεν αρκεί ένα κείμενο –πραγματικά λεπτοδουλεμένο σαν χειροποίητη δαντέλα – αν κι οι ηθοποιοί δεν ενστερνίζονται με την σωστή βιτριολική διάθεση τους να το αποδώσουν. Κι εδώ ερχόμαστε μπροστά στο θεατρικό μέγεθος μιας star όπως είναι η κα Σοφία Φιλιππίδου.
Η Σοφία Φιλιππίδου με τους κωδικές της σε απόλυτη αρμονία με το έργο, μορφή από την comedia de l’ arte, original και καταιγιστική. Ένας σίφουνας συναισθημάτων μια μάγισσα της υποκριτικής ,με ένα timing που θυμίζει τις καλύτερες ερμηνείες του Μπρόντγουεη, με σκηνική παρουσία που ακόμη και στις σκοτεινές εναλλαγές των πράξεων, κανιβαλίζει τα δρώμενα τα απογειώνει και σε κατακτά .
Μαζί της ο νεότερος αλλά με θέρμη ανταποκρινόμενος στα υψηλά στάνταρτς της παράστασης Πυγμαλίων Δαδακαρίδης λύνει δένει τα ξέρει όλα τα έχει δει όλα από το βενζινάδικο μέχρι το De Facto. Απολαυστικός, πρωτότυπος με ξεχωριστή προσωπική μανιέρα και έξοχος στα δευτερόλεπτα που λέει την κωδική ατάκα :

“ Θα πιστεύατε έναν ξένο;”
Μια παράσταση συνόλου, μια κωμωδία που εμπεριέχει πολλή πολιτική τραγωδία, για όσους από μας χρειάζεται να αναστήσουμε τα φαντάσματά μας για να επιστρέψουμε στην ουσία της ζωής μας, για να αντιληφθούμε την πραγματικότητα με τις νέες ανάγκες της, για να πάψουμε να ζούμε στους μικρόκοσμους των 5ων ορόφων μας και να προσγειωθούμε στη γη.
Παρεπιπτόντως, « ο Νερατζάκης τον παίρνει. Αποδεδειγμένα!!!»

(στα συν το κείμενο στο πρόγραμμα της παράστασης και η εξαιρετική ευγένεια του νεαρού Μάρκου στην ταξιθεσία)

piano time

Beethoven - "Moonlight" Sonata (Piano Sonata No. 14, 1st Movement)

In memoriam...

Σαν μπήκα σπίτι μου άρχισα να χορεύω.Ο ήχος μιας μπάντας με παρασύρει.Σκίζω το τοίχο, βρίσκομαι στους δρόμους, χρωματισμένους εφιαλτικά κι οι μπάντες να χτυπάνε στους ρυθμούς ξέφρενα, ενώ εγώ χάνομαι μέσα στο χρόνο, μόνος, έρημος, μέσα από εκεί που ήρθα, αφήνοντας πίσω μου ένα χαμόγελο παντοτινό στη μνήμη των ανθρώπων.Γιατί ποτέ κανείς δεν θα γνωρίσει αν ήρθα, αν έφυγα κι αν πράγματι υπήρξα κάποτε τυχαία ανάμεσά τους

Μάνος Χατζιδάκις

When I got home I began to dance. The sound of a band carried me away. I tore the wall apart and found myself out on the streets garish with nightmarish colours. And the bands beat out the rhythms frantically, as I disappeared in Time alone, desolate, enigmatic- disappearing through the place Id come from, leaving behind me an everlasting smile for human beings to remember. For no one will ever know if I really came, if I really went and if I ever really existed in their midst by chance

Manos Hadjidakis

Πέρα στο θολό ποτάμι

έσκυψε η νύχτα να λουστεί.

Έτσι και η όμορφη Μπελίσα

μ' ένα φιλί θα δροσιστεί.

 

Πάνω στο πέτρινο γεφύρι

κάθεται η νύχτα δροσερή.

