Αισθηματικη ηλικια

το χρώμα της αναμονής

2011-12-13T14:13:00.002+01:00

τι χρώμα έχει η αναμονή

στα πιο ψηλά μπαλκόνια

τι μουσική, τι ήχο έχει

όταν μακριά οι υπόλοιποι γλεντούν

μετά τον κατακλυσμό

τι νόημα έχει το πως ήμασταν πριν

ποιος ο λόγος να

"ξαναγίνουμε"

όταν το αύριο προβάλει

τις δικές του προδιαγραφές

εκτοξεύοντας αξίες φυλαγμένες σε σεντούκια μνήμης

στο διάστημα του καινούργιου

αχρειάστα όλα λοιπόν

και μόνο ένα σχοινί γερό

για να κατέβουμε πάλι στο έδαφος ξανά απ' την αρχή

η να πνιγούμε

δια παντός

αποχαιρετισμός

2010-08-11T01:35:00.002+02:00

Αποχαιρετώ την Αισθηματική μου Ηλικία και τους φίλους που γνώρισα από δω.

Σε άλλη ηλικία πλέον οδηγούμαι. Δεν ξέρω την ονομασία της. Δεν έχω ιδέα .

Διατηρώ την αίσθηση ότι όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Αγωνίστηκα μέσα μου πολύ

μα η απόφαση είναι οριστική.

Σας αφήνω για μια "βόλτα γύρω από τη λίμνη".

Ίσως, αν δω τα νερα της να ταράζονται πάλι, να επανέλθω . Άγνωστο το μέλλον.

Μα ούτε το θέλω, ούτε νομίζω ότι έχω δικαίωμα να ζητώ επανάληψη των θαυμάτων της ζωής. Προσπάθησα να κατανοήσω. Δεν με άφησαν Άλλος ένας χαμένος λοιπόν στην ιστορία του κόσμου.

Πιθανόν οι κυνικοί του κόσμου να νικήσουν.

Ας τους κάνω το χώρο λοιπόν. Μη μπαίνω εγώ κι οι σκέψεις μου και η αισθηματική μου συμπεριφορά εμπόδιο στην κυριαρχία τους.

Εχω την αίσθηση ομως πως η εποχή τους τελειώνει. Και η συντριβή τους θα ειναι οδυνηρή.

Σας ευχαριστώ θερμά για τις επισκέψεις , τα σχόλια το χρόνο σας, μα πάνω από όλα για την αίσθηση ότι δεν είμαι μόνος. Δεν είμαι λάθος. Διατηρώ την ουσία της αθωότητας κι όχι την εικόνα της. Ειμαι δυνατός. Ειμαι απών απο δω αλλα παρων στην πραγματική ζωή. Πάντα με επιλογές, με άποψη και ετοιμος ανα πάσα στιγμή να πληρώσω στο ακεραιο το τίμημα τους.

Αυτό.

μια μερα αγάπης

2010-08-10T02:00:00.004+02:00

περίεργη μέρα του Αυγούστου

η προηγούμενη ανάρτησή μου

έσπασε κάθε ρεκόρ επικεψιμότητας αυτού του διακριτικού πιστεύω blog

ταυτόχρονα δεν είχε κανένα σχόλιο παρα ενός μονάχα ανωνύμου

ενώ αντίθετα είχα 23 e-mail που μου ομολογούσαν με ειλικρίνεια και τόλμη

τα πιο πολλά ότι το κείμενο μου, αυτή η παραληρηματική κραυγή

εν είδη κειμένου που συνηθίζει να εκφράζεται η αισθηματική μου ηλικία,

τους άγγιξε πολύ και ότι έχουν αντίστοιχες συμπεριφορές συναντήσει που

για καιρό τους ταλαιπώρησαν κι άλλους τους ταλαιπωρούν ακόμη.

Σας ευχαριστώ πολύ για τα λόγια και τον χρόνο σας.

Όμως η μέρα δεν είχε μόνο αυτό. Είχε επισκέψεις και τραπεζώματα με δυο εκλεκτούς κι ακριβοθώρητους φίλους. Είχε τηλέφωνα αγάπης μετά από καιρό από ανθρώπους που ο ένας περνάει μια σοβαρή κρίση στα προσωπικά του κι ο άλλος βίωσε μια ανομολόγητη πρωτοφανή ερωτική εμπειρία που τον τάραξε.

Είχε ακόμη μια δήλωση αγάπης με μια ζεστή αγκαλιαπου χρειαζόμουν όσο τίποτε από έναν ακριβό φίλο.

Είχε ένα βλέμμα αγάπης από μια φίλη που κατάλαβε ακριβώς τι μου συμβαίνει χωρίς να πω τίποτε.

Είχε καλά νέα από την Κάλυμνο που ορκίστηκα να μη ξαναπάω μετά την πρόσφατη ξαφνική απώλεια.

Είχε ένα δώρο απρόσμενο φυγής, ένα ασημένιο καραβάκι από μια φίλη διαδικτυακή που με έκανε να της εξομολογηθώ τα πάντα

ειχε αργα το βραδυ επιτέλους καποια θετικά νέα απο το νοσοκομείο

και

είχε τη φωνή σου επιτέλους ήρεμη μετά από πολύ πολύ καιρό

είχε πολλή αγάπη

ξαφνική

καλοδεχούμενη

ευχαριστώ

(το βιντεακι ειναι φτιαγμενο απο αγαπη και χαρισμενο για ολα αυτα που περασαν και τα καλυτερα που θαρθουν. next level...)

επαμφοτερίζων

2010-08-09T00:55:00.007+02:00

Κι ενώ γνωρίζω πως η «ελευθερία είναι ο δρόμος»
περίμενα σε ηλεκτρονικά δεσμά της συμφοράς
να ακούσω λέξεις, κι ανάσες και αισθήματα
της γαλήνης
τόσο αφέθηκα να επηρεαστώ
στην προσπάθεια μου να καταλάβω
που έχασα στο δρόμο
το εγώ μου
το μπέρδεψα σε μικρά ασήμαντα ψέματα
και σιωπές της άγνοιας
σε μικροαστικά τσαλίμια κι υπεκφυγές
των ηλικιών του επαμφοτερισμού
των πρυτάνεων της ...εθελοτυφλότητας

και τώρα που το βρήκα
ένα «εγώ» με κίτρινα κακά μάτια
από την απόρριψη και την υπομονή, να με περιμένει
γωνία ελπίδας και συγγνώμης
τώρα
δεν έχω τι να του πω
γιατί
οι υπαίτιοι ούτε τις λέξεις αυτές γνωρίζουν
παρά σα τη ρίγανη στη σαλάτα
τις βάζουν για νοστιμιά
να γλυτώσουν την πίκρα της αλήθειας
μην ακουστεί
και ταραχτούν

και βγουν στους δρόμους και στα μπαρ

με σίγαση στα κινητά

και το υπερφίαλο εγω τους στα ύψη
ακόμη μια βιρτουοζιτε υπεκφυγής
ακόμη μια επαμφοτερίζουσα συμπεριφορά
της πλάκας

τι να του πω του «εγώ» μου που αρνείται να γίνει όμοιο τους
που αρκετά περίμενε και δε θέλει άλλο να κιτρινίσει το μάτι του
που θέλει να πετά με ελευθερία σε δρόμους του «μαζί»
ανεξάρτητο αλλά απόλυτα εξοικειωμένο με τα θέλω του
κοσμοπολίτικο και ριζοσπαστικό
χωρίς νόρμες και πρέπει

και περιττούς δεσμούς νοικοκυρών σε πρόωρη γήρανση των ενστίκτων

και των προκαθορισμένων ορίων

που με ...αθωότητα συμπεριφέρονται

σαν τις πιο προβλέψιμες κατίνες

τουλάχιστον έμαθαν να σιωπούν όχι από συμφέρον
αλλά από ντροπή

από το τίποτε
κάτι

(ακούγοντας το Freedom is the road των Smooth στο repeat ,δυνατά και τρέχοντας στην παραλιακή με το ποδήλατο. Δοκιμάστε το . Χαλαρώνει. Δοκιμασμένο)
Όσοι παρακολουθείτε και τις διπλανές μουσικές σας παραπέμπω στο προφητικό τραγούδι με τις τραβεστί λίγες μέρες πριν. Je perdu…
(photo by Μιχάλης Δέλτα)

η Ποίηση στην Πόλη

2010-08-08T11:19:00.004+02:00

Τον Αύγουστο στη πόλη κυκλοφορεί η ποίηση ελεύθερη στους δρόμους.
περιμένει να φύγουν οι ανικανοποίητοι στις παραλίες και στις εξοχές
και τότε βγαίνει στα λευκά να καταγράψει τις καταστροφές του χειμώνα ,
να τις λειάνει , να διορθώσει τα αδιόρθωτα , να ξεμπλέξει τα μπερδεμένα ...
ήρεμα στα πρώτα κύματα αληθινής ζωής να φτάσει ,

να πλύνει τα πόδια της ,

με νοσταλγία κι όνειρο,

με γνώση και συγγνώμη ...

Δε τη κοιτά κανείς ...
απαρατήρητη γυρνά στην πόλη
ανάμεσα μας σιωπηλή και επιδέξια
από τις τσέπες της σκορπίζουν οι χρησιμοποιημένες λέξεις του χειμώνα
και λιώνουνε στην άσφαλτο

...συνεχίζει
γιατί οι βάρβαροι, όσο την αγνοούν τόσο τη θρέφουν.
στα μικρά διαμερίσματα
νεαρών φοιτητών με κομμένο ρεύμα κι αδειανό ψυγείο
εκεί
βρίσκει τις βιταμίνες του ονείρου και δυναμώνει
άτρωτη γίνεται
από τη στέρηση
τρέφεται
και ευδοκιμεί

απαξιώνει να ασχοληθεί με τους ευτυχισμένους
τους αφήνει να πνιγούν μέσα στην ύλη που δημιούργησαν για να σωθούν
να εξαφανιστούν χορτάτοι από τα περιττά τους
τόσο ανίδεοι από την ουσία
τόσο μακριά από την ευτυχία

προλαβαίνετε ως το Σεπτέμβρη
να της σφίξετε το χέρι
ίσως σας χαρίσει
κάποια λέξη ολοκαίνουργια
κλεισμένη σε σελοφάν ανασφάλειας
για συντροφιά
ετούτο τον δύσκολο χειμώνα

τον χειμώνα της επόμενης καταστροφής

που με αποτυχία

προσποιούμαστε πως αγνοούμε

(photo by Δημήτρης Καρπέτης απο τη σειρά φωτογραφιών "Ησουν παιδί σα τον Χριστό" που τόσο ενόχλησε τα μέλη της Φωτογραφικής ομάδας Θεσσαλονίκης)

πρωί μετά τη νύχτα

2010-08-07T08:10:00.002+02:00

Χορεύω χορεύω και πίνω

δίπλα μου μια μεγάλη φωτιά

δίπλα μου μια μεγάλη παρέα με μάτια

η μουσική είναι δυνατή

καλύπτει τα καλέσματα τους

χορεύω και πίνω ως το πρωί

Βγάζω τα ρούχα και κολυμπώ στη νύχτα

νιώθω ασφαλής στα μαύρα νερά

ξημερώνει

έρχεσαι και μου πιάνεις το χέρι

θέλεις να κολυμπήσουμε μαζί

το χέρι σου χανεται στη χούφτα μου

τα μάτια σου μου λένε "μην αφήσεις το χέρι μου"

ορμάμε στο νερό

παίζουμε και σε κρατώ σφιχτά

μ αγκαλιάζεις και...

...μου φιλάς το χέρι

εκεί στη μέση της θάλασσας

ενα τυχαίο πρωί

μοναξιάς

μου φιλάς το χέρι

κι εγώ βουτώ στο νερό να χαθούν τα ξαφνικά μου δάκρυα

μη προδοθω

μπροστά σε τούτο το μεγαλείο της ανυστερόβουλης αγάπης

άμαθος να διαχειρίζομαι την αθωότητα

έχοντας ξεχάσει

πως είναι να αγαπούν, χωρίς πάθος

απλά να σ' αγαπούν

και να σου δείχνουν

την ευγνωμοσύνη τους

έτσι

κρατώντας το χέρι σου

την ώρα που κολυμπατε

στα δροσερά νερά του Αυγούστου

σε μια παραλία

κάπου στον κόσμο

ενα τυχαίο πρωί

σ' ευχαριστώ

για τούτο το ξύπνημα...

(για τον Σ. που μου εχει αλλάξει τη ζωή)

α ρε γλέντια...

