Ingmar Bergman in memoriam

Τρία χρόνια μετά , με μια μέρα καθυστέρηση,
έφτασε στο ταχυδρομείο του μυαλού μου
ετούτο το σημείωμα. Ο χαρακτήρας δεν είναι καθαρός
δε μπορώ να ορκιστώ ότι είναι δικό του.
Αποκύημα της φαντασίας μου, λόγω καύσωνα ίσως
η πάλι ένα ακόμη παραμύθι μεταφυσικό από το άβατο της μνήμης:

" ποτε μου δεν εργαστηκα

συνηθως αγαπουσα

κι ετσι το αποτελεσμα της δουλειας μου

ηταν το αποτελεσμα της αγαπης μου

τωρα εχω φυγει μακρια

κρατω για το ταξιδi

τις ωρες τις νυκτερινες που αγορια μυημενα

ξενυχταγαν βλεποντας τις αγαπες μου

σε οθονες

και γυναικες λιγο μεγαλυτερες μετα τον πρωτο χωρισμο

την πρωτη πικρα

βλεπανε δυο δυο η και περισσοτερες

σε θερινους τις αγαπες μου

δε γυρισα ταινιες

χειρουργουσα συναισθηματα

προεβλεπα δεινα

εξηγουσα με απλοτητα

τις θεραπευτικες ιδιοτητες της ψυχαναλυσης

τα τελευταια χρονια με ειχαν ξεχασει

αλλες "αγαπες" διαλεγαν

κουραστηκαν να σκεφτονται

βαρεθηκαν να αναλυονται

πιστεψαν στα εφε και την φαντασμαγορια

οι πολλοι

αλλα απο δω πανω

βλεπω καλα

τα νεα παιδια

πως αγαπουν να ανακαλυπτουν

τις αγαπες μου

σχεδον μοναχοι

μια που κανεις δεν μιλαει πια για μενα...

κι ολο και μεγαλωνει αυτος ο κυκλος

των παιδιων που θελουν

να σκεφτουν για την ουσια τους

που βρισκουν τον θεο

και εδω

μεσα στις ταινιες μου

εναν θεο αλλιωτικο

θεο της σκεψης

της ανθρωπινης αδυναμιας

της ανεπαρκειας

δεν μπορω να σας πω που βρισκομαι ακριβως

εσεις θελω να προσδιορισετε επειγοντως

που βρισκεστε

και τι πραγματικα επιλεγετε

για μελλον

εσεις

εγω ησυχασα πια... "

αγάπη

το καλοκαιρι της αγαπης, των αισθηματικών ηλικιών δεν τελειώνει ποτέ

στην παραλία

Πόσο ίδιοι πόσο διαφορετικοί
πόση νοσταλγία κρύβεται στα μάτια
παίζουν σκάκι στις παραλίες με τα παιδιά τους
περιποιούνται με στοργή τους γέροντές τους
ζητάνε δανεικά να πάνε στις πατρίδες τους
να δουν το σπίτι τους τους γονείς τους
και τα βράδια οι άντρες πίνουν
φτηνές μπύρες
κάνοντας βόλτα στον κεντρικό δρόμο
ενώ οι γυναίκες καθαρίζουν τα σπίτια τους
ακούγοντας Τσαΐκόφσκι δυνατά

το ελληνικό καλοκαίρι των ξένων
είναι λίγο πιο ελληνικό τελικά
από των γηγενών

κι έχει κι αυτή την μελαγχολία
της ξενιτιάς
ανάμεσα στη χαρά της θάλασσας και των διακοπών
σαν υπενθύμιση
του μεταβατικού της ζωής

όπως στις αρχαίες τραγωδίες
και στα ρεμπέτικα τα δικά μας

μια σταγόνα μελαγχολία
μια σταλαματιά ξεχασμένου πόνου

σκέφτομαι
αυτό το διαφορετικό που με περιτριγυρίζει
πόσο ίδιο με το εσωτερικό δικό μου
είναι

πόσο μοιάζουν οι εμιγκρέδες μεταξύ τους
και πόσο ξένος είμαι τελικά
ο ίδιος εγώ
και μόνο που πέρασα το φράγμα της ηλικίας
που επιτρέπεται να νιώθεις τα πράγματα με αθωότητα
κι όχι με την απελπισία της γνώσης

η ζωή χωρίς γέλιο...

