ενα τραγούδι για το τέλος...

...έξω βρέχει είναι η πιο σωστή στιγμή για αφιερώσεις, κανονικά θα έπρεπε να μου κάνεις δώρο το cd , κανονικά θα έπρεπε να ήσουν εσύ εδώ, κανονικά θα έπρεπε να ζούσαμε γελώντας, προτίμησες τη κανονική ζωή που σου έλειψε, τους κανονικούς φίλους, τις κανονικές σχέσεις. συμφώνησα. αυτό σημαίνει ότι η πίεση ήταν μεγάλη, το ενδιαφέρον μικρό και η διάθεση εξατμισμένη...

Καλό μήνα λοιπόν.

δεν αλλάζω, δε σου μοιάζω ...

Στρίβω στη γωνιά με μισό τσιγάρο

φίλους μου παλιούς τρακάρω

Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δεν αλλάζω

Κρύβομαι βαθιά στο βαρύ παλτό μου

μέσα στο κλειστό εαυτό μου

Είμαι πιό παλιά απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δεν αλλάζω.

Αυτό είμαι, ό,τι κι αν κάνω

όσο αλλάζω χρόνο χάνω

είμαι αυτό, για τόσο φτάνω

Μπαίνω σ' ένα μπαρ το συνηθισμένο

μια ζωή το ίδιο παραγγέλνω

Είμαι πιό πιστή απ' όσο σχεδιάζω

θέλω να πω, δε σου μοιάζω

(στίχοι:Γεράσιμος Ευαγγελάτος μουσική:Θέμης Καραμουρατίδης)

(μετά από ένα τηλεφώνημά σου τα χαράματα απρόσμενο, μου ήρθε η εικόνα, παράλληλα στην πόλη να κυκλοφορούμε ,τα φαντάσματα μας να αναζητούμε και να πίνουμε. καταγραφεις τον έρωτα σου καθημερινά, με τσακίζεις όταν σε σκέφτομαι να κλαις σιωπηλά, πάνω από ένα βουβό τηλέφωνο για μέρες, είσαι ο αδελφός που δεν είχα ποτέ, είσαι η σωστή νότα του ξεκούρδιστου πιάνου της ζωής μου, μου μιλάς για τον έρωτα σου με τα πιο απλά λόγια κι αυτό τον κάνει τεράστιο. σκέφτομαι ότι τα ξημερώματα που εμείς καιγόμαστε, αλλοι κοιμούνται , φέρνουν στα ίσια τη ζωή τους , την ώρα που εμείς εξολοθρεύουμε τη λογική, αλλοι ξεκουράζονται και γελώντας ομολογούμε την φιλία μας, μέσα από τις απουσίες αυτών που αγαπάμε αλλα ειναι σε διαφορα φάσης, απο επιλογή η εντροπία . κλείνουμε τη γραμμη μετά απο ώρα, έχω ξεχάσει τελικά τι είπαμε πραγματικά και τι κατα βαθος θέλαμε να ομολογήσουμε, ξέρω πως είσαι εκεί , δεν ξέρω ακριβώς που μπορεί να είμαι εγώ μετά απο αυτό κι εσύ καλά που 'χεις και τη γάτα, εγώ..)

ψυχωσις 4.48 και last chance party

Ψύχωσις 4.48 της Σαρα Κεην στο θέατρο Σημείο

Σκηνοθεσία: Ν. Διαμαντής.

Ερμηνεύουν: Ν. Κυριάκου και Αυγουστίνος Ρεμούνδος.

Μετάφραση: Αθ. Παραπονιάρη.

Σκηνικά: Ν. Νατσούλης.

