Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

μέρες μουσικής Ιουνίου


δέκα μέρες Ιουνίου
μέρες μουσικής
διαδικασίες αποδοχής
πρώτης φοράς
δεύτερου ρόλου
συνηθισμένες συζητήσεις αμηχανίας
το καλοκαίρι οι λέξεις μυρίζουν σα φρούτα
το χειμώνα μοιάζουν με βροχή

οι εποχές ενυπάρχουν εντός μου
επιλέγω αυτήν με τους πιο δροσερούς κραδασμούς
φτύνω τις λέξεις σα κουκούτσια καρπουζιού
πιο συχνά τις καταπίνω αμάσητες
δε χρειάζεται να ξέρει κανείς
δεν χρειάζεται κανείς να γνωρίζει
την εντός εποχή μου

για ένα χρόνο σχεδόν
έκανα γενική καθαριότητα
του μέσα κόσμου μου
τα αποτελέσματα φαινομενικά ικανοποιητικά
όμως τρομάζουν πάντα τα σκουπίδια μας τους περαστικούς
ποιος μπορεί να θέλει να τα αγαπήσει και γιατί
-δικά μας πράγματα αμάθητα στο φως των λέξεων και των περιγραφών-

ανοίγω δυνατά τις μουσικές μου
10 μέρες μουσικής
ένα απαραίτητο μεσοδιάστημα
επανένταξης
στους ρυθμούς μιας ζωής
που οφείλω να μη με αφορά
σε βάθος
παρα μόνο
σα παρενδυτική ιδιότητα
σαν ανώφελος έρωτας
σα κουνούπι
που πρόσκαιρα συγκινήθηκε
όχι από το αίμα που η φύση του προστάζει
αλλά από μια σταγόνα σπέρμα
και πέταξε μακριά για να σώσει
την 24ώρη ζωή του
ανήμπορο να διεκδικήσει θέση
στη μη ματαιότητα
του ανέφικτου

(μια παλιά φωτογραφία από το Ενυδρείο του Λονδίνου)


3 σχόλια:

Poet in Residence είπε...

Thanks for dropping by. Pleased that you enjoyed the Shakespeare haiku.

Asteroid είπε...

Τα "απορρίμματά" μας τα απορρίπτουμε, άραγε, ποτέ στ' αλήθεια; Το καταφέρνουμε ή απλώς έτσι νομίζουμε; Ή, χειρότερα, αυτό υποκρινόμαστε;
Και γιατί; Μα επειδή έτσι κι αλλιώς είναι κομμάτι του εαυτού μας και τα αγαπάμε, όπως άλλος δεν θα τ' αγαπήσει - κι ούτε έχει δουλειά να τ' αγαπήσει... έχει τα δικά του ο καθένας!
Γι' αυτό σου λέω μη τα πετάς, μόνο βάλτα σε μιαν ακρούλα...

"Αισθηματική ηλικία" είπε...

@Asteroid
Αυτό κάνω. Ισως γιατί στην ουσία αυτά τα "σκουπίδια" είναι η μοναδική μου περιουσία. Χρειάζεται να μεγαλώσεις για να καταλάβεις οτι μόνο οι επιλεκτικές κινήσεις μας προσμετρώνται στην ζωή, μετατρέποντας την απο απλή επιβίωση σε κάτι ουσιαστικό και βαθύ. Ολα τ' αλλα χάνονται τόσο ευκολα ανίκανα στα δύσκολα να βοηθήσουν...