Μιά ανέκδοτη φωτογραφία της Ρένας Βλαχοπούλου που έφυγε σα σήμερα , με την Μάρω Κοντού ανέβασα λόγω της ημέρας.

Αλλά εδω σας προτείνω να διαβάσετε την καλύτερη ανάρτηση για το θέμα.

Νεα Σελήνη στον Πλαταμώνα του Κωστή Μοσκώφ

Μαθημένος να οργώνω τα νησιά τα καλοκαίρια

με την πρώτη ευκαιρία

βρέθηκα σακαταμένος να αναζητώ

σε μέρη μιας ιδιωτικής οικειότητας

παρηγοριά

και σε φίλους που ο χρόνος

πολύτιμους τους κάνει

φροντίδα και μια μορφή αγάπης

που είχα αφήσει να μου λείψει

κι έτσι

μετά από μια δεκαετία σχεδόν και βάλε

βρέθηκα στην πόλη που σε φιλοξενεί

εκεί στην αυλή του κτήματος

θαμμένος που είσαι

πολύτιμε εν σιωπή δάσκαλε

ποτέ απο μένα ξεχασμένος

αν και

την μέρα των γενεθλίων μου διάλεξες

να φύγεις από την ζωή

και από τότε

με τύψεις να γεμίσεις τη ψυχή μου

που στα ξένα εγώ

μακρυά

δε μπόρεσα το ξόδι να σου προσφέρω

ως όφειλα

Στον Πλαταμώνα της αγάπης

που τα δελτία ειδήσεων αγνοούν

και οι νεαροί δεν προτιμούν

σα μέρος διακοπών

εδώ

αυτή τη νύχτα

από το παραλιακό μπαλκόνι

βλέποντας τις φυλές των Βαλκανίων εργατών

να βολτάρουν

σε πείσμα της τηλεοπτικής μόδας

σε σκέφτομαι δάσκαλε

καθώς βλέπω τη θάλασσα

τη βίλα με το ονομά σου και την αυλή που σε φιλοξενεί

το φωτισμένο κάστρο πιο πάνω

και πίσω τον σκοτεινό Όλυμπο

θέλω να σου πω

να ξέρεις τίποτε δικό σου

δεν κατάφεραν να μου κάνουν μάταιο τελικά

Γυναίκες ακόμη σ αγαπούν

σαν ήρωα κι ιππότη

μου χαρίζουν αφίσες απο εκδηλώσεις που γίναν στη μνήμη σου

και δεν μάθαμε ποτέ απο τον Τύπο

μας κερνάν γλυκό καρύδι με γιαούρτι

ένας μυστικός τόπος αγάπης

με βλέμματα νοσταλγίας αλλά και πόθου

για ένα αύριο με νόημα επιτέλους

Ενας παρακμιακός τουριστικός προορισμός για τους πολλούς

αλλά γι αυτούς που ξέρουν

μια Ελλάδα που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια

μια Ελλάδα λεβέντικη

που δε σε κοιτά στο πορτοφόλι

μια Ελλάδα πολυπολιτισμική μητέρα των Βαλκανίων

που συντρέχει τους τουρίστες που την προτιμούν

μια Ελλάδα που μας αξίζει να προσέξουμε

να προβάλουμε

να αγαπήσουμε

και να μιμηθούμε

Η Φρίντα , η Μαρία, ο Δημήτρης πρόσωπα

που ίσως θάπρεπε να ανακηρύξουμε

άτυπα πρεσβευτές του τουρισμού μας

Θάλασσα καθαρή

δωμάτια πάμφθηνα και πεντακάθαρα

φαγητό σπιτικό με σέρβις

ουσιαστικής και σπάνιας ποιότητας

που κανένα ξενόφερτο ρεστοράν ποτέ δε θα πετύχει

όσα ριάλιτι κι αν κάνει η τηλεόραση

και μάτια καθαρά

μάτια καθαρά

σα τα δικά σου δάσκαλε

οταν έγραφες

"Τα δελφίνια πήραν από πίσω το φεγγάρι

τραγουδούν πάνω στις κορφές των καταρτιών
-- αύριο
θα πάω να βρω τη ματιά σου
εκεί που την άφησα στο ακρογιάλι...

«Σέλινα τα μαλλιά σου μυρωμένα»,
η όψη σου σαν της Εκάτης χλομή,
να γυρεύω ολονυκτίς τα χείλη σου
και συ τον γιασεμί Ερμή...