Το αγωνιώδες κείμενο-διαθήκη της Bρετανίδας αυτόχειρα εγκαλεί επί σκηνής τη βιαιότητα της σκέψης κι ακροβατεί ανάμεσα στη σχιζοφρένεια και την ακραία ποιητικότητα, προσδοκώντας μια νέου τύπου κάθαρση,

Δυο σώματα που σπαράσσονται Μια σχέση που ιδρώνει από ανεκτικότητα Η Αλήθεια που μπορεί να εξοντώσει. Δυο σπουδαίες ερμηνείες. Ένας κόμπος στο στομάχι μετά. Μια εβδομάδα που πνίγεται στη μοναξιά. Πρέπει να βγω έστω με δανεικά λεφτά και να χορέψω…

...ένας dj ποιητής που ψάχνει πίσω από λούπες το συναίσθημα είναι το βάλσαμο της ερημιάς τις Παρασκευές της ...προτίμησης εξ αποστάσεως. Ο Δημήτρης Παπασπυρόπουλος με βεβαιώνει ότι η πορεία μου στη μουσική έχει μια εκλεκτική συγγένεια με τις δικές του επιλογές, με απογειώνει και με συντρίβει από επιλογή σε επιλογή, αλλά το σημερινό last chance party στο κατά τα άλλα παρακμιακό BUZZ ήταν το κατάλληλο βάλσαμο για την διαφαινόμενη θλίψη που με είχε τυλίξει μετά την παράσταση

Επιστρέφω άφραγκος από τα ξίδια, αλλά όχι μεθυσμένος, με τα πόδια στο σπίτι, η άσχημη πόλη μου φαίνεται σχεδόν κοσμοπολίτικη, νιώθω πως βρίσκομαι σε μια πολυπολιτισμική γειτονιά του κόσμου και έχει και για μένα μια γωνιά αυτή η πόλη που με κάνει να θέλω να συνεχίζω να ζώ.

Σιγοτραγουδώ ένα τραγούδι που θα θελα να είχα ακούσει με παρέα, κι επειδή οι αισθηματικές ηλικίες ξέρουν να μοιράζονται με το δικό τους τρόπο τα μυστικά τους είναι αυτό που ακούγεται από δίπλα...

" Υστατο Σήμερα "στο θέατρο της οδου Κυκλάδων

The Dying of Today του Howard Barker

μετάφραση ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ

σκηνοθεσία ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ

σκηνικά & κοστούμια ΕΛΕΝΗ ΜΑΝΩΛΟΠΟΥΛΟΥ

μουσική ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΜΠΑΤΖΗΣ & ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΑΣΠΑΡΑΤΟΣ

φωτισμοι ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

βοηθοι σκηνοθέτη ΑΓΑΠΗ ΚΟΥΣΤΕΝΗ & ΣΠΥΡΟΣ ΑΛΙΝΤΑΚΗΣ
παιζουν ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΗΜΕΛΛΟΣ

έναρξη Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009

Κάποιος άγνωστος μπαίνει σ’ ένα κουρείο στο λιμάνι του Πειραιά και ενημερώνει τον δύστυχο κουρέα για την πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου στην Σικελία.Είναι ο πρώτος που φέρνει την είδηση για την καταστροφή. Το περιστατικό αφηγείται ο Πλούταρχος. Η περιγραφή της καταστροφής γίνεται από τον Θουκυδίδη. Είναι το τέλος της αθηναϊκής δημοκρατίας, το τέλος ενός πολιτισμού…

Το έργο
Ένας άγνωστος πελάτης, εμφανίζεται σ’ ένα μπαρμπέρικο κάπου, σε κάποιο λιμάνι. Ο πελάτης αυτοσυστήνεται ως κομιστής κακών ειδήσεων, μιλάει για επερχόμενη καταστροφή και προκαλεί τον αποσβολωμένο κουρέα να φανταστεί το μεγαλύτερο κακό που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί.. . Κι απρόσμενα -;-ο κουρέας θα εκστομίσει άντ’ αυτού τα φοβερά νέα, θα μιλήσει για εθνική καταστροφή, στην οποία-θα- έχει χάσει και τον γιο του.
Η καταστροφή που θα έρθει θα καταστρέψει τη ζωή του, μα και μαζί τη ζωή του σατανικού ( κομιστή των κακών ειδήσεων) επισκέπτη. Στο τέλος θα μοιραστούν μίαν εφιαλτική οικειότητα.
Στον καταιγισμό της βαρβαρότητας που ο κόσμος ζει πια καθημερινά , πώς βιώνεται και τι θέση έχει η ατομική συμφορά ;
Στο Ύστατο σήμερα ο κουρέας κερδίζει την οδυνηρή γνώση του επερχόμενου κατακλυσμού, την ίδια στιγμή που φίλοι και γείτονες τριγυρνούν ανέμελοι, μη γνωρίζοντας το παραμικρό. Το έργο διερευνά τον αντίκτυπο αυτής της οδυνηρής «υπεροχής» και τις επιλογές που καλείται να κάνει ο κάτοχος της γνώσης.
Έργο ρηξικέλευθο, ρηξικέλευθου συγγραφέα, το Ύστατο σήμερα, είναι ένα πολυπρισματικό διαμάντι, που διερευνά με τολμηρό ποιητικό οίστρο, έναν κόσμο που καταρρέει..



