Ενα ...Ταξίδι για χρόνια πολλά

Joueux Anniversaire


Ο Δημήτρης Μαραμης είναι ο συνθέτης
του ... μετά ...των αισθημάτων

Αυτό το γνώριμο συναίσθημα
που δύσκολα ονοματίζουμε
το χτυποκάρδι
μετά τον ενθουσιασμό
και πριν την απουσία

Αυτό,
που μας κρατάει τόσο καιρό
με την μνήμη
να αφουγκράζεται την επιθυμία,
που για λογούς προφανείς
απωλέσαμε

Ένα σαουντρακ συναισθημάτων....

Η ποίηση του Σωτήρη Τριβιζα
είναι μια ποίηση
των εκλεκτών ημιτονίων της καρδιάς ,
πριν το σπάσιμο της,
σε κομμάτια απογοήτευσης.

Μια ποίηση χαμηλόφωνη και υποβλητική.

Η φωνή του Κωνσταντίνου Κληρονόμου
είναι η φωνή μας
όταν πεντακάθαρα ομολογούμε
τα αισθήματα μας
δίχως ενοχές και φόβους απόρριψης.
Είναι η φωνή που θα θέλαμε να είχαμε όλοι,
εκείνες της στιγμές της ερωτικής υπέρβασης...

Κι ο Γιώργος Χρονάς είναι ο σοφός μελισσουργός
που ξεχωρίζει τον καρπό
τον κάνει μέλι
και βασιλικό πολτό της ακοής
για όλους μας...

Σ αυτό
το εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων
με τίτλο "Σκηνές από βουβή ταινία"
υπάρχει αυτό το τραγούδι
που αφιερώνω απο καρδιάς
στο σημαντικότερο ανθρωπο
της ζωής μου
που σήμερα έχει γενέθλια
στον ανθρωπο που με τη στάση ζωής
μου έμαθε
πως τα γερά αισθήματα
δεν γκρεμίζονται ποτέ,
σε αντίθεση με τις κατασκευές
των υπολοίπων ...εργοταξίων.

Σε τούτους τους χαλεπούς καιρούς
του λαιφσταιλ και του μάρκετινγκ
είναι μορφή αντίστασης
να επενδύεις στα αισθήματα ,
πιστεύοντας ακράδαντα
ότι όσο ακόμα αφηνόμαστε
να αισθανθούμε
δεν έχουμε να χάσουμε ,
τίποτε ,
ποτέ...

