Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2008

Πίνοντας


μέσα στο απόλυτο μωβ του νέου εξαρχειώτικου querido coucou
προσπαθώ να αποφύγω δανέζους καλλιτέχνες απο την Παλαιστίνη
πίνω χωρίς να σκέφτομαι, ενώ ο χειμώνας καλπάζει με σύννεφα μοναξιάς
από αυτή την αξεδιάλυτη, την πυκνή, κι ολότελα προσωπική.

Τελικά εμείς προσδιορίζουμε το μέγεθος της απογοήτευσης μας για τους άλλους...

1 σχόλιο:

BOSKO είπε...

Υπέροχη εικόνα! Το να πίνεις μόνος μέσα σ' ένα εξαρχιώτικο διαμέρισμα, ενώ έξω καλπάζει ο χειμώνας! Αυτό εννοώ...