«Το θέατρο της καταστροφής» δεν είναι μία ακόμα θεωρία για το θέατρο. Αποτελεί τον πυρήνα της τραγωδίας στην εποχή μας, «τραγωδία δίχως κάθαρση» θα πει ο Μπάρκερ. Ξεκινάει από την πεποίθηση ότι η τέχνη δεν αποτελεί καταναλώσιμο αγαθό. Στόχος της τέχνης είναι να ερεθίσει, να διεγείρει τη συνείδηση, «όπως ο κόκκος της άμμου το έντερο του όστρακου.» Εδώ το κοινό καλείται να απελευθερωθεί από την ανάγκη της καθοδήγησης και χειραγώγησής του από τις απόψεις του συγγραφέα – ποιος άλλωστε μπορεί να ενδιαφέρεται γι αυτές ;- ν’ ανακαλύψει την ατομικότητά του και να αφήσει ελεύθερη την φαντασία του.




Ο Χάουαρντ Μπάρκερ γεννήθηκε το 1946 στο Dalwich. Είναι ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης - εκτός από το Θέατρο , γράφει ποίηση, ζωγραφίζει, σκηνογραφεί και σκηνοθετεί- κυρίως τα έργα του.
Έχει εργαστεί στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Έχει ένα δικό του θίασο, τον, The Wrestling School (Σχολή ελευθέρας πάλης) που ανεβάζει μόνο δικά του έργα.
Είναι ένας θυμωμένος άνθρωπος, ανικανοποίητος , μαχητικός, εριστικός, ρηξικέλευθος- το ίδιο και το θέατρό του.
Στην πατρίδα του, την Βρετανία, η εξουσία τον ανέχεται με δυσκολία, η κριτική είναι διχασμένη, το κοινό συχνά δυσανασχετεί, μα όλοι συμφωνούν ότι είναι ένας μεγάλος ποιητής του θεάτρου. Για τους συμπατριώτες του είναι ένας θρύλος, οι ηθοποιοί τον αγαπούν ιδιαίτερα γιατί το έργο του αποτελεί ερεθιστική πρόκληση γι την τέχνη τους. Τα έργα του ανεβαίνουν όλο και συχνότερα στο εξωτερικό, όπου παραστάσεις, αφιερώματα και συνέδρια συνομολογούν, θεωρώντας τον κορυφαίο δραματουργό της εποχής μας.
Ο Χάουαρντ Μπάρκερ δεν μιλάει για την προσωπική του ζωή.
Πιστεύει ακράδαντα πως «το να ξεθάβουμε τις πολιτικές ή τις ψυχολογικές καταβολές ενός καλλιτέχνη δεν μας χρησιμεύει σε τίποτα,» Η τέχνη του θεάτρου αλλά και ο θεατρικός συγγραφέας, οφείλουν να κλείνουν την πόρτα στην γενικευμένη τάση της «προσβασιμότητας» των πάντων στα πάντα, και στα παντός είδους “ριάλιτι», που εκφράζουν την σύγχρονη «μαζική» κοινωνία.

