με ενα τραγούδι σου λέω αντίο...

φαντάζομαι εκει πάνω ναχει γεννητριες για τις ηλέκτρικες ροκιές...

(...καθόμουν κι εγω εκεί μακριά απο τους άλλους

στον πεζοδρομο της Αιόλου

μετά

φορόντας το γκρι κοστούμι της αισθηματικής μου ηλικίας

ενας γκρί ασπρομάλλης περιτός ακόμη

ενοχλητικός

σας τους γονείς της παράστασης, σαν τους δασκαλους και τον γιατρό

κοίταζα τα σώματα τα νεα τα υγιή να σπαράζουν στο κλάμα

να συρικνώνονται απο τους σπασμούς

να θέλουν να κρατηθουν

να μη μπορουν

συναδελφοί σου οι πιο πολλοί

και νεοι

σε μια στιγμη αλήθειας τους υπενθυμισες

τον σκοπο της νεότητας

το αναγκαίο της τόλμης

πως μικραίνει τις αποστάσεις η απουσία

πόσο αφόρητη είναι η ξαφνικη απώλεια

και ποσο το δακρυ ξόδι εκλεκτο

καθως κυλάει μας λυτρώνει

απο τους φοβους μιας ενηλικίωσης

που θα αρνηθουμε τρις

σαν τον Απόστολο τον Ιησου

γιατί η ζωή θα συνεχιστει

η ζωης θα συνεχιστει

θα συνεχιστει

συνεχιστει

χωρις εσένα...)

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΧΡΟΝΗΣ rip

Σήμερα κανονικά θα έγραφα για την παράσταση

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

μάλλον το κανονικά είναι μια πολύ επηρμένη λέξη στις μέρες μας.

Μόλις έμαθα κι εχω συγκλονιστεί ότι ο πρωταγωνιστής της παράστασης κι ένα απο τα πλέον ταλαντούχα παιδιά του θεάτρου και του κινηματογράφου μας ο "θεσσαλονικιός" ηθοποιός

Κωνσταντίνος Παπαχρόνης

σκοτώθηκε με την μηχανή του.

Ενα ξέρω ότι δεν έφταιγε αυτός....

Με έχει στοιχειώσει η φράση του απο συνέντευξη του σε εφημερίδα ενα μήνα πρίν :

"Η ζωή είναι ζήτημα γούστου.

Το δικό μου γούστο είναι οι φίλοι μου.

Αυτοί είναι εγώ."

(στη φωτογραφία ο Κωνσταντίνος σε σκηνή απο την ταινία ΟΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ του Τώνυ Λυκουρέση)

David Foster Wallace

Κάθε θάνατος μια ακόμη άσπρη τρίχα. Κάθε αυτοκτονία μια ακόμη υπενθύμισηΑυτή είναι η συνέχεια της ζωής, προφανώς το σταμάτημά της.Δεν υπάρχουν σοφίες εδώ, μόνο οι πράξεις. Ούτε σκέψεις, ούτε προοπτικές. Μόνο το γεγονός ενός ακόμη αντίο. Ξαφνικά στην αρχή αυτού του φθινοπώρου