Επιστρέφοντας

κρατώ μιά παλιά φωτογραφία

τόσο παλιά

πόσο πίσω στον χρόνο

κατοικεί η αισιοδοξία των προσώπων

αράχνες πιάνει πάνω στα φρέσκα πρόσωπα

αλλάζει το δεδομένο

κι ο εφιάλτης επιστέφει χωρις οίκτο

όσο απομακρύνομαι τόσο πλησιάζω

σε αυτό που επεδίωξα να ξαναζήσω

σε τούτο που χάθηκε πιά

στη στροφή της μνήμης

απόπειρα

που βραβεύτηκε

σχέδιο που κατάργησα

και μια ζωή

που δύσκολα συνεχίζω

απο τις γιορτές απείχα

κι απο τους πανηγυρισμούς

σκόρπιες συναντήσεις

υγρές

με τσιγάρα

και συστάσεις θεραπευτικές

μια διαδικασία να ενταχθώ

στο πραγματικό

η καλοσύνη εκείνης που ξέρει να αναγνωρίζει

τον πόνο

στην παραλία

και μετά

μια βαρειά νυκτερινή τύψη

που πάλι ως δικαιολογία προβάλω υποχρεώσεις

κι όχι τον φόβο

τον φοβο να μιλήσω

σιγανά

αυτό

αναρωτιέμαι στην πραγματικότητα αυτής της χαμένης φωτογραφίας

ποιός απο όλους ζει πραγματικα

ποιός λείπει

ποιός δεν θα αφήσει σχόλιο στο πόστ

ποιός μπορεί να αντικαταστήσει

τα χαμένα συναισθήματα

αυτού του περιπάτου

κάπου

49ο Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Στην πόλη που αλλάζει χρώματα και διαθέσεις
κάθε τρίμηνο,
σα βαθμολογία σχολείου
οι άνθρωποι χαμογελούν με αδιαφορία
για την γιορτή του λιμανιού.
Νεα μαγαζιά, σε απείραχτες ως χθες γειτονιές
του εμπορίου
ανοίξανε και με περιμένουνε
εστιατόρια
και bar με μουσικές κατεβασμένες
η ακριβή διασκέδαση του τζάμπα
η παρενδυσία της επιθυμίας
αντί ζωής
Ακολουθώ τον συρμό
ανταποκρίνομαι
καταναλώνω εικόνες
στους δρόμους
και τις σκοτεινές αίθουσες
Οι χαιρετισμοί με αποπροσανατολίζουν
θέλω να αφοσιωθώ σε αυτό που ήρθα
αλλα οι σειρήνες παντού
αφήνομαι να παρασυρθώ
ετσι ξεχνώ τη γενέθλια πόλη σου
ετσι ξημερώνομαι
στις οθόνες
Κρατώ 3 ταινίες
απουσίας
μια μισή συζήτηση γνωριμίας έξω απο το bliss
μια νύχτα αλκοολική στο de facto
με τον Στέφανο στα deck
να μου αφιερώνει τραγούδια πόνου
Συγκρατώ τη μνήμη μη ξεφύγει
πέρα απο τα βουνά του Λαγκαδά
στην πατρίδα σου
Επικεντρώνω το βλέμμα μου
λίγα πράγματα βλέπω τελικά
Τα περισσότερα είναι οι εντός εικόνες μου
Περιμένω να τελειώσει η ημέρα
μετά η εβδομάδα
μετά...
Οικος εμπορίου
οίκος festival
πότε η Τέχνη μετριέται με εισητήρια
από πότε η κριτική είναι το καθαρτήριο
κι όχι η πράξη
πόσο ξεφύγαμε απο τα αυτονόητα
πόση τηλεόραση κι ακροαματικότητες
θα αντέξουμε ακόμη

Ερωτήσεις που κάνενας δε θέλει να απαντήσει
βολεμένοι όλοι μας στον μικρόκοσμο της ιδιωτικής μας παντογνωσίας

Μουσική για το ταξίδι

Φεύγοντας...

Αναχώρηση, επιστροφή ,ξέρω πως θα εισαι εκει, μου έστειλαν mail πρόσφατα να μου θυμιζουν ότι δεν υπάρχεις πιά, ομως τα αγνοώ, σε έχω ολοζώντανο εδω , ζω μαζι σου, ζω μεσα απο σενα, αρνιέμαι τόσα χρόνια να δεχτω αυτό που όλοι λέν οτι εχεις φυγει.
Ξερω ότι υπάρχεις, όσο το θελω ,ότι κι αν λενε οι αλλοι, ξερω οτι υπάρχεις και θα περιμενεις σε παραλια ερημική ,ασπρόμαυρη, ποδήλατα αφημένα στην ακρογιαλιά κι εμεις να ξημερώνουμε συζητώντας
ξέρω εισαι πάντα στην ιδια ηλικία κι έχεις την ίδια ιδιότητα
φοράς τη στολή και καπνίζεις λευκά τσιγάρα
η φωνή σου είναι λεπτή και σιγανή
η φωνή σου
αυτη ποτέ δε μπόρεσα να αναστήσω σωστά
η φωνή σου είναι στις νότες που παίζω ξανά και ξανά
μεσα στα χρόνια...


... εχω χρόνια να πάω στο κοιμητήριο
Χρόνια
αυτή τη φορά θα 'ερθω
μονάχος

το απόφασισα
κι ύστερα
θα αρχίσω να μιλώ για σένα...

Θα έρθω με ένα ταξί
στον οδηγό θα δώσω το cd που έγραψα για σένα
θα πώ στον οδηγό να με περιμένει στην πλατεία
μετά με τα πόδια θα περάσω το γεφυρι
τους ευκάλυπτους
ανάμεσα στα αμπέλια
θα ανέβω στο λοφάκι

θυμαμαι εκει στο τελος
μια καφετιά πινακίδα
εκει ε
είδες το θυμάμαι
και μετά ...

Θέλω να έχει πολλη υγρασία
να κρυώνω ως το μεδουλι
θελω να τρεμω
να σου φαινομαι αδυναμος επιτελους
θελω να βρεχει
να ειμαι για λύπηση
που δεν καταφερα
τοσα χρόνια τωρα
να το δεχτώ
σε στήνω ολοζωντανο πάντα
κάπου στο γύρω κόσμο μου
κάνω πραγματα που αγαπας
να σε ευχαρηστήσω
και το τώρα μου να είναι η απάντησή μου
στο "για πάντα "σου