Σινεμά αντίδοτο στη μοναξιά

Το καλύτερο αντίδοτο είναι το σινεμά
η αίθουσα
κι εσύ μόνος ανάμεσα σε κόσμο
ζευγάρια και παρέες
σε μια σιωπηλή συνωμοσία επικοινωνίας
με τις εικόνες και τις ιστορίες
και τους διπλανούς σου
σε αίθουσες του κέντρου
μέρες φθινοπώρου
με επιλογές που αξίζουν να βγεις από το καβούκι σου

Προτείνω ανεπιφύλακτα για διαφορετικούς λόγους
5 ταινίες που μέχρι στιγμής άξιζαν τα λεφτά τους

Das weisse Band

Antichrist

Los Abrazos rotos

Κυνόδοντας

Moon

(πατώντας στον τίτλο μπορείτε να διαβάσετε σχετικές πληροφορίες)

Βασίλης Κοντόπουλος: "Επιτύμβιο Μάικλ Τζάκσον (1958-2009)

μια ακόμη βιογραφία? όχι ακριβώς γιατί ο Βασίλης Κοντόπουλος επιλέγει να κάνει μια πολύ πολύ προσωπική αναφορά σε ένα σύμβολο της εποχής μας, μέσα από μνήμες και πληροφορίες που αφορούν όχι μόνο τον Τζάκσον, αλλά και τον ίδιο. Κι όσα κι αν είναι παιδί της ροκ, δεν παύει σα πολίτης του κόσμου να παραδέχεται την επίδραση ενός παγκόσμιου ποπ ειδώλου στη ζωή του και στην οπτική που τον επηρέασε να γίνει αυτό που είναι.

Καθόλου τυχαία λοιπόν αυτή η ιδιότυπη και απίστευτα κατατοπιστική βιογραφία αποποιείται του όρου και έχει σα τίτλο το ελληνικότατο ΕΠΙΤΎΜΒΙΟ, το βιβλίο μοιάζει σα τις αρχαίες χοές που συνόδευαν τα νεκρά σώματα, για να εξευμενίσουν πνεύματα έτοιμα για σκύλευση και εκμετάλλευση Το βιβλίο είναι μια καταγραφή της ανιδιοτελούς αγάπης του συγγραφέα για το αγόρι που μεγάλωσε μαζί. Τόσο ίδιοι και τόσο διαφορετικοί Είναι μια τιμή για τον συνομήλικο από έναν που εξακολουθεί να ζει, ξέροντας τι είναι απώλεια, κι ωριμότητα. Ξέροντας τι είναι να αγαπάς τη μουσική. Επιλέγοντας τη μουσική ως βάλσαμο και τη γραφή σα ξόδι.

η νυχτα που ηταν πριν την μερα

dans l'obscurité,

vos mains sont votre vision ...

όχι δεν είμαι εδώ

αν και θα θελα

πιο εύκολα τότε

θα ταξινομούσα

αυτό που μου ζητάς

δεν θα απαιτούσα

δεν θα ζητιάνευα

αντανακλαστικές απαντήσεις

επιβεβαίωσης

τώρα

ούτε τα χέρια μπορούν

να βοηθήσουν

και το σκοτάδι

παρα τις προσπάθειες

μένει αχαρτογράφητο

τα μάτια έχουν πάψει από καιρό

να κοιτάζουν

δε βοηθά καθόλου η φλυαρία μου

τίποτε δε βοηθά

σταμάτησα να δημιουργώ

σταματώ και να μιλώ

σε λίγο θα σταματώ να αγγίζω

θα γίνω αυτό που θες

πόσο καλό είναι τώρα αυτό

αντί απαντήσεως μου λές

όταν χαμογελώ

μοιάζω επικίνδυνος

τελικά τίποτε δε βοηθά

υπάρχει αυτή η σελίδα που μόλις γύρισα

υπάρχει κι η δική σου σελίδα που μόλις έγραψα

υπάρχει κι η λίμνη που δεν είμαι εκεί

κι όμως εγώ δες το, πνίγομαι

οχι λοιπόν δεν είμαι εδώ

παραμένω αχρείαστος

πιο ελεύθερος και καθαρός

όσο ποτέ πριν

κι αυτό το βρίσκω χρήσιμο

για σήμερα

κι ίσως το μόνο εφικτό

σα στόχο από δω και πέρα

αλλα τα κατάφερες να μην είμαι εδώ.