2010-08-06T14:44:00.004+02:00

αν κι ο τίτλος αυτού του Σαββατοκύριακου θα μπορούσε να είναι:

- Όλγα πού πας;

-Στον άντρα μου μητέρα!

Μόνο που η πολλαπλότητα της επαναληψεως του ίδιου μοτίβου, τελικά αποδυναμώνει τη δραματικότητά του, ευτελίζοντας τη συναισθηματική του φόρτιση, σε φτήνη φάρσοκωμωδία.

(το ποιημα είναι του Δημήτρη Λεοντζακου απο τη τελευταία του ποιητική συλλογή ,

ανέκδοτα ποιήματά του υπάρχουν στο νεο Εντευκτήριο που κυκλοφορεί )

κορμορανοι στη Κ.....

2010-08-05T13:36:00.004+02:00

ανάμεσα στους κορμοράνους

ένας ερωδιός

μια εικόνα

με μυστικό ήχο

αναγνώσεις που διέφυγαν

από ζωές λυτές

το καλοκαίρι

μιας ανάτασης

το καλοκαίρι αυτό

της αναγέννησης του αυτονόητου

τολμούν πτηνά με τα φτερά σε στύση

να μπαίνουν μέχρι 30 μέτρα κάτω απ το νερό

να πιάσουν το ψάρι

τροφή κι επιθυμία

επιβίωση και επιλογή

μαθήματα μιας φυσικής ιστορίας

της διπλανής πόρτας

που αποφεύγουμε να ανοίξουμε

μήπως και αποσυντονιστούμε

και τρέχουμε αυγουστιάτικα στους ειδικούς

για να μας βάλει νέους σκληρούς δίσκους

μα υπάρχει μεγαλύτερο τέρας από τον άνθρωπο?

(με αφορμή μια αναπάντεχη εκδρομή με τον Στυλιανό Άγιο , 10 ετών, που μου έδειξε τον τρόπο που οφείλω να αγαπώ)

photos by Dimitris Agios

20 καλοκαίρια πριν...

2010-08-04T13:16:00.003+02:00

η παραλία παραμένει ίδια, άλλα πρόσωπα κι άλλα σώματα

κυκλοφορούν . άγνωστα κάνοντας τα λευκά μου μαλλιά

να γεμίζουν στενάχωρες τύψεις για την επιβίωση μου...

μου δείχνεις τις παλιές φωτογραφίες, τις σκαναρεις για μένα

αγαπημένα πρόσωπα φίλων που είχαν ξεχαστεί

από την επιλεκτικά αισιόδοξη αισθηματική μου μνήμη

κι ο κώλος της αισθηματικής ηλικίας 20 χρόνια πριν σε πρώτο πλάνο

να καταγράφει τον αδυσώπητο χρόνο που πέρασε

θες να κοιμηθώ στο σπίτι σου γιατί σου θυμίζω τον Τ.

σε αναστάτωσα δε περίμενες αυτή μου τη επιστροφή

κρατάς ακόμη τη φωτογραφία μου με τη γάτα στην Παραπορτιανή

κι ένα τριαντάφυλλο αποξηραμένο.

Μου λες με μάτια υγρά:

-Τα φύλαγε σ΄αυτό το κουτί. Υπήρξες κάτι παραπάνω από μια καλοκαιρινή ιστορία. Όταν ήρθες πίστευε ότι θα μείνεις για πάντα. Σε μίσησα γι' αυτό. Γρήγορα κατάλαβα ότι για σένα ήταν τελειωμένο το πάθος. Ήθελες να ρουφήξεις τη ζωή. Να μάθεις. Να κάνεις πράγματα. Κι αυτός δεν ήταν μέσα στα σχέδια σου. Βλέπεις ακόμη το Λούνα Παρκ υπάρχει. λίγο παραιτημένο αλλά υπάρχει. Σαν τις ζωές μας ε?Δεν τον ξέχασα ποτέ. Αυτό το σπίτι δεν μπορεί να ξεχάσει. Ειδικά όταν αρχίζει να βραδιάζει Υπάρχουν τα σημάδια της ζωής μας ολόγυρα. Μείνε. Μείνε όσο θες.

...καλώ το ταξί και φεύγω ποδοπατώντας εκατοντάδες άστεγους αλλά ζωντανούς

Δε σκέφτομαι τίποτε

Απλά με επιμέλεια κλείνω έναν παλιό λογαριασμό Με μια αγκαλιά αποχαιρετώ έναν φίλο 12 χρόνια μετά την οριστική του αναχώρηση. Ναι μαθαίνω αργά να αποχαιρετώ. Χωρίς πόνο. Μόνο με γνώση.

Ανοίγω το παράθυρο να μπει ο αέρας μιας πόλης που ποτέ δεν υπήρξε δική μου. Απλά πριν την γνωρίσω από τα μέσα, υπήρξε όνειρό μου. Έτσι μαθαίνεις τι θες πραγματικά, δια της ατόπου, γνωρίζοντας απορρίπτεις , για να επιστρέψεις στην μοναδική ουσία σου, στον εαυτό μου 20 χρόνια μετά... όλα είναι διαφορετιά, μόνο τα αιθήματα παραμένουν. Μόνον αυτά. Κι ίσως κάποια απρόσεκτα δάκρυα που σου λερώνουν το λίνο πουκάμισο ...

Ξέρω τι κάνεις αυτό το καλοκαίρι...

2010-08-03T11:35:00.008+02:00

...ξεμπερδεύεις τα μπερδεμένα σημεία
δημιουργώντας νέους κόμπους
ακονίζοντας τους παλιούς
μέσα σε άφατη πλήξη , κατά τα άλλα
κι ίσως έναν τρόμο πρωτόγνωρο για το αύριο,που δεν ομολογείς

Τα τραγούδια που παίζουν
δεν είναι τα τραγούδια μας
και οι καταστάσεις κατά μόνας
δημιουργούν κυψέλες μιας μνήμης
που δεν είναι σίγουρο
αν ποτέ είναι απαραίτητο να μοιραστούν
νέες λέξεις σε παλιές γλώσσες
και μια που ξεχάστηκε
ανάμεσα στα τζετ λαγκ
να έχει καρφωθεί
μαζί με την γεύση ενός καπουτσίνο φρέντο
στην κοιλάδα
δε θυμάμαι την ορθογραφία της
ούτε έχω ίχνος σιγουριάς
για το τι μπορει να σημαίνει
βάζω το μαξιλάρι λίγο δεξιά
απλώνω τα πόδια
κι απλά κοιμάμαι
κοιμάμαι
όσο μπορώ περισσότερο
κοιμάμαι
έναν ύπνο γεμάτο εικόνες
και αισθήματα
του περασμένου καλοκαιριού
που δεν ήξερα τότε το μέγεθος
κι ούτε μου δόθηκε χώρος ν' αναμετρηθω μαζι του

(αλήθεια τι πραγματικά έκανες το περασμένο καλοκαίρι?
αλήθεια τι πραγματικά κάνεις αυτό το καλοκαίρι?
και ως πότε το δια βίου αντί για βίωμα θα είναι απλά μια φυγή χωρίς αποδέκτες,
σα κοντέρ που συνεχώς μηδενίζει και καθε φορα με νέα δεδομένα ξεκινα το μετρημα
ερήμην των υπολοίπων ?)

η ενέργεια των τόπων

2010-07-29T14:05:00.003+02:00

παράξενη η σχέση που έχουν οι τόποι με τις ζωές

αν κι έχω ταξιδέψει πολύ

πάντα μια συγκεκριμένη διαδρομή

ίσως λόγω διάρκειας που όσο να πείς βοηθά στην ενδοσκόπηση

πολύ έξω από τη δική μου αισθητική

και προσλαμβάνουσες

δεν έχει καθορίσει τόσο τη ζωή μου όσο αυτή

30 χρόνια πριν ήταν ένα από τα όνειρά μου

20 χρόνια πριν ήταν απόλυτα καθοριστική για την ταυτότητά μου

και τις αξίες μου στη ζωή

10 χρόνια πριν ήταν η αφορμή να αλλάξω απολύτως την ανοδικά γιάπικη επαγγελματική μου πορεία δείχνοντάς μου κατάμουτρα πόσο κατασκευασμένη κι έξω από την ουσία της ανθρώπινης ψυχής είναι αυτό που ονομάζουμε "επιτυχία"

και τώρα στα χρόνια της αισθηματικής ηλικίας σχεδόν φοβάμαι για το απρόβλεπτο αποτέλεσμα στον φορτισμένο ψυχισμό μου...

Ενας χρόνος

2010-07-27T00:05:00.004+02:00

πάρε δώσε
ρώτα μην απαντάς
τα δικά σου δικά σου και τα δικά μου δικά σου
να ζητάς
αποφάσεις του ένα
να δεχτεί το εμείς
στη σιωπή τους να χτίζεις
το αύριο του χωρίς
κι ο καιρός να περνά
να αλλάζουν οι πόλεις
σπίτια από το πουθενά
σα προφάσεις ζωής
αφορμές της μεγάλης φυγής
σα παιχνίδι nitendo
από λέβελ σε λεβελ
αν σε παίρνει ακολούθα
κι αν όχι
"εγώ ήμουν ειλικρινής"

τα γνωστα σουπα μούπες
να θολώνει η ουσία
και με νεο κρυφό κέφι
να διεκδικείς μια συνουσία
που τη λές νεα αγάπη
mr Right μες τη νύχτα
τι καλά που κάνενας
δεν θα υπάρχει μπροστά
μάρτυρας σπιούνος φίλοεχθρός
τούτης της νέας εμπειρίας
κοινωνός

και για χρόνια πολλά

χρόνια πολλά

χρόνια πολλά

σιωπή
η αυλαία κλείνει στη σιωπή.

(κάποτε απαντούσες στις μη ερωτήσεις
τώρα απλά δεν απαντάς ούτε στις κλήσεις )

σε 20 μέρες

2010-07-24T10:50:00.003+02:00

...μετά τις λέξεις

τελειώνουν τα αισθήματα

αρχίζουν να σπάνε ένα ένα τα κομμάτια

να ραγίζουν τα αλεξίσφαιρα τζάμια

να μένει η καρδιά έκθετη

στις σφαίρες

...μετά τον ουρανό

υπάρχει το κενό

αυτή η σιωπή του διαστήματος

που θέλει εκατομμύρια χρόνια

για το επόμενο big bang

...μετά απο σένα

απλά δεν ειμαι πουθενά εγώ

είκοσι μέρες ήταν αρκετές

για την απόλυτη εξαφάνιση
της αίσθησης του σώματός μου
απο το σώμα σου
και το σωμα ξέρει
μιλά αυτόνομα απο τη λογική μας
με τοση ειλικρίνια
που σκληραίνει την αλήθεια
σα γρανίτη...