Γέρασα κι έμαθα
πως υπάρχει "γιά πάντα"
έπρεπε να γεράσω στο περιθώριο των ζωών των άλλων
για να το μάθω καλά
και τώρα
λίγες ώρες πριν σε συναντήσω
όπως ποτέ δεν θέλησα
θέλω να χτυπήσει το τηλέφωνο
να μου πεις "ονειρο ήταν" που κρατησε
πολύ
μα τώρα ξύπνησα κι όλοι είμαστε στο ξεκίνημα

αλήθεια ξέχασα πως είναι να είσαι 28
ξέχασα πως είναι η ζωή χωρίς κινητό
χωρίς το ιντερνετ
να περιμένω στην ουρά του κψμ να σου πω
καλησπέρα
ξεχασα
πως είναι να διαβάζω βιβλία
και στα περιθώρια να γράφω γράμματα σε σενα
ξέχασα να κολάω γραμματόσημα

θυμάμαι το όνομα του χωριού

θυμάμαι το νέρο του ποταμού

θυμάμαι τις βουτιές μας

θυμάμαι

αλλά ευκολότερα ξεχνώ πιά

εσένα...

θα έρθω, σαν άσκηση αντοχής το βλέπω

περίμενέ με...

19 χρόνια πρίν...

...υπήρχε ένα "τοίχος " που έπεσε
σήμερα
αισθάνομαι περισσότερους τοίχους παντού
μπορεί να είναι η ιδέα μου
υπήρχαν περισσότεροι ζωντανοί
σήμερα τα νεογέννητα μυρίζουν θάνατο
οι νέοι περιφέρουν μια αφόρητη πλήξη
οι συνομήλικοι πνίγονται στην εξαφανισμένη τους νεότητα
θλιβεροί και γκρεμισμένοι
ποτισμένοι στην προσωπική διαπλοκή των επιθυμιών τους
και το απερίσκεπτο βόλεμα της καθημερινότητας τους
μια εποχή που τελείωσε
αλλα το αρνούμαστε πεισματικά


μιά αξίνα κανείς;
ενα τσουνάμι αλλαγής;
ενας κατακλυσμός νέων ιδεών ;

ακούω βήματα ;

Στα όνειρα των άλλων

(1993 Ντισκολάτα)
Καλοκαίρι ακόμη, περιφέρω τη γιορτή στο διαδύκτιο.
Πιο πραγματικός, είμαι το ίδιο ψεύτικος, γιατί είμαι απλά ανήμπορος. Κρύβομαι στα όνειρα των άλλων.
Αυτοπαραμυθιάζομαι κι έτσι διοχετεύω την δημιουργικότητα μου που ολοένα μειώνεται, στα όνειρα των άλλων.
Επιβιώνω γιορτάζοντας τα όνειρα των άλλων.
Καταναλώνω εικόνες.
Εικόνες από τα όνειρα των άλλων.
Αποστασιοποιούμαι από τις ανάγκες μου.
Θλίβομαι από κακές μέτριες και διεκπεραιωτές θεατρικές παραστάσεις, άλλες με εισιτήριο από επαγγελματίες, κι άλλες ερασιτεχνών της ζωής.
Χωρίς όνειρα αυτές, μονάχα μπαγαποντιά και δήθεν ενδιαφέροντα.
Έτσι συνεχίζονται τα Σαββατοκύριακα
Ολόιδια κι απόλυτα αλλιώς.
Προεξοφλώ την απόρριψη, σαν δόση δανείου, που λόγω της ύφεσης κινδυνεύει να ανέβει το επιτόκιό της.
Έτσι μειώνω τις αντιστάσεις κι εξαντλώ τις προοπτικές της αισιοδοξίας.
Συνεχίζουμε….

Κοσμά και Δαμιανού

Σήμερα γιορτή αλλά όχι αργία

Χρόνια πολλά σε όσους καταφέρνουν

να γιορτάζουν

ακόμη

σε καιρούς που η μνήμη δεν βοηθά

να πανηγυρίσεις

συσσωρευμένες ήττες

και ημίφως στις σχέσεις

απανωτά αποσιωπητικά

κι αμήχανες αγκαλιές

σε άλλα προσδοκώ

την σωτηρία

με παιγνιώδη διάθεση

ανατροπής

ακολουθώ

συμβουλές ανιδιοτελών

και συγκρούω

το πραγματικό

πάνω σε τοίχους αγάπης

εχει πολύ σιωπή η μέρα

κι έτσι εμποδίζει το χρώμα

να εμποτιστεί

σωστά στο συναίσθημα

μόνο η μνήμη

υπενθυμίζει

με επιμονή

την τοπική εορτή

των ταυροκαθάψιων.