το αυτονόητο που ξέχασα

έπρεπε να με ξυπνήσεις έτσι όπως μου έμαθες

να μου έχεις έτοιμο τον καφέ

να μου κρατήσεις το χέρι 1 δευτερόλεπτο πιο πολύ στο σινεμά

να χαμογελάσεις με το αστείο μου

να χορέψεις με το γκρούβυ τραγούδι που πάλιωσε

να με παρασύρεις στο οροπέδιο της Ασκληπιού

να μη με ρωτήσεις τίποτε

να μου καθαρίσεις το σπίτι

να με κάνεις να νιώσω την έλλειψή σου με την παρουσία σου

για να νιώσω τις κρυμμένες τύψεις μου

για τα αυτονόητα που ξέχασα

κι είσαι εσύ..

κι εγω σα γέρικα σκυλιά στον ήλιο

κι εξω να βρέχει ασταμάτητα...

Utolso Idok του Αρον Μάτιασου (Ουγγαρία 2009)

Aσφαλώς μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που οι «όψιμοι σινεφίλ της εγχώριας πρωτοπορίας», απαξίωσαν όχι μόνο με την κριτική τους αλλά ακόμη και με την απλή συμμετοχή τους στην μοναδική προβολή της σήμερα στο Ιντεάλ . 25 άτομα σε μια πόλη 5.οοο.οοο που αγαπούν το καινούργιο το άγνωστο το σινεφίλ δεν είναι θλιβερό, είναι πάρα πολύ επικίνδυνο.

Την αναφέρω για τρεις λόγους ο πρώτος είναι ο σχεδιασμός του σεναρίου, ο δεύτερος είναι οι πραγματικά χαρισματικά ολόφρεσκοι πρωταγωνιστές της Terez Vass & Jozsef Kadas και τρίτος η συγκλονιστική νέο ποπ μουσική της με αγγλόφωνα τραγούδια του Άλμπερτ Μάρκος.

Κι όσο για τους εγχώριους σκηνοθέτες μας, εγώ προσωπικά θάθελα πρώτα να τους βλέπω στις αίθουσες για να με πείσουν ότι βλέπουν σινεμά και μετά θα πάω σε ταινία τους. Και πιστέψτε με επειδή γνωρίζω αρκετούς σας βεβαιώνω ότι έχουν απέχθεια να παρακολουθούν ταινία σε κανονικές συνθήκες προβολής. Άσε που αγνοούν το πραγματικά νέο που εμφανίζεται στα διάφορα φεστιβάλ. Αποτέλεσμα να θεωρούν τον εαυτό τους πρωτοπόρους με επίπεδο γνώσεων μέχρι το 1990. Ε λοιπόν τα 19 χρόνια που ακολούθησαν, έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα.

Υδρα

κοιμάσαι

ακούω την αναπνοή σου να ανακατεύεται με το κύμα που σκάει

κάτω από το ανοιχτό μπαλκόνι

κάθομαι τυλιγμένος με την μπλε κουβέρτα σου

έχει πολύ σκοτάδι

καθόλου αστέρια

κι έναν κρύο υγρό αέρα

που με κρατά άυπνο

χωρίς πίσω σκέψεις

απολαμβάνω τη νύχτα αυτή

και μου αρκεί αυτό το σκηνικό

νιώθω

την αλλαγή

μάταια προσπαθώ να θυμηθώ

τα πριν από αυτή τη συνάντηση

διαλύθηκαν σαν ακουαρέλες

στη βροχή

αυτό να είναι άραγε

η ευτυχία...

η γαλήνη...