(photo by Stelios Maziotis)

αφίξεις αναχωρήσεις

2010-07-23T08:28:00.004+02:00

...ας το παραδεχτώ. ανήκω σε κείνη την κατηγορία ανθρώπων που χρειάζεται να πετάξουν για να εκτιμήσουν τα καλά της προσγείωσης. τότε μόνο ο πόνος γίνεται το εφαλτήριο για να ξεκολλήσουν. επίσης ότι προτιμώ τη ζωή μου κινηματογραφική παρά προσχεδιασμένη και τέλος δεν είναι κακό που δεν είναι φτιαγμένοι όλοι για ήρωες στη ζωή. όσο κάποιοι αγωνίζονται να μάθουν ποιοι είναι και τι θέλουν κάποιοι άλλοι απλά ζουν.

good news

2010-07-22T08:33:00.003+02:00

τα καλά νέα

είναι σα σιρόπι φράουλας

που χύνεται πάνω σε ζεστή σοκολάτα

προσθέτουν μια γλύκα επιπλέον

πάνω στο ήδη γλυκό περιεχόμενο

τα καλά νέα κάνουν κακό

μόνο σε όσους είναι

σε

δίαιτα

(installation by S.Koulas)

διαχειρηση

2010-07-20T08:21:00.002+02:00

πανω κατω αριστερα δεξια ναι οχι μεσα εξω ζεστη κρυο

τίποτε ενδιάμεσα

σα να μη μπορούμε να διαχειριστούμε τον μεσαίο χώρο μας

στα άκρα

από φόβο φιλοδοξία έπαρση εγωισμό

λέξεις απο ε λέξεις απο φ

λέξεις της αρχής και του τέλους

των άκρων

εκεί ακριβώς

στις άκρες του τέλους

διαχειριστές επιβεβαιωμένου θανάτου

σιωπούμε σε εναν κόσμο που καταρρέει

Βλαβερές αναγνώσεις

2010-07-20T01:03:00.002+02:00

ΒΟΡΡΑΣ Β1: «Βλαβερές Αναγνώσεις» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη

Μερικά προσωπικά κείμενα πρέπει άραγε να διαβάζονται στην ώρα τους ή μήπωςκαλύτερα να παραμένουν στα μυστικά συρτάρια της μνήμης;

Ένα βιβλίο από το παρελθόν ανασύρεται σε μια συνάντηση ανάμεσα σε έναν ώριμο άντρα, που ζει στον Έβρο, τον Στέργιο και έναν εικοσάχρονο στρατιώτη που έχει φέρει τα χειρόγραφα-κάποτε φυλαγμένα από τον φιλόλογο πατέρα του, τον Καβαλιώτη Ίωνα Περκερίδη. Από τις σελίδες του αυτοβιογραφικού κειμένου, ξεπηδάει μια σκοτεινή ιστορική περίοδος, εκείνη της στρατιωτικής χούντας, μια αποσιωπημένη σχέση ανάμεσα στον καθηγητή Ίωνα, διορισμένο τότε στο χωριό του Έβρου, και τον έφηβο Στέργιο. ΄Ενα αινιγματικό πέρασμα του βορρά που θα αποβεί διαχρονικά μοιραίο για τα πρόσωπα της ιστορίας καθώς θα το διασχίσουν σε μια εκδρομή.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε κατόπιν ανάθεσης από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (όπως και η «Δεύτερη γέννα») όμως τελικά μεταφέρθηκε στο Φεστιβάλ Καβάλας. Ιδέα ήταν κάποιοι βορειοελλαδίτες συγγραφείς, Ο Θεσσαλονικιός Σάκης Σερέφας, ο Κομοτηναίος Μισέλ Φάις, οι Καβαλιώτες αδελφοί Κούφαλοι και ο Παγγαιορείτης Θεόδωρος Γρηγοριάδης, να ασχοληθούν με ένα κοινό θέμα. Επιλέχτηκε η έννοια «Βορράς» , ό,τι και να σημαίνει αυτό για τον κάθε συγγραφέα, τον ψυχισμό του και τον γεωγραφικό του προσανατολισμό. Οι τρεις εκ των τεσσάρων συγγραφείς, Φάις, Σερέφας, Γρηγοριάδης είναι κατ’ εξοχήν πεζογράφοι αλλά έχουν δοκιμαστεί.

Πώς προέκυψαν οι«Βλαβερές αναγνώσεις»

Το κείμενο μου στηρίχτηκε σε μια μυθιστορηματική ιδέα που δεν υλοποιήθηκε. Είναι το δεύτερο θεατρικό μου κείμενο που ανεβαίνει στην σκηνή και μάλιστα μέσα στην πόλη της Καβάλας. Όπως και στη «Δεύτερη γέννα» όπου η ηρωίδα μου (την υποδύθηκε η Φιλαρέτη Κομνηνού) ήταν Καβαλιώτισσα, έτσι και στις «Βλαβερές αναγνώσεις» ο ήρωας που δεσπόζει και όλη η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από αυτόν, είναι ένας Καβαλιώτης καθηγητής φιλόλογος, ο Ίωνας Περκερίδης.
Επέλεξα οικεία εδάφη: τον Έβρο και τα χωριά του όπου δίδαξα χρόνια καθηγητής Αγγλικών. Χρονική περίοδος είναι το σήμερα (για την ακρίβεια η δεκαετία του ενενήντα) αλλά όλες οι αναφορές στην παράσταση γίνονται στην εποχή της χούντας κατά τη διάρκεια της οποίας τελείωσα το γυμνάσιο 1967-74.
Πολλοί καθηγητές τότε υπήρξαν ένα μείγμα εξαιρετικών δασκάλων και φανατικών υποστηρικτών των στρατιωτικών. Ο Ίωνας Περκερίδης είναι ένας από αυτούς, φυσικά πρόκειται για ένα φανταστικό πρόσωπο αλλά με στοιχεία από άλλους αληθινούς χαρακτήρες. Ο Ίωνας καθοδηγούσε τον μικρό τότε Στέργιο, ασκώντας ένα είδους σωματικής και πνευματικής βίας. Στο θεατρικό κείμενο καταγγέλλεται αυτή η ακαταλόγιστη περίοδος και αποδείχνεται ότι ακόμη μια δεύτερη γενιά, όπως ο γιος του Ίωνα, μπορεί να πληρώσει για τις «αμαρτίες» του πατέρα του.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βάσια Μπακάκου
Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος: Κώστας Βεληνόπουλος
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Μουσική: Θεόδωρος Αμπαζής
Ερμηνεύουν: Γιάννης Παρασκευόπουλος
Μαγδαληνή Μπεκρή
Δημήτρης Σαμόλης

Παραστάσεις 19-23 Ιουλίου στο Απεντομωτήριο.

Η παράσταση ειναι για άνω των 15 ετών.

"-Να έχει πόνο" είπες

2010-07-17T08:16:00.004+02:00

Ένα σπασμένο πόδι

16 ώρες αναμονής ως τα μεσάνυχτα

ζέστη με υγρασία

σπασμένοι σωλήνες νερού

φρεάτια γεμάτα άκυρες προσπάθειες

επικοινωνίας

Μου λες:

-Θα με βοηθήσετε;

την ώρα που ουρλιαζα βοήθεια

Μoυ λες:

-Θέλω να έχει πόνο.

Σε ρωτώ πόσο χρονών είσαι

Σε ρωτώ τι εννοείς πόνο.

Σε ρωτώ γιατί τώρα.

Γιατί σήμερα.

Γιατί εδώ.

Με κοιτάς.

Έχεις ιδρώσει να με κοιτάς

είναι μεσάνυχτα ήδη

κάτι μου λέει "φύγε"

το κλωτσάω να σταματήσει

Με κοιτάς ακόμη

κι έχεις ιδρώσει περισσότερο

Θες να μου ανάψεις το τσιγάρο

Ανάβεις κι εσύ..

Με κοιτάς

Περιμένω να γίνεις βαμπίρ

να με αδειάσεις απ΄όσο αίμα μου έμεινε

είναι μεσάνυχτα ψιθυρίζω

-Είναι αργά, μου απαντάς , αλλά σε παρακαλώ

βοήθησέ με. Θέλω να έχει πόνο.

Σκέφτομαι να σου πω να πάμε μια βόλτα

με τα ποδήλατα

Σκέφτομαι επίσης πως θέλω να μιλήσω σε κάποιο άτομο που επιζητεί τον πόνο τα μεσάνυχτα

-Είναι πολύ νωρίς, σου απαντώ.

Τώρα ξεκινάει η διαδικασία.

Θα αντέξεις?

-Μόνο αν μου υποσχεθείς.

-Να υποσχεθώ τι;

-Να είσαι εδώ.

-Κι εσύ;

-Εγω θα ψάχνω για τον πόνο, θά'ρχομαι , θα φεύγω, θα σου ζητώ λίγο, θα ξαναφεύγω.

Μέχρι να γεμίσω από πόνο. Μέχρι να γίνω ολόκληρος πόνος. Να μην έχω άλλο Να γίνουμε ίδιοι. Γεμάτοι πόνο. Να σου μοιάσω.

Τα μεσάνυχτα είχαν προχωρήσει πολύ.

Τα φώτα έκλεισαν .Διακοπή ρεύματος είπαν.

Στο σκοτάδι σου ξαναζητώ φωτιά.

Μου δίνεις.

Με ανάβεις μέσα στο σκοτάδι Με κοιτάς

-Σ΄ευχαριστώ για την φωτιά.

Σου λέω πριν σου σφίξω το χέρι

Φεύγοντας μου άφησες τον αναπτήρα...

...για να'χεις έναν λόγο να ξανάρθεις.

το αύριο σήμερα

2010-07-16T02:13:00.003+02:00

... αύριο θα βγεις
Φαντάζομαι ίδιος κι άλλος
Θα αποφασίσεις να παραμείνεις αξύριστος
Θα κάτσεις ώρα στος ντους
Να απολυμανθεις
Και μετά θα έρθεις
Εδώ
Να διαβάσεις
Αυτό
Που εγώ δεν γράφω

Θα έρθεις ίδιος κι άλλος
Με τα δικά σου
Που ίσως είναι
Λίγο πιο κοντά με τα δικά μου
Αλλά
Είναι αυτά που δεν λέμε
Είναι αυτά που ξέρουμε
Μα δε λέμε
Αόρατες κοινές διαδρομές
Και φόβοι
Κι ανάγκες που μας πνίγουν
Και μας αγανακτούν

Μετά
Θα σβήσεις τον υπολογιστή
Θα πιάσεις τα τηλέφωνα
Να μετρήσεις από τα επιφωνήματα έκπληξης
Πόσο δεν τους έλειψες
Πόσο δεν σε σκέφτονται
Καθημερινά…

Κι ύστερα
Δεν σκέφτομαι το ύστερα
Δεν θέλω να το συζητήσω
Πληγώνομαι

Γιατί ύστερα
«Στις πρόσκαιρες τες ηδονές»
Θα ξεχαστείς
Για να ξεχάσεις

τις λάθος απαντήσεις

στις λάθος ερωτήσεις

Ξέροντας
Πως
Μονάχα εγώ
Απέμεινα
Να αντιστέκομαι
Να κολυμπώ στα βαθιά
Μοναχός
Χωρίς μπρατσακια πια
Χωρίς κανένα λόγω επιβίωσης
Παρά μοναχά
Για ένα γαμοτο αντοχής
Απ΄τα αποφάγια ονείρων που μπερδεύτηκαν…

photos by Alexandra Bouche

'Αγιο Όρος

2010-07-14T18:55:00.003+02:00

ήρεμα τώρα

μακριά

μόνο φως και ησυχία

εδώ

ένα κύμα σκάει κάτω

μια μνήμη αδειάζει

αχνά

σχηματίζω το αύριο

αργά το απόγευμα

αρχινώ να σκέφτομαι

μετά από καιρό

τη χρησιμότητα της απομόνωσης

βρίσκω την ουσία μου

χωρίς τον άγουρο καρπό

μόνο το κουκούτσι

σκληρό σα λέξη

επέα πτερόεντα

μιας προσκαιρης καβλας

ενός παρολίγον συναισθήματος

με προκαθορισμενη ημερομηνία λήξεως

τώρα

ήσυχα

τους ζυγούς λύω

ημιανάπαυση

τώρα

νύχτα

σιωπής

Τριήμερος εορτασμός

2010-07-13T06:24:00.003+02:00

Αγαπώ τα δώρα από το Λονδίνο
που είναι υγρά, βγάζουν αφρούς και μυρίζουν πιπέρι
σου είπα στο τηλέφωνο
Κι εσύ αμέσως κατάλαβες σα να μη πέρασε στιγμή
κι ήρθες να σαπουνιστούμε

Τρεις νύχτες σαπουνάδας περνούν τόσο γρήγορα

ειδικά αν στο μεσοδιάστημα, θυμάσαι σκηνές και φάσεις

από περασμένες δεκαετίες.

Οι παλιοί φίλοι είναι καλύτεροι από κρασί, αρκεί να προχωρούν, να αλλάζουν

να ωριμάζουν κάνοντας ενίοτε μια αυτοκριτική.

Έτσι είναι σα να μη πέρασαν 15 χρόνια, αλλά 15 λεπτά από τη τελευταία συνάντηση.

Η ζωή γίνεται πιο όμορφη και οι ρυτίδες έχουν μια αλλη αξία...

"ΤΟΚΟΣ" μιλάει ο Δημήτρης Δημητριάδης

2010-07-12T11:53:00.006+02:00

«Σήμερα βιώνουμε τέτοιο βαθμό ηθικής παρακμής, που χρειαζόμαστε μια νέα γέννα. Ενα νέο τόκο. Το θέμα, όμως, είναι ότι δεν υπάρχει νέα μήτρα. Χρειαζόμαστε το νέο τόκο με τη δεύτερη έννοια του. Χρειάζεται να ξαναγεννηθούμε, χρειάζεται να πληρώσουμε κι όσα χρωστάμε. Η κρίση που ζούμε οφείλεται στο ότι ποτέ δεν πληρώσαμε τον τόκο που μας αναλογούσε. Την προοπτική ενός αγέννητου κόσμου, πιστεύω, μόνο το θέατρο -φύσει και θέσει- μπορεί να μας υποσχεθεί».