Έρχεται, έρχεται η Διώνη
με το τσιτάκι της ν' ανεμίζει στον Βαρδάρη
έρχεται, έρχεται ο Άδωνις
με φουσκωμένο το μπλουτζίν
με ανοικτό το μπλε πουκαμισάκι...
Πηδά χαρούμενη, σκοινάκι, η ψυχή τής Τσιμισκή..."

γεμίζοντας όνειρα τα παιδικά μυαλά μας

εσύ αυτή τη νύχτα της νέας σελήνης

απο τον ξεχασμένο Πλαταμώνα

μου εγιανες το τραύμα του χεριού

με την μαγική δύναμη

που μόνο η αγάπη διαθέτει

κι η εμμονή στο όνειρο

κυρίως στα καλοκαίρια του πιό κυνικού ρεαλισμού.

κλειστον λογω ασθενείας

τίποτε σοβαρό

ένα τυχαίο ατύχημα

αλλά οι γέροι

-οι της αισθηματικής ηλικίας -

είτε από πέσιμο

είτε από χ....μο

πάνε

γι΄αυτό ας το προσέξω

το τραύμα

το καλοκαιρινό

κι ας μη κουράζω

το δεξι το χέρι

λέει ο ιατρός

ευτυχείτε και διακοπεύετε

συνιστολόγοι-ες φίλοι

ξηρασία

Αποξηραίνομαι

Περπατώ στους δρόμους και μου φεύγουν κομμάτια

Ξερά

Νεκρά

Τόσο παλιά που κι εγώ τα είχα ξεχασμένα

Μόνο που την ώρα της πτώσης

Ασυναίσθητα μου δημιουργείται

Μια αίσθηση απώλειας

Του περιττού εαυτού μου

Στο χώρο

Δεν κάνω καμιά προσπάθεια

Να συγκρατήσω κάτι

Μια μνήμη

Μια κίνηση

Μια λέξη

Ότι παλιώνει τ’ αφήνω να φεύγει

Να με εγκαταλείπει

Μέχρι

Να μη μείνει τίποτε άλλο πια

Παρά μόνο

Η ανάμνηση της ύπαρξης μου

στις κενές σελίδες

της βιογραφίας των φίλων μου

ώσπου κι αυτή να ξεραθεί

να πέσει

να χαθεί

(Για το τραγούδι που ακούγεται παραδίπλα

μπορείτε να διαβάσετε πολλά κι ενδιαφέροντα

στο εκλεκτικής συγγένειας blog του bosko )

η Κατερίνα Φωτεινάκη χορεύει τανγκό μονάχη

σαν τι γυρεύει στα χρόνια της προσωπικής αντωνυμίας

η Κατερίνα Φωτεινάκη

με τα δωρικά μάτια

και τα χρώματα του Σταντάλ

σε θέατρα αγνωστα στους νέους

σε τι δυσκολίες μας οδηγεί

τους βολεμένους

με απώλεια μνήμης

πόσο επίμονα αναζητά

την ουσία του ονείρου

με μια φωνή μια κιθάρα

και μια αρχαία δύναμη

να την ωθεί

στην αιωνιότητα

σκέφτομαι

στη σιωπή του μετά

οταν τα μονοπάτια

του Πικιώνη

φωτίζονται τις νύχτες

με ολόλαμπρη ...ελπίδα

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΡΤΑΝ

Παίξε, μέτρα τους σφυγμούς σου

κάνω να κρατηθώ
προσπαθώ να σωθώ
και μεθώ στους ρυθμούς σου

Παίξε κι έφτασε η ώρα
του θανάτου η ορμή
που τρυπάει το κορμί
με πετάει στην μπόρα

Μένει λίγη ελπίδα ακόμα
μελαγχολώ
στο χορό κατρακυλώ

Κόψε το μαγικό λουλούδι
να μεθύσουν οι εχθροί
να ξεφύγω απ’ τη γη
σαν πουλί σαν τραγούδι

Παίξε, βρες τη μουσική μου
να ξεχάσω ότι ζω
σ’ ένα κόσμο κακό
που ‘ναι σαν φυλακή μου

Βρες μου πάλι τη φωνή μου
που από φόβο σιωπά
δεν τολμά δε χτυπά
και δεν είναι δική μου