Έτσι και η όμορφη Μπελίσα

στον κήπο θα τον καρτερei

世の中よ

道こそなけれ

思ひ入る

山のおくにも

鹿ぞ鳴くなる

Ομάδες Ε

Ομάδες έψιλον με περικύκλωσαν

εψές αργά το βράδυ

με σιωπή κι απόσταση

με επλησίασαν

Ευγένεια η Ειρωνία

το νοιάξιμο για το ηχείο

Ευγένεια η Ειρωνία

η φροντίδα για το φως

Ευγένεια η Ειρωνία

η εγκαρδιότητα της συναναστροφής

Ευγένεια η Ειρωνία

το διακριτικό ρούφηγμα της μυτης

στην μνημη ενος σπάνιου απόντα

Ευγένεια η Ειρωνία

το μετά

της αποστολής

Κρατώ την Ευγένεια

αν και κατανοώ την Ειρωνία

το γέρικο κορμί μου

το σακατεμένο μου μυαλό

στο στάσιδι

έγκωσε

απο το πολυ το κράτημα

και οι αισθήσεις της απόστασης

βάρυναν πιότερο

απο την ανάσα της συνεύρεσης

Μελος της ομάδας Εψιλον

κι εγώ

Ευγενής η Είρων

Εν αμύνη η Επιτιθέμενος

αφήνω το χρόνο να επιλέξει

ομως

σταματώ στα λιγοστά δευτερόλεπτα

μιας Ειλικρινούς εκ νέου προσέγγισης

διαφορετικών ταυτοτήτων

ελαφρώς βαρετών

και πέρα απο την εικονική ιδανικη αίσθηση

που πέθανε οριστικά

αργα εψές το βράδυ

απο ομάδες Εψιλον υποκινούμενη

και

με γεροντική άνοια επεξεργασμένη

να εθελοτυφλεί

στους διαδικτυακούς αιώνες.

1988 2008 2 χρονιές 2 ημερομηνίες 20 χρόνια μετά

ΑΝ ΟΛΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΟΥ...ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ

Η ΕΣΤΩ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ ΤΟ 1989

ΓΙΑΤΙ ΤΩΡΑ ΜΑΣ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ Η ΕΣΤΩ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΔΙΕΥΘΕΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΚΙ ΕΠΙΣΗΣ ΠΟΣΟ ΠΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΑ ΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΓΕΓΟΝΟΣ...

ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ ΟΥΤΕ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ 

20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ

Πείνα 66 ημερών

τι καθορίζει το απόλυτο
τι κατονομάζει την θυσία
τι ενοχλεί πραγματικά στην βια της εικόνας
τι με αφυπνίζει
τι με καθορίζει
με ποια αναφορά ζωής αξίζει να ταυτιστώ
πως κοιμάται η ενοχή της σιωπής μέσα μου
πως την αντέχω
κι ως πότε

μια ταινία καταφέρνει να σε αφήσει άγρυπνο
κι αν ναι
τότε σίγουρα είναι κάτι παραπάνω από ταινία
είναι μια μυστική επικοινωνία
με την αλήθεια
μέσω της ακριβής, σπάνιας , μεγάλης Τέχνης.

Είχα καιρό να θέλω να ξαναπάω να δω μια ταινία
και να σκέφτομαι τις ψυχοσωματικές επιπτώσεις της

Lifo 2 Οκτωβρίου

Στο σημερινό τεύχος,
υπάρχουν πολλές απαντήσεις
για όλα όσα καλά κρύβονται
στην πόλη.

Και μια οδυνηρή μνήμη απουσίας
πόση απόλαυση άραγε υφίσταται με δάκρυα;

προφανώς με δυσκολία
μαθαίνεται κι αυτό

ολα στο φως

με μικρα γραμματα

του περιθωρίου σημειώσεις

με λόγο σπάνιο

κι αισθητική

αναμεσα σε διαφημιστικά σκουπίδια

ολοσέλιδα
ημιμαθών τρέντυ γραφιστών

ενδιαφέρον

μα κυρίως
οδυνηρό
οδυνηρό
πολύ

θανάτω θάνατον πατήσας

έξαφνα η φωνή που δάκρυα εμπεριέχει
με μιά λεβεντιά ταυτόχρονα
μου θύμισε το μετρον.

κι έμεινα εκεί
κοντά στη δύναμη της