Μια βδομάδα μετά σκέφτομαι ότι τελικά έχουμε πολύ ευγενική νεολαία, ακόμη και οι "κουκουλοφόροι" που είναι κάτι μεταξύ χαπακωμένων χούλιγκανς απο το creme de la creme του επιχειρηματικού κόσμου και έμμισθων υπαλλήλων της AGB, έκαψαν επιλεκτικούς στόχους, αποφεύγοντας να κάψουν τους σύγχρονους ναους της υποκρισίας, της αμάθειας και της διαπλοκής.
Μέσα στον μικροαστικό θρήνο για τις περιουσίες που κάηκαν, κι ενω όλοι οι κάτοικοι του κέντρου ξέρουμε ΠΟΙΟΙ είναι οι πραγματικοί δολιοφθορείς, δεν άκουσα απο πουθενά ενα "δόξα τω θεω" που δεν κάηκαν οι εγκαταστέσεις κανενός ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού,
life style περιοδικων
και free press εφημερίδων.
Οτι κάτι είναι σάπιο εδω και μυρίζει πιά,
είναι σίγουρο εδω και καιρό.
Προφανως μόνο εγω αισθάνομαι ότι αυτή η μυρωδιά σαπίλας είναι πιό έντονη απο την μυρωδιά των καμένων κάδων και μαγαζιών.
Οτι η εμπορική και η καλλιτεχνική κίνηση του κέντρου εξαφανίστηκε αυτή την εβδομάδα, ενισχύει την άποψη μου, ότι το σημαντικότερο αίσθημα του απλού ανθρώπου ,τελικά ειναι ο φόβος κι ακολουθουν ο θυμός, η αγανάκτηση και τα υπόλοιπα, κι ο φόβος δημιουργήθηκε απο συγκεκριμένα Μέσα κι ανταποκριτές , που ενω αποσιωπούν οτιδήποτε κοινωνικό (φυλακές πχ) δεν έχει αίμα ,
εχουν μια απίστευτη ευκολία στην αναμετάδοση καταστροφων
και στην δημιουργία κλίματος ΦΟΒΟΥ.
Ο μικροαστός είναι αήτηττος όπως κι η βλακεία.
Πως μπορούμε να τολμούμε να κατηγορούμε τις αντιδράσεις ακόμη και αυτες που δεν συμφωνουν με την αισθητική μας,
και να αποσιωπούμε τις ΔΡΑΣΕΙΣ
τους λόγους δηλαδή που τις προκάλεσαν.
Είναι ταλέντο, βλακεία η κατευθυντήρια γραμμή απο τα κέντρα εξουσίας?
Πρίν κλείσει η εβδομάδα θέλω να καταγράψω τα θετικά που παρατηρησα και να φτιάξω το κέφι των θεατρόφιλων, που καιρός είναι να αντισταθούν και να πάνε στα θέατρα και τους κινηματογράφους ξανά.
Να είστε λοιπόν ευτυχεις φιλοι μου
που είναι δύσκολο να υπάρξουν links
κι έτσι δεν κάηκε ο Εθνικος μας Κήπος,
ο Λόφος του Φιλοππάπου,
ο αρχαιολογικός χώρος πέριξ της Ακροπόλεως
οι οποίοι αυτη την εβδομάδα ήταν απολύτως αφύλακτοι και προσβάσιμοι σε όλους.
Αν σκεφτείτε ότι η Εθνική βιβλιοθήκη παραλίγο να καει, όπως η βιβλιοθήκη της Νομικής , που ήταν δίπλα της τα ΜΑΤ συνεχώς, πρέπει να χαίρεστε διπλά.
Φυσικά μέσα σ αυτα, να προσθέσω ότι ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καεί το Νέο Μουσείο της Ακροπόλεως , αλλά η αρχιτεκτονική ήταν πάντα snob στις λαικές εξεγέρσεις, μη περιμένουμε θαύματα.
Επίσης η αισθητική της λεωφόρου Κηφισίας με τα έργα τέχνης της ομάδος Βωβού έμεινε απείραχτη.
Μιά εβδομάδα μετά καταλήγω να πιστευω ότι η "μεταπολίτευση τραβεστί", που βιώνουμε απο το 1974 ,εξακολουθεί να έχει πελάτες κι οπαδούς, που θεωρούν δημοκρατία ,το πολιτικό αυτό υβρίδιο ,που εξοντώνει οτιδήποτε νέο, καινούγιο, ριζοσπαστικό και ποιητικό, για χάρη της αδίστακτης κονόμας.
Αρα το Θέατρο, ο κινηματογράφος, η Τέχνη γενικότερα μέσα απο το παραμύθι και το παραμύθιασμα γίνεται περισσότερο ρεαλιστική απο την passe πραγματικότητα που θα μας πασάρουν το επόμενο 15ημερο.
Κάθε λαμπιόνι γιορτινό είναι κι ενα σβυσμένο όνειρο ενος νέου ανθρώπου κι αυτό
αν δεν το αντιλαμβάνεστε, αφήστε με στην δική μου προσωπική άγνοια κινδύνου.
Προβλέπω απίστευτη άνοδο της κυβέρνησης στα gallop, προβλέπω πλήρη γκετοποιηση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, αλλα σας υπενθυμίζω ότι οπολιτισμός κι η κατανάλωση έπαψαν να είναι ταυτόσημες έννοιες.
Είναι η ώρα νέοι άγνωστοι κι αφθαρτοι πολιτικοί ,να ακούσουν τους 15χρονους και να μετασχηματίσουν τα ονειρά τους σε ΠΟΛΙΤΙΚΗ επιτέλους.
Happy new Fear!