Φεύγει κάθε ελπίδα τώρα
μελαγχολώ
στο χορό κατρακυλώ

Παίξε το μαγικό τραγούδι
να μεθύσουν οι εχθροί
να ξεφύγω απ’ τη γη
σαν πουλί σαν λουλούδι

1989

20 χρόνια μετά δεν βρίσκω κανέναν λόγο να μη εχει κυκλοφορήσει αυτό το τραγούδι απο την ελληνική δισκογραφία

Μουσική ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙΣ

ποιηση ΑΡΗΣ ΔΑΒΑΡΑΚΗΣ

Ερμηνεία ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ

ΤΑ ΑΓΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΔΑΚΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ

Σήμερα στο "μυστικό" θέατρο

που λίγοι πια ξέρουν που είναι ακριβώς

μαζεύονται οι φωνές των αγοριών που πρωτοτραγούδησαν

και μοιράζονται τα τραγούδια του μαζι μας

Δεν εχω συναυλια πιο εναρμονισμένη με τον ανθρωπο

που μου μαθε το μετρο

και τι σημαίνει η λέξη επιλογή

στη ζωή.

Τα στοιχεία τα αντιγράφω απο το το blog του πάντα έγκαιρα ενημερωμένου

Bosko.

ΘΕΑΤΡΟ ΔΩΡΑ ΣΤΡΑΤΟΥ

(περιφερειακός Φιλοπάππου)
ώρα έναρξης: 21.00
είσοδος: 10 ευρώ
Πιάνο παίζουν ο Φρίξος Μόρτζος & ο Γιώργος Σαλβάνος
Τραγουδούν:
Λάκης Παππάς !!!
Σπύρος Σακκάς !!!
Γιώργος Ρωμανός !!!
Ηλίας Λιούγκος (ο πιο πιστός όπως αποδείχτηκε)
Ευτύχιος Χατζηττοφής (πρώτη φορά μπροστά σε κοινό)
Βασίλης Γισδάκης (η τελευταία σοφή επιλογή του)

Η εκδήλωση δεν ανήκει στο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ

Παρακαλώ μη διακόπτετε εναν πετυχημένο καυγά

Κόσμος έρχεται από το Λονδίνο

Από το Λος Άντζελες

Κόσμος φεύγει στην Τυνησία

στη Βουλγαρία

στα νησιά

άλλοι φεύγουν στο Ντουμπάι

μετανάστες σε ξενοδοχεία

Ο τηλεφωνητής γεμίζει καθημερινά

τηλέφωνα με ευχές

τηλέφωνα με συμβουλές

με αναθέματα

με υποσχέσεις

με προτάσεις για ποτό

και μειλ

με εκατοντάδες άχρηστες πληροφορίες

κουίζ

αγωνιστικούς χαιρετισμούς του καναπέ

Στη πλατεία

άδεια καφέ από καπνιστές

ομάδες κρούσης αντικαπνιστών

ανώνυμες

τηλεφωνικά

καραδοκούν

η τροχαία αργεί

το 166 αργεί

οι επιθεωρητές υγείας έρχονται σε χρόνο ντε τε

τις τελευταίες μέρες έχω ακούσει

τις περισσότερες βρισιές ίσως της τεράστιας χρονικά ζωής μου

και μέσα σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο

ζέστης, χωρισμών,αποστέρησης, ειρωνίας κι απελπισίας

νατοι κι οι νεόκοποι μουτζαχετίν του αντικαπνιστικού αγώνα

μα τόσο πια καταπιεσμένοι ήταν οι παθητικοί καπνιστές

στην Αθήνα?

Τόσο βλαβερές οι συνέπειες του καπνού

(δε το συζητώ μέχρι θεατρικό έχει γραφτεί)

ανάθεμα λοιπόν στους φρικτούς νεοελασίτες

εαμοβούλγαρους καπνιστές

Ωραία που θά 'ναι

σαν το θεατρικό του χειμώνα στο Εθνικό

με την Ψάλτη και τον Χατζησάββα

άκαπνες ζωές

τέλειες

άψογες

κατάλευκες

το μέλλον

υπόσχεται

λαμπρές μέρες

(τι πλήξη...)

Ερωτήσεις

Στις πορείες το κάπνισμα θα επιτρέπεται?

Τα καπνογόνα δεν ενοχλούν τους παθητικούς καπνιστές?

Τα δακρυγόνα δεν ενοχλούν τους παθητικούς καπνιστές?

