Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009

στην παραλία


Πόσο ίδιοι πόσο διαφορετικοί
πόση νοσταλγία κρύβεται στα μάτια
παίζουν σκάκι στις παραλίες με τα παιδιά τους
περιποιούνται με στοργή τους γέροντές τους
ζητάνε δανεικά να πάνε στις πατρίδες τους
να δουν το σπίτι τους τους γονείς τους
και τα βράδια οι άντρες πίνουν
φτηνές μπύρες
κάνοντας βόλτα στον κεντρικό δρόμο
ενώ οι γυναίκες καθαρίζουν τα σπίτια τους
ακούγοντας Τσαΐκόφσκι δυνατά

το ελληνικό καλοκαίρι των ξένων
είναι λίγο πιο ελληνικό τελικά
από των γηγενών

κι έχει κι αυτή την μελαγχολία
της ξενιτιάς
ανάμεσα στη χαρά της θάλασσας και των διακοπών
σαν υπενθύμιση
του μεταβατικού της ζωής

όπως στις αρχαίες τραγωδίες
και στα ρεμπέτικα τα δικά μας

μια σταγόνα μελαγχολία
μια σταλαματιά ξεχασμένου πόνου

σκέφτομαι
αυτό το διαφορετικό που με περιτριγυρίζει
πόσο ίδιο με το εσωτερικό δικό μου
είναι

πόσο μοιάζουν οι εμιγκρέδες μεταξύ τους
και πόσο ξένος είμαι τελικά
ο ίδιος εγώ
και μόνο που πέρασα το φράγμα της ηλικίας
που επιτρέπεται να νιώθεις τα πράγματα με αθωότητα
κι όχι με την απελπισία της γνώσης


2 σχόλια:

gaykarkinos7 είπε...

''ο ίδιος εγώ
και μόνο που πέρασα το φράγμα της ηλικίας
που επιτρέπεται να νιώθεις τα πράγματα με αθωότητα
κι όχι με την απελπισία της γνώσης''
Γνώση και Αθωότητα γιατί να μην μπορούν να συνδυαστούν;;;;Την Καλησπέρα μου.

"Αισθηματική ηλικία" είπε...

Αγωνίζομαι γι αυτό. Αλλα πέφτω σε τοίχους προκατάληψης. Το χειρότερο είναι ότι προέρχεται εκ των εσω.