Διαβάζω στην σημερινή Ελευθεροτυπία για τον τόκο του Δημήτρη Δημητριάδη και του Λευτέρη Βογιατζή. Μια παράσταση που δε θα μπορέσω να δω γιατί αποφάσισα να "πληρώσω" τους δικούς μου τόκους. Ακριβώς το ίδιο και με τον Καβάφη της Λένας Πλάτωνος στη Μικρή Επίδαυρο. Τόκοι που μαζεύτηκαν την τελευταία χρονιά. Άνευ αξίας τελικά, όπως διαπίστωσα εκ του αποτελέσματος

Όμως αυτή η εγκράτεια παραδόξως έχει κι ένα απρόσμενα μεγάλο κέρδος για μένα.

Γνωρίζοντας τα όρια των άλλων, απεγκλωβίζονται τα δικά μου. Μια απελευθερωτική αύρα εν μέσω καύσωνας με διαπερνά. Η ζωή αποκτά συναρπαστικές εκδοχές. Η αγάπη κυκλοφορεί θεραπευτικά και επουλώνει τις τελευταίες πληγές. Οι πραγματικοί φίλοι ως δια μαγείας εμφανίζοντα ι. Τα πρόσωπα με κοιτούν στα μάτια. Η αλήθεια νικά. Οτιδήποτε εξακολουθεί να εθελοτυφλεί απομακρύνεται γοργά. Η νέα εποχή θα με εμπεριέχει αλώβητο και πανέτοιμο. Τρέμω γι αυτούς που απογοητευμένοι σε λίγο καιρό θα μαζεύουν τις καταιγίδες που θέρισαν , από άγνοια, αφέλεια, αθωότητα κι εγωισμό.

Δύσκολο να γεννήσουν πια Γιατί η γέννα χρειάζεται εκτός από ωάριο και προετοιμασία Και το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας είναι το ξεκαθάρισμα κι η πληρωμή των τόκων. Οσοι τοληροί τα καταφέρουν, θα συνεχίσουν...

Τόκος του Δημήτρη Δημητριάδη

σκηνοθεσία Λευτέρης Βογιατζής

Γιώργος Γάλλος

Παντελής Δεντάκης

Δημήτρης Ήμελλος

Αλεξία Καλτσίκη

Λουκία Μιχαλοπούλου

Γιάννης Νταλιάνης

Αγγελική Παπαθεμελή

Ρένη Πιττακή

L.G.in memoriam

2010-07-11T09:52:00.005+02:00

"Ο ξένος δεν ανήκει σε κανέναν τόπο,σε κανέναν χρόνο,σε κανέναν έρωτα.

Καταγωγή χαμένη, ρίζωμα ακατόρθωτο, μνήμη βυθισμένη, παρόν σε εκκρεμότητα.

Ο χώρος του ξένου είναι το τρένο που φεύγει"

Τζούλια Κρίστεβα απ το βιβλίο της "Ξένοι μέσα στον εαυτό μας"

Μια αιφνίδια άφιξη, μόνο η Νομική με περίμενε κουλουριασμένη στη βεράντα, ανεξάρτητη κι απόλυτα αφοσιωμένη να με περιμένει πάντα, κάθε που ξυπνά το καλοκαίρι στο νησί. Πιο μόνος και ξένος απο ποτέ φτάνω έτοιμος για έναν ακόμη οριστικό αποχαιρετισμό Χωρίς αποσκευές, χωρίς έτοιμες λέξεις αυτό το αίσθημα κενού μπροστά στο ξαφνικό και πάντα άδικο.

Συγκεντρωνόμαστε παίρνοντας πλοία, τρένα, αεροπλάνα διακοπών, γεμάτα τουρίστες και φωνακλάδικα παιδάκια στην παραλία ανάβουμε φωτιά να σπάσει αυτο το κρύο ,πίσω μας το άδειο σπίτι του, μακριά η μουσική απο το κλαμπ.

Δε μιλάμε πολύ. Κανένας δικός του δεν τον ξενυχτά. Είμαστε εμείς από όλα τα σημεία του κόσμου, που αφήσαμε τις δουλειές μας, τις διακοπές μας, τα ήρεμα σπίτια μας, την ψεύτικη επιτυχία μας, τη καλοπέραση μας για να πούμε ένα άχαρο αντίο, σε κάποιον που θα θυμάμαι πάντα δυνατό, χαρούμενο, με τόσο κέφι και ενεργητικότητα με τόσο απόλυτα φιλοσοφημένο τρόπο ζωής. Ο μόνος που τόλμησε ξεχωρίσει το απαραίτητο από το περιττό. Ο μόνος. Κι ας λένε οι άλλοι...

Στο νησί τον φωνάζανε ξένο, εγώ τον έλεγα Λυκ. Υπήρξε δάσκαλος και φίλος. Υπήρξε ο μόνος που στα χρόνια της φαινομενικής μου ανόδου, με προσγείωνε με μια βαρκάδα στη Τέλενδο. Ο μόνος που με άφησε εντελώς ελεύθερο γιατί με αγαπούσε τόσο πολύ. Κι εγώ χαμπάρι...

Νύχτα παγωμένη, κλαίνε μερικοί, δεν έχω δάκρυα ακόμη, χαϊδεύω τη γούνα της Νομικής κι εκείνη γουργουρίζει ικανοποιημένη στη αγκαλιά μου, φοβάται τη θάλασσα, φοβάται τη φωτιά, αλλά με αγαπάει και ξεπερνάει τους φόβους και τη νύστα της. Μένει μαζί μου ως το πρωί

Συνήθως στις ολονυκτίες κάποιοι ζητούν καφέ η αλκοολ για να αντεξουν. Τι παραξένη παρέα ειμαστε , ολοι κουρασμενοι , ολοι ανέτοιμοι γι αυτο το ταξίδι κι όμως δε θελουμε τίποτε. Θυμόμαστε τα καλοκαίρια με τον Λυκ. Τα μαθήματα , τα αστεία μας, μιλάμε για τις εξορμήσεις στα βουνά. Για τα ατυχήματά μας , πόσο μας ειχαν τρομάξει. Πόσο αστεία μοιάζουν τώρα.Μιλάμε κι αλλοι βγάζουνε μαλλιά. αλλες γινονται 18 χρονα κορίτσια, ενα μεταφυσικό βραδυ θρήνου που μας ξανανιώνει. Το πρωι με την Ζενεβιεβ κανονιζουμε τα διαδικαστικά. Ειμαι ο μόνος με ελληνική ταυτότητα, αυτο κανει τα πράγματα πιο ευκολα. Μια τελευταία ανάβαση. Μια τελευταία καταδυση. Μια τελευταια χουφτα χώμα. Δεν εχω δακρυα ακομη.

Στο δρόμο για το Μαγγανάρι, ο αέρας φέρνει τα πολυπόθητα δακρυα. Ενα ακόμη τέλος στη ζωή μου. Ενα ακόμη τέλος εποχής. Μια ακόμη απουσία. Στέλνω ενα μηνυμα. Χωρις απάντηση. Ενας ξένος πάνω σε ενα πλοιάριο της γραμμης. Ενας ξένος με δακρυα. Χωρις παρελθον και το παρον σε εκκρεμότητα. Ενας ξένος μαθημένος να ανεβαίνει σε λαθος τρένα. Αποφασίζω ότι δε θα ξαναδω τη Νομική. Ας μη με περιμένει κανένας. Αποφασίζω οτι ξένος ειμαι. Πόσο μπορει ενας ξένος να σου λείψει αληθινά...

"Νεκρή Ευρώπη" μιά ολοζώντανη λογοτεχνία

2010-07-08T20:38:00.004+02:00

Χρήστος Τσιόλκας «Νεκρή Ευρώπη» Dead Europe

(μετ. Ν. Προδρομίδου, εκδ. «Printa»)

Τον Χρήστο τον πρωτογνώρισα χρόνια πριν όταν αναζήτησα να μάθω ποιος ηταν ο σεναριογράφος αυτής της τόσο τολμηρής και ειλικρινούς ταινίας Head on που στην Ελλάδα προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αφήνοντάς μας άφωνους και γνωρίζοντάς μας την Αννα Κόκκινος και τον γοητευτικό πρωταγωνιστή της Αλεξ Δημητριάδη. Ετσι έμαθα για την συγγραφική του ιδιότητα, κι έκτοτε τον παρακολουθώ.

Στο νεο του βιβλίο με συνάρπασε ο τρόπος που καταγράφει το ιδιότυπο οδοιπορικό του ήρωα του, με το όνομα, Ισαάκ Ράφτης, 30άρης φωτογράφος από την Αυστραλία, ελληνικής καταγωγής, που αποφασίζει να καταγράψει με την κάμερα του, την σύγχρονη Ευρωπαϊκή πραγματικότητα πέρα απο την ιστορική μυθολογία και μετά το τέλος των ιδεολογικών αυταπατών.

Ένα βιβλίο σκληρό,για γερά νεύρα κι ανοιχτά μυαλά, που καταπιάνεται με το σύνολο όλων των ζέουσων πληγών της Ευρώπης. Τους μετανάστες, τη νέα σεξουαλικότητα , την ανεργία, τον ρατσισμό, την ομοφοβία. Προβοκατόρικα προσεγγίζει τα δυσδιάκριτα πλέον όρια μεταξύ δεισυδαιμονίας και πίστης, καθώς και τις ρίζες του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού, υπονομεύει τις πεποιθήσεις μας περί προόδου κι επιτίθεται στην άναρχη κι επικίνδυνη ολική κυριαρχία της ελεύθερης αγοράς.

Περιδιαβαίνει με αθωότητα και καυστική γραφή, την Ομόνοια, όπου ακόμη και παιδάκια εκπορνεύονται, κι αφού επισκεφτεί τα χωριά των γονιών του, στο Αγρίνιο και στο Καρπενήσι, συνεχίζει για Βενετία, Πράγα, Βερολίνο, Άμστερνταμ, Παρίσι και Λονδίνο, σταθμούς επίσης αποκαλυπτικούς για την Ευρώπη της ανέχειας, της εκμετάλλευσης και της φοβίας απέναντι στον «άλλο», αυτής της «κόλασης» που πασάρεται τόσο έντεχνα ως ευμάρεια, ξεγυμνώνοντας προκλητικά οτιδήποτε δήθεν, παλιό και ύπουλο. Ανακαλύπτει το εξαθλιωμένο εβραϊκό γκέτο στην πολυφωτογραφημένη από Γιαπωνέζους τουρίστες ,πλατεία του Αγίου Μάρκου, νιώθει τον καημό της πάλαι ποτέ γιουγκοσλαβικής και διασκορπισμένης τώρα νεολαίας για τη διάλυση της πατρίδας της, ξεμπροστιάζει τα παρασκήνια της πορνογραφικής βιομηχανίας στη γενέτειρα του Κάφκα, την πλημμυρισμένη στα Μακντόναλντ και τα ναρκωτικά, φωτογραφίζει νεοπρολετάριους εξοβελισμένους από την απαστράπτουσα γαλλική πρωτεύουσα και μοιραζεται τον πόνο, το μίσος και τη δίψα για εκδίκηση, γνωστών του και αγνώστων, για κρίματα που έγιναν στο όνομα της δικαιοσύνης ή του Θεού στο πολυπολιτισμικό Λονδίνο της απόλυτης παρακμής των παλαι ποτέ Ευρωπαικών αξιών.

Ομολογώ πως κάθε προσπάθεια περιγραφής αυτού του ανελέητου βιβλίου, μοιάζει ερασιτεχνική μπροστά στον τόσο συναρπαστικά καταιγιστικό τρόπο που καταθέτει οριοθετώντας περίτεχνα τα νεα θέματα αυτής της γερασμένης, πρώην ένδοξης και κραταιάς Ευρώπης, που δεν τολμάμε να ονοματίσουμε και ειμαστε πλέον απόλυτα ανίκανοι να διαχειριστούμε.Θέματα και καταστάσεις που κάνουν το βιβλίο ένα από τα σημαντικότερα και απολαυστικότερα της χρονιάς ,τόσο οικείο κι ας προέρχεται από έναν Αυστραλό.

Τελικά η ματιά του ξένου, φαίνεται, όσο σκληρή κι αν είναι είναι η πλέον χρήσιμη...

view by stereosis

2010-07-07T00:55:00.002+02:00

Επιστρέφω από τη Ζευξιδος πανευτυχής και χαρούμενος συνάντησα φίλους που είχα καιρό να δω και ενθουσιάστηκα με την παρέμβαση των παιδιών στον πεζόδρομο της Ζεύξιδος που δεν έχει χάσει ακόμη το μέτρο όπως η Βαλαωρίτου, επιζητώντας να δημιουργήσει μια νέα αστική μυθολογία σε τούτη την πολύπαθη πόλη , την αμετροεπή, την παρολίγον, την φραπεδούπολη.