Τα φουγάρα των αστικών εργοστασίων δεν ενοχλούν τους παθητικούς καπνιστές?

Οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων δεν ενοχλούν τους παθητικούς καπνιστές?

Οι εξατμίσεις των αστικών συγκοινωνιών δεν ενοχλούν τους παθητικούς καπνιστές?

Στα καζίνο οι παθητικοί καπνιστές παθαίνουν ανοσία?

Ο καπνός του τσιγάρου του ενεργητικού καπνιστή κάνει όλη τη ζημιά στη ζωή του παθητικού ?

Θερινοί κινηματογράφοι καλοκαίρι 2009 Β μέρος

cine Ψυρρή στη Σαρρή ( τα τζιτζικια τραγουδούν)


η είσοδος του cine Ψυρρή

cine Paris στο κέντρο της Πλάκας

cine Paris

η λατρεμένη ΑΘΗΝΑΙΑ

η Αθηναία από...

...τον μυστικό της Εξώστη. Αυστηρά για μέχρι 7 άτομα

Το νησί της ΔΕΞΑΜΕΝΗΣ

κι ο Φλοίσβος με τα πόδια στη θάλασσα

Ο ΥΙΟΣ του Παναγιώτη Κοντονή απο την ΟΚΤΑΝΑ

Ο Υιος

ΤουΠαναγιώτη Κοντονή

Ηχητικό Περιβάλον: Δημοσθένης Γρίβας

Φωτιστική εγκατάσταση, : Κωνσταντίνος Ρήγος

Με τους Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Μαρκέλα Μανωλιάδου, Γιάννη Νικολαίδη

Στα πλαίσια του 7ου Διεθνή Φεστιβάλ Χορού του Δήμου Αθηναίων στην αίθουσα Δ9 της Τεχνόπολης στο Γκάζι.

Σε ένα περιβάλλον με χώμα και εμφανή τα σημάδια του χρόνου και της εγκατάλειψης ένας πατέρας κλαίει. Ο θρήνος του προέρχεται από την γνώση. Μέσα στη μήτρα της γης τα παιδιά του. Ο γιος του. Που θα συνεχίσει τη ζωή μόνο αν εξαφανίσει τον πατέρα κι αφού θα έχει γίνει κοινωνός της γνώσης, της γυναίκας, της συνέχειας, της ζωής. Ένα ενδιαφέρον πείραμα. Λιτό και ουσιαστικό από τη νέα γενιά της θρυλικής ΟΚΤΑΝΑΣ έρχεται να μας αφήσει ένα στίγμα περιπέτειας για την φύση, μια ουσιαστική και σχολαστική αποτύπωση ζωής και της συνέχειας πνιγμένο στον θρήνο ταυτόχρονα με την ιεροτελεστία της ζωής και της γνωριμίας μας με τα ένστικτα

5 μέρες μετά την συναυλία του Antony το χορευτικό αυτό δρώμενο έρχεται να συμπληρώσει το παζλ του πόνου που περιέχει η ζωή και το μήνυμα είναι τόσο δυνατό που κάποιες στιγμές με την βοήθεια του εξαιρετικού ηχητικού περιβάλλοντος και την ακραία πειραματική σαν "αυτόματη ποίηση" της φωτιστικής εγκατάστασης αποκλειστικά με νεον, σου κόβει την ανάσα.

Το γράμμα Σ κυριαρχεί στις λέξεις που ακούγονται και το όλο περιβάλλον σε οδηγεί στις απαρχές της ζωής με τα σώματα γυμνά να αναγνωρίζονται και ντυμένα να ενοχοποιούν τις σχέσεις ένα εξαιρετικό εύρημα και ταυτόχρονα τόσο απλό. Οι δυο χορευτές ο υιος και η γυναίκα ηταν πολύ καλοί κάτω απο τις αντίξοες συνθήκες του χωμάτινου εδάφους, με πλαστικότητα στις κινήσεις και κυρίως η γυναίκα εξαιρετική εεκφραστικότητα στο πρόσωπο. Ο πατέρας πάλι μέσα απο την εκφορά των λέξεων δηλώνει όσο παρακολουθούμε τα δρώμενα της εξέλιξης, πόσο δυσλεκτική γίνεται η γνώση , όταν τα συναισθήματα κυριαρχούν.