κοιτώ τη θάλασσα

δεν την διακρίνω

την ακούω

κι ανάμεσα της

ακούω την ανάσα σου

κι αυτό τώρα

μου αρκεί

σκέφτομαι

πόσο εύκολα με έκανες

να ξεκαθαρίσω το τοπίο μου

να αποσυμπιεστώ

να ξαναγίνω πάλι εγώ

ήρεμος

και θέλω

να σε γεμίσω φιλιά

ευγνωμοσύνης

κι αγκαλιές σφιχτές

μα φοβάμαι μη σε ξυπνήσω

θα περιμένω

να το δω

πως λειτουργεί

το πρωί

στην επιστροφή

στις "κανονικές" συνθήκες

των αστικών ρυθμών μας

αυτό

θα περιμένω να το δω

πόσο βιώσιμο θάναι

στην πόλη

η απλά μια αλλη απρογραμμάτιστη

φυγή από την πληκτική καθημερινότητα

που δε λειτουργεί

σε συνθήκες καθημερινότητας

ο πόνος κι η απόρριψη

τούτη την μαγική νύχτα

μπορεί να υποχώρησαν

αλλά δε μπορώ να κάνω ότι δεν υπήρξαν ποτέ

γι αυτό

σε αναμονή

του αύριο

σε αναμονή παραμένω

μιας νέας μέρας

μιας νέας ιστορίας ίσως

μιας νέας ζωής το πιθανότερο

με σένα

η χωρίς...

(photo: S.T.F )

σήμερα

...τυχαία στον πεζόδρομο

κοίταξα

που με κοίταζες

και αμέσως μετά

για ένα νυκτερινό ποτό

στην αστική χαβούζα

δίπλα

με περιέργεια

και μια άλλη ενέργεια

παρασύρομαι

να σε ακούω να μου μιλάς

μετά

μονοσήμαντες επικοινωνίες

πάνω στο πλοίο

κοιμάσαι στον ώμο μου

από το αλκοόλ

κι εγώ στέλνω e-mail

σα να θέλω να απαλλαγώ

από προγραμματισμένα συναισθήματα

βρέχει στη θάλασσα

και τα φώτα έχουν ένα χλωμό κίτρινο

και γω μια περιέργεια για σένα

φτάνουμε αξημέρωτα

οι δρόμοι άδειοι

εσύ κι εγώ χωρίς αποσκευές

με τα χαρτιά στο χέρι ακόμη εγώ φύλλο και φτερό

μου πιάνεις το χέρι

και με οδηγείς

πετάμε στο καλοκαίρι

που δεν σε ήξερα

κι ας βρέχει

τώρα

στο δωμάτιο

κοιμάμαι πάνω σου

με κοιτάς στα μάτια

και κλαις

κλαις

χωρίς ήχο

κλαις χωρις να μου λες γιατί

κι εγω δε σε ρωτώ

μόνο χαίρομαι που μπορω να κοιμηθώ

χωρίς σκέψεις

μετά απο καιρό

κι εσυ να κλάψεις

σιωπηλά

για κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω

κι ούτε θέλω τώρα

μα τότε ακριβώς

εγώ ξυπνώ

και ξέρω πως αυτό ζητούσα

και μόνος κατασκεύαζα

αυτό

βρέχει ακόμη

κάνουμε βόλτα πέρα από το λιμάνι

στην ακρογιαλιά που αμυδρά θυμάμαι

και μένουμε στην υγρασία

κάτω από ένα τενεκεδένιο χώρισμα

δεν πονάω κι έχω ξεχάσει να είμαι περίεργος

με σένα

είμαι απλά εγώ

που σε αγκαλιάζω στην βροχή

βλέπουμε τα κύματα

κι ακούμε το τενεκεδένιο

χώρισμα να ηχεί σε κάθε σταγόνα

σα λύτρωση

από κάτι που ακόμη δε έχουμε ομολογήσει

τώρα στο λιμάνι περιμένω

για την επιστροφή

έχεις πάει να φέρεις κουλούρια

και καφέ

και γω

γράφω εδώ

για αυτό το απρόβλεπτο

βλέμμα σου

που έγινε μικρή νυκτερινή εκδρομή

στο πιο προβλέψιμο νησί

αδύναμος

να κατασκευάσω οποιαδήποτε

σενάριο

απλά παραδομένος

στη φυγόκεντρή σου

διάθεση

για περιπέτεια

αυριο θα είναι ακόμη Κυριακή...

(οι φωτο απο αλλο δωματιο,

αλλο νησί,

αλλη εποχή

που ξαφνικά θυμήθηκα

κι ενιωσα τύψεις που δεν κατάφερα

εξαιτίας μιας πρόσφατης "κατασκευής" να πάω)