Σκέφτομαι πατώντας τα σπασμένα μάρμαρα της Πλατείας Αριστοτέλους πως είναι καιρός οι μονάδες να γίνουν ομάδες και οι ονειροπόλοι να αρχίσουν να ακούγονται, τώρα που η σιωπή από τα λαμόγια είναι εκκωφαντική και τα προσωπεία εχουν πέσει.

Γέμισα τόση θετική ενέργεια και δύναμη που τηλεφώνησα σε φίλους στο εξωτερικό να μοιραστώ μαζί τους σχέδια και όνειρα που άφησα να ξεπεταχτούν απο τις μυστικές μου κρύπτες. Τις πολύτιμες θυρίδες ανάγκης που έχω, όταν με εγκαταλείπει πρόσκαιρα η αισιοδοξία μου και το κέφι μου πέφτει στο ναδίρ

Νιώθω τη νέα εποχή να απαιτεί από όλους το ουσιαστικό κι όχι το δήθεν Επίσης αισθάνομαι να ξεκινώ μια νέα μαθητεία σαν ενεργός πολίτης κι όχι ένας μπλαζέ δραπέτης , υπέρμαχος της παρηγοριάς της Τέχνης.

Τώρα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα κι ο καθείς πρέπει να πάρει τα όπλα του και να το παλέψει.

Φτάνω σπίτι κι αρχίζω να πετώ από το μπαλκόνι όλα τα περιττά πράγματα και συναισθήματα Ελεύθερος και πολύ πιο ελαφρύς κοιμάμαι.

Στον ύπνο μου σε μεγάλη οθόνη προβάλει η φράση του αγαπημένου κυνικού Άκη Δήμου:

"Να΄χουν ανοίξει τόσες θάλασσες κι εσύ να σκέφτεσαι την καριέρα σου. Να ένας πυκνός ορισμός της αποτυχίας"

οφείλουμε λοιπόν να πετύχουμε.

μιά πόλη που μυρίζει θάνατο

2010-07-06T08:46:00.004+02:00

Οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι γυρνούν στα καφέ της πόλης κρατώντας αθλητικές εφημερίδες.

Οι μεταπτυχιακοί φοιτητές ψάχνουν απεγνωσμένα part time δουλειά στα μπουζουκτσίδικα.

Ο Μανώλης Μπαρμπουνάκης έσβησε και μαζί του σβήνει η παλιά γενιά των βιβλιοπωλών της πόλης. Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος παραμένει βουβός στην Δημητρίου Πολιορκητού. Τον βλέπω με το ζεμπίλι του να αγοράζει φρούτα. Τα μάτια του σβηστά ΄Δε θυμίζει τίποτε από εκείνο το πύρινο βλέμμα που σε πάγωνε, έτσι και σου έβρισκε λάθος συντακτικό στα κείμενα.

Τα βιβλιοπωλεία άδεια και τα δισκάδικα κλειστά. Ο "Εξώστης" του Τάσου Μιχαηλίδη εκπέμπει μέσω του Στράτου Κερσανίδη sos. Τα μαγαζιά αντι βιτρίνας με καλούδια έχουν "Ενοικιάζεται". Ο ιστορικός μεταμεσονύχτιος Τσαρουχάς, το πατσατζίδικο στην Αρχαία Αγορά, έκλεισε κι αυτό "για επισκευές επ΄αόριστον" ένας παλιός κόσμος που φεύγει, κι ένας νέος που φεύγει επίσης από την πόλη φρικαρισμένος απο το τέλμα.

Το άλογο από το παιτόνι της παραλίας που είδα το Σαββατόβραδο κάνοντας βόλτα με φίλο, λίγη ώρα μετά, πνίγηκε πέφτοντας στην θάλασσα, και απο τρίχα σώθηκαν οι επιβάτες του κι ο καλοκάγαθος ιδιοκτήτης του θρηνούσε ως τα ξημερώματα της Κυριακής στο κράσπεδο της ανακαινισμένης παραλίας. Γύρω του τα πλοία γεμάτα ζευγάρια που στριμώχνονταν στα καράβια της διασκέδασης για μια πνιγηρή ρομαντική βραδιά. Τα πάρκα γεμάτα μετανάστες και πρεζόνια. Άστεγους Βούλγαρους να κοιμούνται στο καλοποτισμένο γρασίδι. Η πόλη γεμάτη αυτοκίνητα με εναν οδηγό και πεζοδρόμια αδιάβατα απο πεζούς. Ενας κόσμος νεκρός που επιμένει να σκοτώνει κι οτιδήποτε διεκδικεί να ζήσει. ΄

Η πτώση της αυτοκρατορίας της λαμογιάς θα γίνει βάναυσα και θα σηκώσει πολλή σκόνη αφού όμως πρώτα εξοντώσει τους πιο αθώους.

Κι αυτό είναι κάτι που αντί να μας πονά, μας οδηγεί σε εναν κοινωνικό λήθαργο. Αφηνόμαστε να εθελοτυφλούμε σα τους Εβραίους στην πλατεία Ελευθερίας που ενώ ο κόσμος κατέρρεε ελπίζανε σε μια δουλειά στην Πολωνία και μπαίνανε στα τρένα που τους πήγαιναν στα κρεματόρια.

Εμείς που εθελοτυφλούμε ότι θα πάμε αλήθεια?

Η μήπως είμαστε ήδη νεκροί κι απλά περιμένουμε την πιστοποίηση του θανάτου μας από τα δελτία των 8.30?

χαλίκια

2010-07-05T11:22:00.003+02:00

τα λόγια που δεν είπαμε

χαλίκια που άφησα στο δρόμο μη χαθώ

κάποια στιγμή το σκέφτηκα

να σου ρίξω μερικά στις τσέπες

να σου ζεσταίνουν τα χέρια

εκεί..

δε το 'καμα

αρκεστηκα να τα πετώ στη διαδρομή

αν χρειαστεί πότε

να βρεις το δρόμο

τις λέξεις που δεν είπαμε

να μου ζητήσεις

πίσω

αχρείαστα να στέκουν σκόρπια στο δρόμο

χαλίκια απαρατήρητα στο χρόνο

όταν το ουσιαστικό της ύπαρξης

σου χτυπήσει το διάφανο τζάμι της ψυχής σου

και καταλάβεις ότι ήρθε η ώρα

τα λόγια να ειπωθούν

ξέροντας ότι ισως ποτε κι αυτό δε γίνει

γιατί εύκολα ξεχνιέται στα δεύτερα ο ανθρωπος

μες στη συνάφεια του κόσμου

"-μια αγκαλιά" . Ειπες

2010-07-04T10:57:00.003+02:00

«Δεν έχει αρχή, δάκρυα ,βροχή
τέλος δεν έχει ο ουρανός
ποιος θα βρεθεί , βαριά η ψυχή
να μου το πει που θα σταθώ
να σου το πω , γιατί να φύγεις»

δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα
από γέρους να κλαίνε στα αεροδρόμια
γέρους ανίκανους , ανάπηρους , ανήμπορους
να δώσουν μια αγκαλιά γενναιοδωρίας
στη νεότητα
παρά εγκλωβισμένοι στα υπερφυσικά ΕΓΩ
των μαραζωμένων κορμιών τους
να΄κάθονται από απόσταση
τις τελευταίες αιματηρές σκιές
να καταβροχθίζουν
μπας κι η ζωή τους παραταθεί
κι ο θάνατος ξεγελαστεί
και προσπεράσει

η ζωή όμως συνεχίζεται
μόνο όταν μπορεί κανείς ακόμη να γεννάει όνειρα
μόνο όταν έχει τη δύναμη
μια αγκαλιά να δώσει
που του ζητήθηκε
αργά τη νύχτα
και σίγουρα
η ζωή δε κατοικεί
σε παραθαλάσσια τοπία
γεμάτα γέρικα δάκρυα
μιας απώλειας
που αφέθηκε να δραπετεύσει
στο αύριο
αφήνοντας πίσω ένα εγκλωβιστικό χθες
μια προσομοίωση ζωής
που δύσκολα πλέον κρύβει από κάτω της
τον αυτονόητο θάνατο.

...το δεύτερο αρχή

2010-07-03T13:55:00.003+02:00

θα παραμείνω εδώ
για να δεχτώ τις αλλαγές
τα λόγια να σκορπίσω
σε μια Κυριακάτικη βόλτα στη θάλασσα
κι ότι απομείνει
στο μυστικό ντουλάπι να κρατήσω
μιας νέας μνήμης
κι αυτό θα είναι
η δική μου "πρώτη φορά"
πριν ο χρόνος κι ο φόβος
και δε ξέρω τι άλλο
από αυτά που έρχονται
τα άγνωστα
με τις δικές τους ημερομηνίες λήξης
εξαφανίσουν εντελώς
...υπόσχομαι

ηρεμία

2010-07-02T13:24:00.002+02:00

...δεν υπήρξα ήρεμη θάλασσα ποτέ

μέσα σε φουρτούνες μεγάλωσα

κι ανατροπές

τώρα ετούτη η ,μέσα μου γαλήνη

με τρομάζει

μοιάζει με αποδοχή ενός ρεαλισμού

που δεν αναζήτησα

διαβάζω τις πτωχεύσεις των φίλων στα ιστολόγια

σιωπηλά

σα να ξέρω

από καιρό

ότι ποτέ καμιά δύναμη δε ξεκίνησε από τα χρήματα

κι από τους ασφαλείς νεοαστούς

οι αιώνες με οδηγούν

ενάντια στην πρόσκαιρη τεχνολογία

στην ουσία που είναι η τέχνη του να μοιράζεσαι

δεν μας την έμαθαν στα σχολεία

και μας την κρύβουν

με σαχλούς φόβους στη ζωή

αλλά

είναι πιο δυνατή από όλα

τι νόημα έχει μια επιτυχία στα μάτια των άλλων

αν τα μάτια σου έχουν πνιγεί

σε τρικυμίες προσπάθειας

να καταξιωθείς σε οποιονδήποτε

εκτός από τον εαυτό σου

αυτός είναι ο πιο σκληρός κριτής

αυτός είναι ο μόνος

που κάποια δύσκολη στιγμή για όλους

θα σου δώσει

από το υστέρημα του

το εναρκτήριο λάκτισμα

για μια ζωή

νέων δεδομένων

στα όνειρα τα δικά σου

πρέπει να επικεντρωθείς

κι όχι με τα κριτήρια των ξένων να βαδίζεις

για να βρείς την ηρεμία

κι ίσως για δευτερόπλεπτα

μιά απρόσμενη ευτυχία...

Κοσμά & Δαμιανού σήμερα ...

2010-07-01T08:53:00.001+02:00

…σήμερα πάντα κάποιοι θα γιορτάζουν
ιδιωτικά κι ανώνυμα
πέρα και πάνω από κοινωνικότητες

Όσοι γνωρίζουν ποιος ξέρει
"ν’ ανάψει ένα κέρι
κι αν ξέρει ποιος μπορεί…"

Χρόνια πολλά λοιπόν ειδικά σε αυτούς!

αναλαμπή

2010-06-30T22:29:00.002+02:00

ένα αναπάντητο βλέμμα είναι αρκετό
το πλησίασμα να γίνει φυγή
έξω από σένα
ο κόσμος
και μέσα η έρημος
μιας αλήθειας που εθελοτυφλεί
σε σταθμούς ενόρασης
και στάσεις αναμνήσεων

σε μια παρενδυτική κοινωνία
η μόνη απάντηση
είναι
η γύμνια
λουσμένη στο χώμα
και οι τίτλοι
του τέλους
που πέφτουν βιαστικά

στη μέση

2010-06-29T09:38:00.005+02:00

ο χρόνος είναι μια επαυξημένη πραγματικότητα
μου ψιθύριζες
είναι αργά τη νύχτα με πετυχαίνεις ευάλωτο
και πυροβολείς την αισιοδοξία σου στο ψαχνό

σε κοιτώ κατάματα κι αναζητώ τις λέξεις
μα με έχουν εγκαταλείψει στη μέση μιας ζωής
που προσπαθεί να κάνει ταμείο
εν μέσω οικονομικής κρίσης
νύχτα με μουσική και κρασί κι άλλο αλκοόλ
κι άλλη σιωπή κι άλλη αμέτρητη ζωή
να περιμένει

είμαι κουρασμένος
στη μέση ακριβώς μιας κούρασης
χωρίς μάτια και λέξεις
κουρασμένος
κι απ' έξω ακούω τις φωνές
αδίστακτα να με παρακινούν:
-γιόρτασε
-γιόρτασε
-γιόρτασε

κλείνω τις συσκευές
και στέλνω ένα γραμμα στην Ιζαμπέλ που ξέρει το μυστικό
της συνέχειας
μετά τη μέση...

