
ο χρόνος καθώς απομακρύνεται
δεν αφήνει σημάδια
ρυτίδες
κι ενοχές αφήνει
για όσα δεν πρόλαβες
για όσα δεν είπες έγκαιρα
για την αγάπη που προσπέρασες
αυτάρεσκα
την χρονική στιγμή
αγνόησες
με έπαρση
και νιάτα
(photo : οι stereo nova τότε)
μέσα στο απόλυτο μωβ του νέου εξαρχειώτικου querido coucou
προσπαθώ να αποφύγω δανέζους καλλιτέχνες απο την Παλαιστίνη
πίνω χωρίς να σκέφτομαι, ενώ ο χειμώνας καλπάζει με σύννεφα μοναξιάς
από αυτή την αξεδιάλυτη, την πυκνή, κι ολότελα προσωπική.
Τελικά εμείς προσδιορίζουμε το μέγεθος της απογοήτευσης μας για τους άλλους...