Μου άρεσε και κυρίως τάραξε μια ξεχασμένη γωνία μου που είχε φρόντισε απο αυτοσυντήρηση προφανώς , να ξεχάσει νωρίς ,πως η ζωή εμπεριέχει το σκότωμα της ρίζας αλλιώς είναι δύσκολη η συνέχειά της.

Ταυτόχρονα η θεματική μου θύμισε την επερχόμενη ταινία του Λαρς Φον Τρίερ "Αντίχριστος" που διαπραγματεύεται το ίδιο θέμα με έναν τρόπο, πράγμα που αποκλείεται να γνώριζε ο ταλαντούχος νεαρός εμπνευστής της και γι αυτό του αξίζουν συγχαρητήρια.

+ Ο Κωνσταντίνος Ρήγος που δημιουργεί μια συνέχεια με νέους ανθρώπους (πόσοι αλήθεια το κάνουν αυτό στις μέρες μας)

-Ο Γιάννης Νικολαιδης που θα έπρεπε στα πλαισια εναρμονισμού του ρόλου του να εχει ξυρισει τα γένια.

ο Ιούλιος των διαχειριστών

Χαίρομαι που πρόλαβα τα καλοκαίρια να πηγαίνω σε όμορφες ακτές με τα πόδια

να κάνω γυμνισμό όχι από σεξουαλική πείνα η για οφθαλμολαγνεία, άλλα ως άποψη

στις παραλίες να μην έχει μπαρ με δυνατή μουσική αλλά παρέες με κιθάρες και ακορντεόν.

Χαίρομαι που πρόλαβα τα χρόνια του ελεύθερου σεξ, τα χρόνια της ελεύθερης επιλογής συντρόφων, τα χρόνια που οι σχέσεις ήταν για τους μικροαστούς κι όλη η παρέα ήταν ένα σώμα μια ψυχή

Χαίρομαι που πρόλαβα τα χρόνια του ωτοστόπ, να γυρίζεις όλη την Ευρώπη χωρίς ίχνος φόβου.

Να κοιμάσαι στην εξοχή της Βαβαρίας, στις λίμνες της Γενεύης, στα προάστια του Παρισιού, αποκαμωμένος από τη συναυλία που πήγες να δεις, εσύ και μερικές εκατοντάδες άλλοι .

Χαίρομαι που έφτασα σε μια ηλικία που μπορώ με γνήσια αγάπη να βλέπω το διαφορετικό ,

χορτάτος εμπειρίες, χαρούμενος που έζησα.

Χαίρομαι που κατάφερα μέχρι σήμερα να ζώ παράλληλα με την μικροαστική αισθητική, το βόλεμα, το κλέψιμο της δουλειάς του άλλου, την αναρίχηση με δόλια μέσα, χωρίς να αφήνω να με ακουμπά και να με επηρεάζει.

Και ταυτόχρονα λυπάμαι αυτό το εκρηκτικό λεφούσι της νέας γενιάς που νιώθει παγιδευμένο μέσα στις ίδιες του τις ανέσεις.

Λυπάμαι για το πόσο σημαντικά έχουν γίνει τα φράγκα για τις σχέσεις των ανθρώπων, λυπάμαι για τον φόβο τους μη πληγωθούν, λυπάμαι γιατί αυτό τους οδηγεί κατευθείαν σε μικροαστικά βολεμένα σπίτια και δουλειές, τους ευνουχίζει τα όνειρα, τους στερεί την εμπειρία της γνήσιας ζωής.

Μπορεί να είμαι εκτός εποχής, αλλά το βλέπω στα βλέμματα τους. Έτοιμοι είναι για την ρήξη με όλη αυτή τη μπουρδολογία της σοβαροφάνειας.

Ένα κλικ αρκεί να ανάψει το φιτίλι

άραγε αντιλαμβάνονται τα...κέντρα λήψης αποφάσεων πόσο τεντωμένο είναι στο σχοινί της εξουσίας τους?

Όταν όλο και περισσότεροι πολίτες μιας κοινωνίας, όλο και περισσότερο φοβούνται, μήπως θά πρεπε επιτέλους να αρχίσουν να φοβούνται κι αυτοί για τις θλιβερές τους ζωές που πιστεύουν με επιτυχία ότι διαχειρίζονται?

Διαχειριστές είναι, δεν είναι ηγέτες

Οι ηγέτες έχουν όνειρα

οι διαχειριστές τις λίστες με τα ποσά που αναλογούν στον καθένα

κι αυτή είναι μεγάλη διαφορά...