ανοιγματα

2010-06-28T17:44:00.001+02:00

(ευχαριστώ τον uberbastard για την αφορμή...)

"-Είμαστε καλα;" Ρώτησες...

2010-06-28T01:20:00.003+02:00

...έχει συννεφιά

το πάει για βροχή

κράσπεδα που γλιστράνε

λέξεις που μετεωρίζονται

κι έπειτα ξεχνιούνται

ξεκλείδωτες στις πόρτες των σχέσεων

για δευτερόλεπτα κάτι σκοτεινό

φωτίζεται

κάτι μπερδεμένο, ξεμπλέκει

κάτι στεγνό,δακρύζει

και μετά

απροσδιόριστες ευχές

για το ανείπωτο αύριο

και μικρά χαλαρωτικά βήματα

πίσω μπρος

δε ξέρω τη σωστή απάντηση

δε ξέρω καν τι μπορει να ορίζουμε

με την λέξη 'καλά"

κοιμάμαι στη μέση της σχέσης

βαδίζω στη μέση της πόλης

αφήνομαι καταμεσής του καλοκαιριού

μέχρι να αποξηρανθώ τελείως

και ναι είναι καλό

είναι καλό που το ξέρω...

το Σαββατο πού έγινε Μήνας

2010-06-26T08:53:00.001+02:00

με κοιτάς κατάματα
έχω πιει πολύ
και μόλις πέταξα το κινητό στο δρόμο
με πλησιάζεις
και με βοηθάς
να περιμαζέψω τα συντρίμμια
κάπου δίπλα ακούγεται μουσική
εξακολουθείς να με κοιτάς
δε χρειάζεται να σου πω τίποτε
δε με ρωτάς
δε σου απαντώ
και ναι
κοίτα τι εύκολα
που τα 'παμε όλα
ένα ξημέρωμα Σαββάτου
στο κέντρο της πόλης
χωρίς ονόματα
μια επανάληψη ιστορίας
που κανείς μας δε γνωρίζει
τι είδους φάρσα
θα προκύψει...

τελευταία πανσέληνος

2010-06-25T16:11:00.006+02:00

εύκολα χάνεται η ευκαιρία

για μια αγκαλιά ,

νύχτα με Πανσέληνο

αν δεν είχε επιστρέψει...

αν δεν είχε ενημερώσει...

ούτε τηλέφωνο δεν είχες

ούτε τηλέφωνο δεν είχες πάρει να ρωτήσεις

ένα άτομο χάθηκε

έξω από τη ζωή σου

αν και μέσα στη καρδιά σου

χάθηκε βεβαίως όπως τόσα άλλα

που μαθαίνουμε μετά

την ώρα που εμείς ζούμε

πως χάθηκαν

εν αγνοία μας

όπως κι όταν ζούσαν ακριβώς

αν είχες έστω μια βραδιά ξενυχτήσει δίπλα του

θα είχα πειστεί

αν με είχες βάλει μέσα στη ζωή την όποια

θα είχα πάλι πειστεί

τώρα

χάνω μια Πανσέληνο

το 24ώρο που εσύ

απεγνωσμένα προσπαθείς να συντηρήσεις

την προηγούμενη μη-ζωή σου

πεισματικά να κρατηθείς στο γεγονός

της απώλειας

ενώ είναι πεντακάθαρο πλέον

ότι ακόμη κι οι ευεργετηθέντες από το άτομο που άδικα χάθηκε νωρίς

ορίζουν με σοφία τις αποστάσεις τους επιλέγοντας τη ζωή

εσύ επιμένεις να θρηνείς

μια νύχτα με Πανσέληνο

το χθες σου

επιμένεις να θες το θάνατο να υποστηρίξεις

άλλοθι μιας αναχώρησης

κόβοντας και τη τελευταία ευκαιρία

για

μια επιλογή του αύριο!

Χάνοντας μια Πανσέληνο - την τελευταία - "του μαζί"

για μια φενάκη "του χωριστά"!

νυχτα ΙΙ

2010-06-24T08:54:00.002+02:00

τρέχω με το ποδήλατο στην πόλη
υπάρχει μια μυρωδιά αποχαιρετισμού
ανακατεμένη με φυλλάδια για μια νέα πίστη
οι ρόδες γλιστρούν, τα τσαλακώνουν
ο αέρας γίνεται ψυχρός
γδέρνει το πρόσωπό μου
η νύχτα προχωρά μαζί μου

σε άλλες εποχές θα ήμουν ευτυχισμένος
σκέφτομαι
τώρα μυρίζω την μοναχικότητα από μακριά
στρίβω έγκαιρα να μη με δει
κάνω πως δεν υπάρχει
μα η γνώση είναι μη αναστρέψιμη ιδιότητα

παρατηρώ τις μοναχικές γυναίκες μέσα στη νύχτα
είναι τόσες πολλές
και πάντα μόνες
σα μια αλληγορία ζωής
έτσι
είναι μόνη η ζωή μας
κι είναι πολλή αρκεί να στρίψουμε έγκαιρα
τη σωστή στιγμή
μπας και παρατείνουνε λίγο περισσότερο
το όνειρο
ότι θα ζήσουμε για πάντα

με τραύματα επιστρέφω
αλλά ζωντανός
και το ίδιο μόνος
λέγοντας καληνύχτα
στις μοναχικές γυναίκες
της αρχαίας αγοράς

νύχτα

2010-06-23T07:11:00.003+02:00

ξέρεις πως θα έρθω ότι κι αν μου χεις πει

ότι κι αν μου χεις κάνει, έρχομαι

ανοίγω την πόρτα σιωπηλά

σε πλησιάζω

πρώτα να ακούσω την ανάσα σου

να βεβαιωθώ πως είσαι εδώ

μετά να πιάσω το χέρι σου

όχι σφιχτά, απλά να το ακουμπώ

στη σιωπή και το σκοτάδι του θαλάμου

έχω αφήσει τα δάκρυα για αργότερα

και τις λέξεις μου στον προθάλαμο

τώρα ξέρω πως αποζητας τη σιωπή μου

κι αυτή σου δίνω

θα κάτσω μαζί σου όλο το δύσκολο βράδυ

δε θα βγω ούτε για τσιγάρο

δε θα πιω ούτε νερό

το χέρι μου στο χέρι σου

και η σκέψη μου να θεραπεύει τα εύθραυστα κομμάτια σου

αυτό

το πρωί όλα θα ναι καλύτερα

θα δεις

ανοίγεις τα μάτια με κοιτάς

μια αδυναμη φωνή που κάποτε θα μπορούσε να ήταν δική σου

ψιθυρίζει

«-Τα παιδιά»

«Ναι τα παιδιά» σου απαντώ

ξέρεις πια ότι είμαι εδώ

κλείνεις τα μάτια πιο ξεκούραστα

καθώς γέρνω την πόρτα φεύγοντας

να χαθώ

στη συνηθισμένη μου μέρα...

Εκτακτο Δελτίο Χαμένου Καιρού

2010-06-22T00:12:00.007+02:00

Πραγματικά χρειάζονται εξηγήσεις

όταν πεντακάθαρα έχουν προηγηθεί δηλώσεις

με κομψότητα φυσικά και κοινωνικό τακτ

μη ενδιαφέροντος?

Το σινεμά από παλιά έχει φροντίσει

να ενημερώσει κάθε ενδιαφερόμενο

ότι η συνέχιση οποιασδήποτε από τα πριν

καθορισμένης σύζευξης επαφίεται

στην αντοχή του ενδιαφερόμενου μέλους

στην αντοχή του

και στο ότι φέρει ακεραία την ευθύνη

των όποιων συναισθηματικών καταγμάτων

που αυτή θα επιφέρει.

Αρα περί ορέξεως κολοκυθόπιτα

και δεν δικαιούται ουδείς

να ερωτά διευκρινιστικά

οτιδήποτε μη αντιληπτό

από τη στιγμή που πεντακάθαρα

έχει δηλώσει

αποχή αντιλητικότητας

όπως επίσης εξίσου καθαρά

ότι δεν επιθυμεί

διαδικασία ανακαλύψεως

μέσω κοινής πορείας

της ουσίας της υπάρξεως

και της ζωής του.

Άλλωστε τι είναι σημαντικό στον καθένα

είναι σχετικό, ποιος είμαι εγώ που θα

παρασύρω στον ιδιωτικό μου

αισθηματικό μικρόκοσμο

οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάσμα

που αρνείται

να αφεθεί στον προστατευτικό

κλοιό της γνώσης μου

επιλέγοντας

την συναρπάστική περιπέτεια της κατα μέτωπον

επίθεσης στην κατάκτηση των ονείρων του?

μέρες μουσικής Ιουνίου

2010-06-21T09:09:00.003+02:00

δέκα μέρες Ιουνίου

μέρες μουσικής

διαδικασίες αποδοχής

πρώτης φοράς

δεύτερου ρόλου

συνηθισμένες συζητήσεις αμηχανίας

το καλοκαίρι οι λέξεις μυρίζουν σα φρούτα

το χειμώνα μοιάζουν με βροχή

οι εποχές ενυπάρχουν εντός μου

επιλέγω αυτήν με τους πιο δροσερούς κραδασμούς

φτύνω τις λέξεις σα κουκούτσια καρπουζιού

πιο συχνά τις καταπίνω αμάσητες

δε χρειάζεται να ξέρει κανείς

δεν χρειάζεται κανείς να γνωρίζει

την εντός εποχή μου

για ένα χρόνο σχεδόν

έκανα γενική καθαριότητα

του μέσα κόσμου μου

τα αποτελέσματα φαινομενικά ικανοποιητικά

όμως τρομάζουν πάντα τα σκουπίδια μας τους περαστικούς

ποιος μπορεί να θέλει να τα αγαπήσει και γιατί

-δικά μας πράγματα αμάθητα στο φως των λέξεων και των περιγραφών-

ανοίγω δυνατά τις μουσικές μου

10 μέρες μουσικής

ένα απαραίτητο μεσοδιάστημα

επανένταξης

στους ρυθμούς μιας ζωής

που οφείλω να μη με αφορά

σε βάθος

παρα μόνο

σα παρενδυτική ιδιότητα

σαν ανώφελος έρωτας

σα κουνούπι

που πρόσκαιρα συγκινήθηκε

όχι από το αίμα που η φύση του προστάζει

αλλά από μια σταγόνα σπέρμα

και πέταξε μακριά για να σώσει

την 24ώρη ζωή του

ανήμπορο να διεκδικήσει θέση

στη μη ματαιότητα

του ανέφικτου

(μια παλιά φωτογραφία από το Ενυδρείο του Λονδίνου)

θερινή ισημερία

2010-06-19T08:52:00.003+02:00

...ζω την εποχή που μόνο οι ντομάτες κοκκινίζουν από ντροπή

όλοι οι άλλοι, σα να μη τρέχει τίποτε, εφησυχάζουν

με πολλά λόγια και λίγες πράξεις.

Μαθημένοι σε αυτό που ξέρουν, βαριούνται αφόρητα και γρήγορα

αρνούμενοι να δεχτούν ταυτόχρονα με τη δική τους αλλαγή

και τις αλλαγές που συντελούνται, στον ψυχισμό των άλλων.

Πόση δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κρύβει αυτή η αντιμετώπιση

της ζωής, σκέφτομαι..

πιάνοντας τα κατακόκκινα μαγουλά μου

μια μέρα πριν την θερινή ισημερία.

τραγούδι για το Σαββατοκύριακο

2010-06-18T12:24:00.002+02:00

ας περάσουν όλοι κι όλες δροσερά

ας κάνουν αυτό που θέλουν πιο πολύ

η Ζωή γίνεται τόσο αφόρητη

καθώς τα όνειρα μικραίνουν καθημερινά

γι αυτό ας ζήσουμε όλοι

σα να ναι η τελευταία μέρα

η τελευταία μέρα του κόσμου

(σκεφτείτε τη χαρά μας

όταν ξυπνήσουμε το πρωί της Δευτέρας

και διαπιστώσουμε ότι

είμαστε ακόμη ιδρωμένοι & ζωντανοί...)

"yes i do" σημαίνει όχι...

2010-06-17T21:56:00.002+02:00

την ίδια ώρα

τα μεγάλα ναι και τα μεγάλα όχι

συναντήθηκαν στον Αττικό ουρανό

δεν υπήρξε σύγκρουση

απλά το ένα προσπέρασε το άλλο

σα παλιοί εραστές

που χάθηκαν

και τυχαία συναντιούνται

χρόνια μετά

άλλοι

αλλά από μέσα το ίδιο ίδιοι

με τα ίδια ελαττώματα

τα ίδια ψέματα

τις ίδιες αλήθειες

και τις ίδιες υπεκφυγές

διαπιστώνοντας με αμηχανία

πόσο εύκολα ξεχνιεται

το πρώτο σοκ της προδοσίας

πόσο εύκολα προσπερνιέται

η απογοήτευση

και στον πάτο της μνήμης

παραμένουν σαν ίζημα

τα εκλεκτά υγρά

που εκτοξεύονται

την ώρα της ηδονής

την ώρα που μοιάζει

με θάνατo και αναγέννηση

την ώρα του

"yes i do"

επάλληλοι κυκλοι

2010-06-17T13:45:00.003+02:00

μετά τη ζέστη

δεν υπάρχουν πλέον απορίες

όλα είναι σε τάξη

με τις τελείες τους σωστά βαλμένες

τακτοποιημένα τα όρια

συμφωνημένα τα μεγέθη

ούτε σημάδια πλέον

πεταμένα στον φωταγωγό

με ανακούφιση

κρατώντας μόνο τα καλά

η ζωή συνεχίζεται

μπορεί να κάνει λάθη

να παίρνει ασκοπα τις μεγάλες διαδρομές

για να φτάσει στον γνωστό τελικό προορισμό

αλλά πόσες φορές το ταξίδι

ειναι σημαντικότερο...

σα κυκλος που κλείνει

την ωρα που κάποιος άλλος

ανοιγει

και μόνο ο χρόνος

ξέρει

πόσο ενδιαφέρον θάχει

μόνο ο καιρός θα δείξει

την τελική αξία

αυτου

που

ονομάζουμε

ζωή.

καύσωνας σε κρύες καρδιές

2010-06-16T08:36:00.004+02:00

παραμένω

σε πλήρη ακινησία

διατηρώ

το συναίσθημα σε διαφανή δοχεία

συντηρώ μια χθεσινή κούραση στα μέλη ,

σα μνήμη απαραίτητη

αποχαιρετώ μια προγραμματισμένη απομάκρυνση

καθώς ανοίγω για τελευταία φορά την πόρτα

υπάρχει η κούραση και μια μυρωδιά επανάληψης

ανάμεσα σε ανθισμένες λεβάντες κι αγιοκλήματα

καθώς εισβάλει το καλοκαίρι στην πόλη

μειώνονται οι πρώτες φορές

κάνοντας κύκλους τις νύχτες

χωρίς ορατά τοπία

μια ζέστη επικίνδυνη

μια ζέστη θανάτου

ανάμεσα σε sms συμπαράστασης

που περιγράφουν εσωτερικές στιγμές

ανομολόγητης συμπαράστασης

θεραπευτικά χαι-κού

ενω στάσεις εργασίας ,

μου μπερδεύουν τον προγραμματισμό

της έκπληξης

κι η ανάγκη να φωνάξω

"θέλω να φύγω"

κρέμεται πάντα ακριβώς εδω

πανω απο την θέση που αποφάσισα

να βρίσκομαι

σε μια προσπάθεια

να εξακολουθώ να ζεσταίνω

αχαρτογράφητα τοπία

να ξεκλειδώνω μυστικές σκέψεις

και να παρατηρώ

τον κόσμο να αλλάζει

πάνω στο σώμα σου

παραμένοντας αναλλοίωτος ωστόσο

εντός μου

σαν αχρείαστος καύσωνας σε βαρύ χειμώνα

επιστροφη στην κανονικοτητα

2010-06-14T03:21:00.002+02:00

poubelles

2010-06-14T01:54:00.003+02:00

η σιωπή

η απόσταση

η λαθος λέξη

η σωστή σιωπή

η λάθος σιωπή

η σωστή λέξη

η λέξη

και πάλι

η απόσταση

τα χαραματα σχολαστικά μαζευονται

τραγουδώντας προς τη χωματερή

γαρδένια σε σκόνη

2010-06-12T04:06:00.004+02:00

Τελικά με πήρε στο λαιμό της η πολλή λογοτεχνία, τι το θελα, διάβαζα και πίστευα πως ξύνοντας φτάνεις στην ουσία των ανθρώπων, στην καρδιά τους. Εξυνα κι εγώ, εξυνα και κατέληξα στο κενό ενός ΕΓΩ τόσο τεράστιου μα και τόσο εύθραυστου ταυτόχρονα, που με ένα άγγιγμα μου, έγινε σκόνη.

Κάτι σαν αποξηραμένη γαρδένια που θρυμματίζεται κι ούτε το άρωμά της πια δε μπορεί να συγκρατήσει, ούτε την αρχική της ομορφιά . Τίποτε. Μόνο σκόνη. Μια σκόνη χρήσιμη στη μνήμη για μελλοντικές καταπραϋντικές αλοιφές παρολίγον συναισθημάτων Στην αρχή απογοητεύτηκα, μα μετά όταν οι αυτονόητες κινήσεις, του "μαζί" άρχισαν να θεωρούνται ...θυσίες και πράξεις ενδιαφέροντος, αυτό που κάποιοι πιο αθώοι ονομάζουν ακόμη αγάπη, τότε το είδα καθαρά σκόνη ήταν από την αρχή, σκόνη που είχε ανάγκη το μυαλό μου κι η απελπισμένη μου αισθηματική ηλικία να το βλέπει για αρωματική μοναδική σπάνια και ευαίσθητη γαρδένια. Σκόνη. Τι να ξύσεις από τη σκόνη? Σκόνη θα παραμείνει. Άσε που μπορεί να σου αφήσει και κανέναν ανεξίτηλο λεκέ...

"Σπαραξικάρδιος" είπες...

2010-06-10T20:08:00.004+02:00

Βρέθηκα να κοιτώ την πλάτη σου,

την ώρα του πιό λυγμικού τραγουδιού εγώ μιλούσα μαζί της

και με μια ανεξήγητη χαρά κατανοούσα πως εμείς οι δυο

καταφέραμε να επικοινωνούμε δια του ανομολόγητου

Κοιτούσα να πίνεις το βαρύ ποτό σου αργά

κάθε γουλιά κι ένα τσιγάρο άναβα

σα συνωμότες μέσα στο κλαμπ του Μύλου

και μπροστά μας ο Ματτ να τραγουδά

φίλοι πολλοί μαζεμένοι σε έκσταση κι αυτοί

ένιωθα μυστικά να επικοινωνούν μέσα στην κατανυκτική σιωπή

όσο πιο πολύ θρηνούσε ο Ματτ τόσο πιο πολύ σιωπή από μας

Αβοήθητοι βρεθήκαμε στη συναυλία, κι απροετοίμαστοι

τολμώ να πω, κι ίσως μας έπεσε βαριά αυτή η κατασκότεινη θλίψη

πιο πριν είχαμε με αδεξιότητα ψαχουλευτεί αν τα συναισθήματά μας

ηταν αρκετά, αν οι αποφάσεις μας σωστές, αν οι προοπτικές θετικές

βαρεθήκαμε και τα παρατήσαμε στο αναπάντητο.

Κάποια στιγμή

την ώρα της πιο σκοτεινής μου σκέψης

γύρισες και μου 'πες:

-Σπαραξικάρδιος!

Αυτό ήταν το αλαρμ για να ετοιμάσω τη φυγή μου

τι ήθελα εγώ ο ανάρμοστος μπροστά σε τούτη την φορτισμένη

με αθωότητα κι εσωτερική αλήθεια σπαραξικάρδια στιγμή.

Εγώ ο ξένος ο παλιός από αυτά τα φρέσκα συναισθήματα

πως μπορώ εγώ ο ανίκανος να σχηματίσω καινούργιες συνθήκες αγάπης

να αφουγκραστω την σιωπή των ματιών του κοινού

τα επιτούτου φορτωμένα με χαώδη ηλεκτρονικά κρεσέντο

τελειώματα των τραγουδιών.

Ανίκανος να αρθρώσω πρόταση,

Πρόταση ζωής.

Πρόταση ζωής με όποια προοπτική

παρα μόνο την εμπειρία μου

απο αλλεπάλληλες απώλειες

φαινομενικά σπαραξικάρδιες

μα στην ουσία

κατασκευές της ανάγκης μου

για μια αξιοπρεπή ψευδαίσθηση

αποδοχής των συναισθημάτων μου.

Ζητώντας συγνώμη,

φιλώντας φίλους και φίλες

που έβλεπα στο διάβα μου

παραδομένους στους ηχους του Ματτ Ελιοττ

άνοιξα τη πόρτα του κλαμπ

και χάθηκα στο λιμάνι...

Show the suit some Soul (Sacha Sacket )

2010-06-10T12:34:00.002+02:00

You got the new disease
You knew his hands were not clean
You were the Cherokee
You bought his land of the free

It seems like such a waste
Selling out for seventh best
So come on save some face
Show the suit some soul

This man is not your friend
He breeds with non-believers
He just brings you the bends
He prays for all your demons

He just adds salt to taste
He can't see that saving grace
So come on save some face
Show the suit your soul

So Go
Give it to the Man
Cause you do it better
Go give it to the Man
Cause you go forever
Cause you put him together

You got the new disease
You knew your hands were not clean
You got down on your knees
You served the man your soul

ακουσέ το

Καθαρτήριοι "Αγγελοι στην Αμερική" στην Πειραιώς 260

2010-06-09T19:23:00.005+02:00

Μετάφραση: Γιώργος Δεπάστας
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μαστοράκης
Σκηνικά – Κοστούμια: Μανόλης Παντελιδάκης
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αργύρης Καβίδας

Ρόυ Μάρκους Κον: Δημήτρης Λιγνάδης
Τζόζεφ Πόρτερ Πιτ: Θανάσης Ευθυμιάδης
Χάρπερ Άματυ Πιτ: Ζέτα Δούκα
Λούις Άιρονσον: Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος
Πράιορ Γουώλτερ: Χρήστος Λούλης
Χάννα Πόρτερ Πιτ: Μάγια Λυμπεροπούλου
Μπελίζ: Νίκος Χατζόπουλος
Ο Άγγελος: Σοφία Σεϊρλή
Ραβίνος Ίσιντορ Κέμελβιτς: Μάγια Λυμπεροπούλου
Κύριος Ψέμα: Νίκος Χατζόπουλος
Ο Άντρας στο Πάρκο: Νίκος Χατζόπουλος
Η Φωνή: Σοφία Σεϊρλή
Χένρυ: ο γιατρός του Ρόυ: Μάγια Λυμπεροπούλου
Έμιλυ, μια νοσοκόμα: Σοφία Σεϊρλή
Πράιορ Ι: Νίκος Χατζόπουλος
Η Γυναίκα στο Νότιο Μπρονξ: Σοφία Σεϊρλή
Εθελ Ρόζεμπεργκ: Μάγια Λυμπεροπούλου
In a murderous time
the heart breaks and breaks
and lives by breaking
Στάνλεϋ Κιούνιτς, “The Testing – Tree”

Σίγουρα υπήρξε μια εμπνευσμένη στιγμή στη ζωή του Νίκου Μαστοράκη όταν αποφάσισε να παρουσιάσει, εν μέσω οικονομικής κρίσης κι ανάμεσα σε εκατοντάδες καθημερινούς πια φόβους, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, το πλέον προφητικό έργο του Τόνι Κούσνερ. Ένα έργο που στα χέρια του μεταμορφώθηκε σε μια αποστασιοποιημένη γκριμάτσα καγχασμού μιας ολόκληρης γενιάς, της γενιάς μου, που επιβίωσε από τη μάστιγα του AIDS, και εξακολουθεί να ζει λαθραία ουσιαστικά σε μια απολύτως υποκριτική πολιτικά και κοινωνικά κοινωνία.

Κι έτσι η ιστορία των ηρώων του έργου, πολυσήμαντη και πολυεπίπεδη αναμφίβολα ακόμη και για τον πιο άσχετο με αυτό που λέγεται θέατρο, λειτούργησε στο κοινό σα κάθαρση από την ύβρι χρόνων και χρόνων.

Το πιο αξιοσημείωτο είναι η θέρμη στην υποστήριξη των ρόλων από τους ηθοποιούς, κατατάσσοντας στην πρώτη γραμμή τον Χρήστο Λούλη και χρήζοντας τον τον πλέον ταλαντούχο ηθοποιό της γενιάς του. Σας θυμίζω ότι το ταλέντο έχει να κάνει πολύ και με τις επιλογές μας, ε λοιπόν η επιλογή του κου Λούλη να ενσαρκώσει τον βασικό ήρωα ήταν τολμηρή και της αξίζει κάθε υποστήριξη. Αυτό φυσικά δεν μειώνει καθόλου τους υπόλοιπους συντελεστές Με τη Μάγια Λυμπεροπούλου να καταθέτει τη σοφή της πείρα με τρόπο τόσο αφοπλιστικά μοντέρνο που ανατρίχιαζες ως τη νέα Ζέτα Δούκα που πρέπει να δούλεψε ώρες για να μετασχηματιστεί σε μια νεοϋορκέζα ηθοποιό του μπρόντγουεη με εξαιρετικούς κώδικες υποκριτικής . Ο Λιγνάδης , ο Ευθυμιάδης κι η Σειρλη απλά επιβεβαίωσαν την ήδη καλή τους δουλειά και τέλος ο Νίκος Χατζόπουλος ο έτερος χαμαιλέων εντυπωσιακός στην εναλλαγή των ρόλων. Το σκηνικό ήταν συνέχεια του οράματος του σκηνοθέτη μιας κοινωνίας σε κατάρρευση μετά από άκριτη κατανάλωση και τα μικρόφωνα αυτη η πόζα μέσα στη πόζα του δράματος ενίσχυαν το γεγονός που πόσο μορμόνοι σεξουαλικά είμαστε και πόσο ρεμπουμπλικάνοι πολιτικά, σχήμα οξύμωρο και γι αυτό καθαρά μοντέρνο μέσα στην αμφισημία του.

Είναι η πρώτη παράσταση μετά από αυτή του Λευτέρη Βογιατζή τον χειμώνα που ένιωσα βαθιά περηφάνια για το θέατρο μας.

Ο Κούσνερ με μια πολύπτυχη γραφή - συνεχώς εναλλασσόμενο κράμα ωμά ψυχογραφικού-υπαρξιακού νατουραλισμού, πολιτικοκοινωνικού κριτικού ρεαλισμού, υπερρεαλισμού, ποιητικής υπέρβασης - και με μια σύνθετη πλοκή - που συνεχώς κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, αίσθησης και παραίσθησης, βιωματικά ζωικής καθημερινότητας και ανησυχαστικής ονειροφαντασιάς, μεταξύ του θολού χτες, του φρικτού σήμερα και του άγνωστου αύριο, με λιγοστά πρόσωπα (σε μερικά, σκόπιμα, με τη μέθοδο του «θεάτρου μέσα στο θέατρο», αναθέτει να υποδυθούν δύο, τρεις και περισσότερους ρόλους) πλάθει την ιστορική, πολυεθνική, πολυφυλετική, πολυθρησκευτική, πολιτική, ηθολογική, κοινωνικοταξική και ανθρωπολογική «τοιχογραφία» των ΗΠΑ. Ενα κράτος που και σήμερα εξοντώνει τους λιγοστούς ιθαγενείς που σώθηκαν από τις αλλεπάλληλες ανθρωποσφαγές των Ισπανών κατακτητών και των εποίκων- ρεμαλιών της ξεπεσμένης ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Ενα κράτος που έγινε «μητρόπολη» του καπιταλισμού χάρη στο μόχθο των μαύρων σκλάβων και των αμέτρητων δύστυχων μεταναστών κατά το 19ο και 20ό αιώνα. Ενα κράτος - μαφιόζικο «τέρας» απάνθρωπης εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, πολύμορφου ρατσισμού, πολιτικών τύπου Χούβερ, Μακάρθι, Τζόνσον, Ρίγκαν, Μπους και λοιπών σιχαμερών ομοίων και στυλοβατών τους, όπως διά στόματος Ρόι Κον, λέει ο Κούσνερ. Ο Κούσνερ δεν αποκαλύπτει μόνο τη σκοταδιστική πολιτική των ΗΠΑ, αλλά και το συντηρητισμό, την υποκρισία, την τύφλα, την αχρηστία όλων των θρησκειών (καθολικών, εβραίων, μορμόνων, κλπ.). Νιώθοντας θλίψη για τον ανίσχυρο πάσχοντα άνθρωπο, αποκαλύπτει μια κοινωνία κυνική, εκτροχιασμένη, ανθρωποφαγική, ψυχωσική, ετοιμοθάνατη. Ο Κούσνερ δε δείχνει κάποια διέξοδο, καταθέτει, όμως, την αγωνιώδη απορία του για τα μελλούμενα.

Το θέατρο ως κάθαρση κι ως αποτύπωμα της ιδιωτικής μας ιστορίας στο μέλλον.

η Aνάληψη του Rufus

2010-06-08T15:39:00.001+02:00

Το Σάββατο στο Λυκαβηττό η πρωινή βροχή είχε αφήσει τα σημάδια της στα βράχια και τα γερμένα πεύκα.
Μια αχλή δροσιάς λες κι όλα ήταν έτοιμα για την Ανάληψη. Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται λίγος μα προετοιμασμένος
Και μόλις το σκοτάδι συμπληρώθηκε, το παραδείσιο πουλί βγήκε από τα αριστερά για να θρηνήσει με τον δικό του τρόπο την αγάπη.
Μια ψύχρα κι ένα μούδιασμα ένιωσα πριν ακουστεί η νότα στο πλήκτρο και μετά το παραδείσιο πουλί έβαλε μπρος γεννήτριες αόρατες κι όλο το θέατρο του Λυκαβηττού απογειώθηκε σε άλλη διάσταση. Ο Rufus στην πρώτη του εμφάνιση πολέμησε με την εικόνα αφέθηκε στα βαριά μάτια της οθόνης κι εκστασιάστηκε με τούτη του την έκθεση. Απόλυτος νάρκισσος σε παραφορά με την σιγουριά ότι η αλήθεια του είναι πιο δυνατή από την κατασκευή του. Σαμάνος ιερέας, μας παρέσυρε στη δίνη του ανείπωτου, τελετουργικά κι αθώα. Θα μπορούσε να ήταν μια ακόμη συναυλία αν δεν ήταν μια εμπειρία των συναισθημάτων του καθένα, όταν απροστάτευτα παραμένουν μετά το φλεγόμενο πάθος. Οι λέξεις του κάνανε βουτιές η σκαρφάλωναν ψηλά, ποτέ δε σταμάτησε να μας προκαλεί ποτέ δε σταμάτησε να μας υπενθυμίζει το μετά …
Αλλάζοντας κοστούμι και φαινομενικά διάθεση, μας μίλησε για όλα όσα τον κυνηγούν μας μίλησε για τις απώλειες του, για την ορφάνια του , γελώντας και κανιβαλλίζοντας όπως μόνο ένας που έχει κυλιστεί στα πατώματα από πόνο μπορεί και μας έπεισε.
Το θέατρο προσγειώθηκε ξανά κι εμείς κατεβήκαμε στην πόλη της άγνοιας πιο λυτρωμένοι πιο σίγουροι λίγο κουρασμένοι από το ταξίδι και πολύ πιο έτοιμοι μεγάλες αποφάσεις να πάρουμε σιωπηλά κι ανομολόγητα μαθητές καλοί αυτού του μοναδικού καλλιτέχνη, ίσως του πιο σπαρακτικού της εποχής μας και αλίμονο του πιο εκλεκτού συναισθηματικά .

αριβίστες προ των πυλών

2010-05-26T20:23:00.005+02:00

η μη αλήθεια θα είναι πάντα ψέμα

οι σπέσιαλ αφιερώσεις θα δηλώνουν πάντα μια συνέχεια

κάτι που ποτέ δε δηλώθηκε η διακοπή του απο καμια απο τις συμβαλλόμενες πλευρές

και τα αναμνηστικά τρόπαια απο πίσω, τυχαία κι αθώα τοποθετημένα πάντα θα δηλώνουν :

"σε έχω , μου ανήκεις, είσαι μέρος της μνήμης μου, μέρος της ζωής μου"

όλα τα άλλα είναι αλίμονο λόγια και αφορμή για μια επιπόλαια

φυγή από την αρχική επιλογή μη αναστρέψιμη

Περισσεύματα ενέργειας που απαραίτητα πρέπει κάπου να γειωθούν

προς αποφυγή ηλεκτροπληξίας, από τη πολλή οικειότητα

χάριν μιας ασφάλειας, αχρείαστης τελικά...

Αναλαμπές συναισθήματων σα γλάστρες που πάμε δώρο στις ονομαστικές εορτές γιατί βαριόμαστε να διαλέξουμε κάτι που θέλει χρόνο, έγνοια, προσοχή.

Μια κατασκευή συναισθήματος, που δικαιολογούμε ως άγνοια

ζητώντας την κατανόηση και την υπομονή, ενώ ξεκάθαρα κρύβει

την αδιαφορία μας να ασχοληθούμε περισσότερο από όσο μας διασκεδάζει

η ιδέα, ότι ενδιαφέρουμε κάποιο αλλο άτομο.

Τα παιδιά αυτό το λένε παιχνίδι

οι μεγάλοι το λένε οπορτουνισμό!

η αλήθεια της Δήμητρας Παπίου

2010-05-20T18:16:00.001+02:00

...στων αστεριών τις σκόνες

δυο άσπρες πολυθρόνες

εσύ κι εγώ..

η κα Αλίκη μένει πάντα εδώ

2010-05-20T01:33:00.003+02:00

...είχε ένα στραβό φεγγάρι έτοιμο λες να δεχτεί μια ξανθιά κοτσίδα στην άκρη του σα της ραπουτζελ, να σηκώσει τον πιο έτοιμο, τον πιο ελαφρύ στ΄αστέρια...

μέσα είχε κόσμο σε σιωπή και τα πιο φρέσκα βλέμματα της πόλης

όταν οι πρώτες νότες έφυγαν σαν ασημένια πέταλα ενός άγνωστου κι ευαίσθητου λουλουδιού και χάθηκαν στην οροφή

ήξερες πως εδώ δεν ήρθες για να χορέψεις

ήρθες για να ..πετάξεις.

το μουσείο έγινε παραμυθενιο σύννεφο κι ο κόσμος ανέβηκε άνετα ο καθένας στο δικό του συννεφάκι κι από κει, άλλοι κουνώντας το κορμί ,άλλοι κρύβοντας λυτρωτικά δάκρυα, άλλοι αγκαλιασμένοι κι άλλοι μόνοι, πέταξαν στον κόσμο της δικής τους νοσταλγίας, ώσπου κάποια στιγμή, την ώρα της φορμάικας, η χοντρή ξανθια πλεξίδα της κας Αλίκης κατέβηκε ως το μερος που κρυβόμουν, τρυφερα με τύλιξε και με ανέβασε ως τους πιο μυστικούς αστερισμούς, μέχρι να γίνω εγω, ο ανέτοιμος απο πάντα , μέρος ενος σύμπαντος που αγνοούσα την υπαρξή του, μα πάντα ήλπιζα οτι θα ανακάλυπτα.

σε νεο φίλο

2010-05-19T19:34:00.000+02:00

συνήθως έρχονται
κατόπιν εορτής
ηδη ξέρεις απο φερσίματα
και σιωπές
κλειστά κινητα σε αναπάντητες κλήσεις
τι σου ετοιμάζουν
επίσης εχουν τα πιο αγγελικά χαμόγελα
τα πιο αθώα μάτια
απο χρόνια εκπαιδευμένοι στην εξαπάτηση
σαν χρόνιες ασθένειες κυκλοφορούν
και μεταδίδουν τον ιο
στους πιο ευάλωτους

γι αυτό την επόμενη φορά
μη δείξεις πόσο φοβάσαι
μη δείξεις πόσο ανάγκη εχεις

με χερια καθαρα
και καρδιά κατακόκκινη
ρίξου στο πάθος
χωρις να σκεφτεις το αύριο
γιατι το αυριο
αδιόρατο
και το "για πάντα" ειναι αυτη ακριβώς η στιγμή που ξεστομίζεται
ετσι
αγερωχα

αφέσου να καεις

μόνο ετσι θα σωθείς
για τόσο...
για οσο...